بهای بلند و کیفیت پایین؛ شهروندان از کندی سرعت انترنت شکایت دارند

۸صبح، کابل

قرن ۲۱ که ما در آن زنده‌گی می‌کنیم، به نام «قرن اطلاعات» شناخته می‌شود. خدمات انترنتی در این قرن جزو زنده‌گی روزمره مردم پنداشته می‌شود. شمار زیادی از افراد در سطح جهان برای افزایش اطلاعات، آموزش، معامله‌های بازرگانی، سرگرمی و تفریح وابسته به انترنت هستند و از یک دهه گذشته به این ‌سو استفاده از انترنت در میان شهروندان افغانستان نیز به‌گونه چشم‌گیری افزایش یافته است. بر‌بنیاد آمارهای ارایه شده، بیش از ۲۶ میلیون تن که حدود ۸۰ درصد نفوس افغانستان را شکل می‌دهند، با انترنت سروکار دارند.

هرچند با گسترش دامنه فناوری در کشورهای پیش‌رفته تا نسل پنجم انترنت یا (۵G) به بازار عرضه شده است و مردم از آن استفاده می‌کنند، در بیشتر نقاط افغانستان اما هنوز هم نسل دوم انترنت یا (۲G) برای استفاده در دسترس قرار دارد. تنها درصدی اندکی از شهروندان به انترنت نسل سوم و یا چهارم دسترسی دارند. شماری از شهروندان کشور در صحبت با روزنامه ۸صبح، شکایت دارند که خدمات انترنتی نسل سوم و چهارم (۳G – ۴G) واقعی در کشور عرضه نمی‌شود؛ بلکه همان انترنت نسل دوم که از کیفیت پایین برخوردار است و در جهان پیش‌رفته دیگر قابل استفاده نیست، با بهای بلند به استفاده‌کننده‌گان انترنت در کشور عرضه می‌شود.

بهای بلند و کیفیت پایین انترنت در افغانستان همواره یکی از موضوع‌های جدی و مورد بحث بوده است. سال‌ها است که شهروندان کشور از کیفیت و بهای انترنت شاکی‌اند. بر‌بنیاد یافته‌های روزنامه ۸صبح، نرخ انترنت در افغانستان نسبت به کشورهای همسایه و منطقه دست‌کم ۱۰ برابر بیشتر است.

محمدآصف ۴۶ سال دارد و در شهر کابل بازرگان است. او بیشتر برای دادوستد بازرگانی به کشورهای همسایه رفت‌وآمد دارد. محمد‌آصف می‌گوید: «نرخ انترنت در این‌جا بسیار بلند است، در پاکستان ۲۵ جی‌بی را در بدل ۲۰۰ کلدار می‌اندازم و هر قدر که استفاده می‌کنم، خلاص نمی‌شود. دو هفته و سه هفته که آن‌جا می‌مانم، شاید ۱۰جی‌بی مصرف شود. اما در کابل ۲۰ جی‌بی را در بدل یک‌ هزار افغانی فعال می‌کنم، اما هنوز ماه پوره نشده که نت من خلاص می‌شود.»

در کنار بلند بودن بهای انترنت در افغانستان، شماری از شهروندان کشور به روزنامه ۸صبح می‌گویند که از کمیت و مقدار انترنت نیز اطمینان ندارند. به گفته آنان، بسته‌‌های انترنتی را که از سوی شرکت‌های مخابراتی دریافت می‌کنند، واقعی  نیست. آنان می‌افزایند که بسته‌های انترنتی کمتر از مقداری است که برای مشتریان به فروش می‌رسد.

شاه‌محمد، کارمند یکی از شرکت‌های واردکننده دارو در کابل است. او می‌گوید، مقدار انترنتی که مشتریان از شرکت‌های مخابراتی به دست می‌آورند، کمتر از چیزی است که خریداری می‌کنند‌. او می‌گوید: «این موضوع برایم در عمل ثابت شده. یک ویدیو را از انترنت دانلود می‌کردم که ۲،۴ جی‌بی حجم داشت و من ۳جی‌بی انترنت فعال کردم. در آخرهای دانلود ویدیو رسیده بودم که از طرف شبکه برایم پیام آمد که بسته انترنتی شما تمام شده است.» این باشنده شهر کابل می‌افزاید: «از همان‌جا فهمیدم که بسته مکمل برای مشتریان داده نمی‌شود.»

افزون بر قیمت و کمیت، کیفیت پایین انترنت یکی از چالش‌های جدی است که شکایت استفاده‌کننده‌گان انترنت در کشور را برانگیخته است. شهروندان تأکید دارند که همه شبکه‌های مخابراتی دولتی و خصوصی انترنت کم‌کیفیت و کم‌سرعت وارد بازار می‌کنند. محمداجمل، دانشجوی سال سوم در یکی از دانشگاه‌های کشور چین است که پس از همه‌گیری ویروس کرونا و محدودیت سفر به چین، چند مدتی به‌گونه آنلاین مشغول آموزش بوده است، اما به دلیل نبود انترنت پرسرعت، مجبور شده از دانشگاه تأجیل بگیرد. محمداجمل درباره کیفیت انترنت می‌گوید: «پس از کرونا دانشگاه ما در شهر شانگهای کشور چین، درس‌های آنلاین را شروع کرد و دانشجویان از کشورهای مختلف مصروف دروس آنلاین شدند. من هم تقریباً مدت دو ماه آنلاین درس خواندم، اما به دلیل نبود انترنت قوی و وجود قیمت گزاف، مجبور شدم تأجیل بگیرم. هم‌صنفی‌هایم که از دیگر کشورها بودند، امسال فارغ شدند، اما از من ماند؛ دلیلش فقط همین انترنت ضعیف بود.»

 گفتنی است که دو ماه پیش در ادامه شکایت‌ها از کیفیت پایین انترنت در افغانستان، وزارت مخابرات و تکنالوژی معلوماتی زیر اداره طالبان گفت که ۹۰ درصد مردم به انترنت دسترسی دارند و از این میان  ۲۲ میلیون تن از انترنت نسل دوم و شش میلیون تن از انترنت نسل سوم استفاده می‌کنند. هرچند این وزارت وعده داده بود که برای بلند بردن کیفیت و پایین آوردن قیمت انترنت گام‌های عملی برخواهد داشت، اما تاکنون به این وعده خود عمل نکرده‌ است.

این در حالی است که نقاط اتصال افغانستان به شبکه جهانی انترنت محدود از طریق کشورهای همسایه است و افغانستان برای وصل شدن این شبکه که در شهر فرانکفورت آلمان موقعیت دارد، باید به کشورهای همسایه حق ترانزیت بپردازد. بر‌اساس ارقام ارایه شده، در حال حاضر در هر ثانیه حدود ۱۰۰ جی‌بی انترنت وارد کشور می‌شود که از این میان ۳۰ درصد آن از طریق دو شرکت مخابراتی دولتی و ۷۰ درصد آن از طریق چهار شرکت مخابراتی خصوصی به مشتریان عرضه می‌شود.

دکمه بازگشت به بالا