ادبیات

هفتم عقرب، روز بزرگداشت از کوروش کبیر، است. از این روز در ایران، برخی کشورهای دیگر و در میان علاقه‌مندان به فرهنگ و ادبیات ایران باستان، گرامی‌داشت می‌شود. در کنار آن، نویسنده‌گان نیز همه‌ساله در مورد این شاه ایران قلم‌فرسایی می‌کنند. تاکنون، در باره کوروش...

امروز ما در افغانستان با نسل تازه‌ای از شاعران روبه‌رو هستیم، یا تنها با تعداد بیش‌تری از جوانانی که شعر می‌نویسند؟ آیا شعر نوشتن در میان جوانان کشور به مُد تبدیل شده است؟ در سال‌های پسین، طیف گسترده‌ای از جوانان کشور شعر می‌سرایند و نشر...

چند سال پیش، وقتی فیلم Forrest Gump را دیدم، ساختار و روایت آن را جذاب و تاثیرگذار یافتم. در این فیلم، شخصیتی با بازی تام هنکس (Tom Hanks)، بخش‌هایی از تاریخ امریکا را به‌شکل معنادار و نمادین به تصویر می‌کشد. امروز، با خواندن رمان سه‌صد...

آن کارسون که به نوشتن مقاله‌های تامل‌برانگیز و بازآفرینی ادبیات کلاسیک یونان در قالب‌های نو و با نثر روان و فرم‌های مدرن شهرت دارد، برنده جایزه نوبل ادبیات ۲۰۲۶ شد. او پس از آلیس مونرو، نویسنده سرشناس داستان کوتاه کانادایی، دومین نویسنده کانادایی است که...

گفت‌وگو با یکتا احمدی در ادبیات، صراحت همیشه به‌معنای جسارت هنری نیست و گاهی ممکن است به تکرار تصاویر تحریک‌آمیز محدود شود و گاهی هم شاعری که از بدن زن می‌نویسد، متهم به ‌ابتذال‌نویسی ‌شود. در چنین حالتی، وقتی شاعری از بدن و میل جنسی...

هزار خورشید تابان، نوشته خالد حسینی، رمان جذاب، عمیق و متاثرکننده‌ای است که وقایع آن در بستر جامعه افغانستان، به‌ویژه هرات و کابل، از دوران حکومت کمونیستی تا جنگ‌های داخلی و ظهور طالبان و بالاخره آمدن جامعه ‌جهانی در افغانستان رخ می‌دهد. رمان، مضامینی چون...

«نوشتار زنانه» متنی از محمدشاه فرهود است؛ بی‌هیچ تعارف، متنی بکر و متفاوت با بسیاری از نوشته‌ها، مقاله‌ها و نقدواره‌های امروزی. این متن از دو منظر خواندنی و امروزی می‌نماید. البته این نخستین بار نیست که متنی چنین خواندنی از قلم فرهود می‌خوانیم؛ «جنایات حزبی»،...

گرگ‌های دوندر؛ وقتی تفنگ، انسان را از خودش می‌گیرد گاهی یک رمان، داستان چند انسان را روایت می‌کند؛ اما در لایه‌های عمیق‌تر، سرگذشت جامعه‌ای را بازمی‌تاباند که سال‌ها میان جنگ، ترس، قدرت و بقا گرفتار مانده است. در چنین داستانی، تفنگ فقط وسیله‌ای برای کشتن...

نام هدایت و «بوف کور» برای من همواره لازم و ملزوم یکدیگر بوده‌اند. هر جا با داستان و رمان پارسی روبه‌رو می‌شدم، این نام برایم همواره جاذبه‌ای خاص داشت؛ نه در سطح یک گزارش ادبی یا روایت یک بیمار روانی، بلکه همچون متنی روایی و...

خُردسن و شاگرد دبستان که بودم، چشم‌وگوشم به آموزگار بود. آن روزگار، نگاه‌ها به آموزگار به‌شکل دیگر بود: «جَورِ استاد به ز مهر پدر». با این گفته، آموزگار برایم حرمت و اعتبار ویژه‌ای داشت و سخت مورد احترام بود. نه‌تنها حرف و سخنش را از...