کله کله ځان په بې خیالۍ وهم څو دردونه او خنډونه راته ښکاره نه شي؛ ځکه دردونه او خنډونه مې ځوروي. څومره چې خپل چاپېریال ته ډېر وګورم، هومره ښه پوهېږم چې څوک یم او څه زغمم. ډېری مهال داسې تصور کوم چې هر څه سم دي، هر څه عادي روان دي او زه هم د یوې عادي نجلۍ په توګه خپل ژوند ته دوام ورکوم. په کور کې له پلار او مور سره مرسته کوم، په زدهکړو کې له خپل کوچني ورور سره کار کوم او خپل وزګار وخت په انځورګرۍ او یو څه د کتابونو په مطالعې تېرووم.
خو کاش تل مې هر څه ښه تصورولی شوای. نه کېږي؛ زه ونه توانېدم. ان کله چې همدا کوچني کارونه کوم، راپه زړه شي چې زما او زما د هیلو پر مخ دروازې تړلې دي. کله مې چې یو کتاب لوسته، یوه جمله مې مخې ته راغله چې لیکلي و انسان د هرې ورځې په تېرېدو ډېر څه زده کوي او پوهاوی یې زیاتېږي. خو که ځان ته وګورم، بیا داسې نه ده. څلور کاله مخکې د ښوونځي په نهم ټولګي کې وم او اوس مو هم ښوونځی پر مخ تړلی دی؛ خو ورور مې چې له ما دوه کاله شاته و، اوس د دولسم ټولګي زدهکوونکی دی او راتلونکی کال د کانکور ازموینه ورکوي. خو زه نن کورناستې شوې یم. دلته دا پوښتنه راپورته کېږي چې زه، که نجلۍ یم، په کوم جرم زدهکړې نه شم کولی؟
کله چې په کورنۍ کې وینم چې پلار مې یو وخت ټول زدهکړ ته هڅولو، اوس پوهېږم چې نور ماته دومره پام نه کوي او ورور ته مې سپارښتنه کوي چې درس ووايي او ښه راتلونکې جوړه کړي، څومره هم چې هڅه وکړم ځان ارام وساتم، بیا هم نه شم کولی چې دا محدودیت له پامه وغورځوم. بې اختیاره مې ستونی راډک او نړۍ مې تیاره شي. په ډېرې سختۍ ځان کنټرولم څو نور زما له کبله غمجن نه شي او په یوې پلمه له خونې وځم. له ځان سره وایم: ارامه اوسه، حتماً به یوه ورځ ته هم درس ووایې، خپلو هیلو ته به ورسېږې او ازاده به شې.
څومره ورځې چې تېرېږي، نه ښکاري چې پرمختګ مې کړی وي؛ بلکې انګېرم چې هره ورځ مې وخت بې ځایه تېرېږي او زه هېڅ هم نه شم کولی. زدهکړه ماته خپلو هیلو ته د رسېدو زینه وه. زدهکړو راته ښوده چې ځان وپېژنم او ولې دغې نړۍ ته راغلې یم. خو نن له کوم جرم پرته د ټولنې نیمايي برخه نه شي کولی زدهکړې وکړي.
په قرآنکریم کې لومړنۍ توری « اقرأ» دی؛ یعنې ووایه. په ډېرو کتابونو او نورو ځایونو کې هم راغلي چې د پرمختګ یوازینۍ لار زدهکړه ده. انسانان په عقل او پوهې له نورو ځناورو بېلېږي. خو زما په هېواد کې بیا نه پوهېږم چې څه روان دي چې د ټولنې نیمايي برخه له خپل بنسټيز حق څخه محرومه ده. نن پنځم کال دی چې ټول چوپ دي او هېڅ نه کوي. که همداسې مخکې لاړ شي، زموږ افغان نجونو او ښځو راتلونکی به څنګه کېږي؟
کله چې پر خپلې راتلونکې فکر کوم، داسې څوک وینم چې نن یم؛ ښايي له دې هم بدتره. له خپلو هیلو ډېره لرې یم او نه پوهېږم چې څه به کېږي. یوازې هیله لرم داسې ورځ راشي چې د وطن ټولې نجونې وکړای شي زدهکړې وکړي، ازادې وي او خپلو هیلو ته ورسېږي. زه باوري یم چې تیاره تلپاتې نه وي او رڼا هم راتلونکې ده. تر هغې هڅه کوم خپله هیله له لاسه ورنه کړم. د پرمختګ لپاره مې چې څه له وسه وي، وبه یې کړم او نوي څه به زده کړم.






