مجله امریکایی «پیشرفت علوم» در گزارشی تحقیقی اعلام کرده است که میانگین رضایت مردم افغانستان از زنده‌گی پس از تسلط طالبان، به پایین‌ترین سطح در تاریخ ثبت شده رسیده است. این گزارش که میزان رضایت مردم از زنده‌گی در سال ۲۰۲۲ را بررسی کرده، نشان می‌دهد وضعیت زنده‌گی شهروندان افغانستان به‌طور بی‌سابقه‌ای وخیم شده است. دو سوم افرادی که با این مجله مصاحبه کرده‌اند، رضایت زنده‌گی خود را در مقیاس صفر تا ده، صفر یا یک اعلام کرده‌اند. در همین حال، شماری از شهروندان در گفت‌وگو با روزنامه ۸صبح نیز تایید می‌کنند که فقر، بیکاری، نبود فرصت‌های شغلی و کاهش درآمد تاثیر منفی بر کیفیت زنده‌گی و دسترسی به خدمات گذاشته است.
مجله امریکایی «پیشرفت علوم» نیز در گزارش تحقیقی خود در سال ۲۰۲۲ اعلام کرده است که میزان رضایت شهروندان افغانستان از زنده‌گی به‌شدت کاهش یافته است. یافته‌های این پژوهش کاهش بی‌سابقه‌ای در رضایت مردم از زنده‌گی پس از تسلط طالبان را نشان می‌دهد. نتایج همچنین نشان داده که هیچ کشور دیگری بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۲۲ میانگین رضایت از زنده‌گی پایین‌تری نسبت به افغانستان در سال ۲۰۲۲ گزارش نکرده است.
این مجله روز چهارشنبه هفته گذشته یافته‌های پژوهش خود را منتشر کرد. در گزارش آمده است که در این تحقیق با چهار هزار و ۱۲۷ تن از شهروندان افغانستان گفت‌وگو شده است. در گزارش تصریح شده است: «رضایت مردم افغانستان از زنده‌گی در سال ۲۰۲۲، پس از تسلط طالبان، به‌شدت کاهش یافته است. دو سوم پاسخ‌دهنده‌گان در مقیاس صفر تا ده برای رضایت خود از زنده‌گی، عدد صفر یا یک را انتخاب کردند.»
بر بنیاد این پژوهش، زنان نسبت به مردان کاهش بیش‌تری در میزان رضایت از زنده‌گی تجربه کرده‌اند. طبق گزارش، این کاهش به‌دلیل افزایش محدودیت‌های روزافزون در زمینه آموزش، تحصیل، اشتغال و ممنوعیت رفتن به مکان‌های تفریحی و پارک‌ها بوده است. در گزارش تصریح شده که کارشناسان سازمان ملل و پژوهشگران وضعیت کنونی را «آپارتاید جنسیتی» توصیف کرده‌اند.
همچنان یافته‌های این گزارش نشان می‌دهد که علاوه بر تفاوت‌های جنسیتی در رضایت از زنده‌گی پس از تسلط طالبان در افغانستان، ساکنان مناطق شهری کاهش کم‌تری در رضایت از زنده‌گی نسبت به ساکنان مناطق روستایی گزارش کرده‌اند.
این پژوهش همچنان میزان امید مردم افغانستان به آینده را با طرح این پرسش ارزیابی کرده است که «فکر می‌کنید زنده‌گی‌تان در پنج سال آینده در چه سطحی خواهد بود؟» براساس یافته‌ها، میانگین امید مردم افغانستان از مقیاس صفر تا ۱۰، تنها ۱.۲ بوده است.
این مجله یافته‌های پژوهش خود درباره رفاه مردم افغانستان را با دو مجموعه داده بین‌المللی رفاه مقایسه کرده است که بین سال‌های ۱۹۴۶ تا ۲۰۲۲ از بیش از ۱۷۰ کشور جهان جمع‌آوری شده‌اند. براساس این یافته‌ها، سطح رضایت مردم افغانستان در سال ۲۰۲۲، پایین‌ترین میزان ثبت شده در تاریخ بوده است.
در همین حال، شماری از شهروندان کشور می‌گویند که افزایش فقر و بیکاری، کاهش درآمد مردم، نبود سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌ها، ترک جمعی شهروندان، ناکارآمدی رژیم طالبان، عدم ارایه و دسترسی به خدمات، و افزایش ناامیدی، به‌شدت رفاه و رضایت مردم را از زنده‌گی کاهش داده است.
عبدالله (مستعار)، یکی از شهروندان کابل و سرپرست یک خانواده ۹ نفره، می‌گوید که فقر و بیکاری روزبه‌روز در حال افزایش است. او می‌افزاید که نبود فرصت‌های شغلی مردم را با مشکلات جدی معیشتی روبه‌رو کرده است.
این شهروند کشور می‌گوید: «از یک فقیر جانش را بگیرید، اما نانش را نه. در دوره جمهوریت، اگرچه ناامنی بود، دست‌کم نان پیدا می‌شد. حالا این آرامش هیچ معنایی ندارد. مرگ حق است، اما این وضعیت بیکاری، نوعی ذلت است.»
یکی از کارکنان وزارت اطلاعات و فرهنگ، که نخواست حتا به‌صورت مستعار نام برده شود، در گفت‌وگو با روزنامه ۸صبح می‌گوید که زنده‌گی به شکل‌های مختلف بر او فشار آورده است. به گفته او، از یک سو کرایه خانه‌ها افزایش یافته و از طرف دیگر، معاش آنان کاهش یافته است.
او می‌افزاید: «وقتی کرایه خانه افزایش می‌یابد، منطقی است که معاش‌ها هم باید بیشتر شود، اما برعکس، معاش ما کاهش یافته است. از سوی دیگر، زمان پرداخت آن هم مشخص نیست؛ دو ماه می‌شود که معاش نگرفته‌ام. در دوران جمهوریت، همین که تاریخ ۲۰ می‌رسید، معاشم به‌حساب بانکی‌ام واریز می‌شد.»
افغانستان در سیزدهمین گزارش جهانی شادی ۲۰۲۵، برای چندمین سال پیاپی در قعر جدول جهانی شادی قرار گرفته و در میان ۱۴۷ کشور ارزیابی‌شده، رتبه ۱۴۷ را کسب کرده و لقب غمگین‌ترین کشور جهان را به خود اختصاص داده است. فقر گسترده، بیکاری، ناامنی، محدودیت‌های شدید بر حقوق زنان، نبود حمایت اجتماعی و کاهش امید به آینده از دلایل اصلی این وضعیت عنوان شده‌اند. این عوامل نشان می‌دهند که مردم افغانستان نه‌تنها با شرایط دشوار اقتصادی و اجتماعی روبه‌رو هستند، بلکه سطح امید و رفاه روانی آن‌ها نیز به‌شدت کاهش یافته است.
