نامه‌ای برای فردا

روی چوکی میز مطالعه‌ام نشسته بودم و مشغول مطالعه بودم که احساس کردم خسته شده‌ام. گوشی‌ام را از روی میز برداشتم و وارد فیسبوک شدم. در میان پست‌ها، تصویری توجهم را جلب کرد. نخست با خودم گفتم از کنار آن بگذرم؛ اما تصویر برایم بسیار...

هنوز یادم است روزی را که مادربزرگم برایم گفت: «هر دختری هنگام تولدش، ترازویی نامرئی در دستانش گذاشته می‌شود. کفه‌ای برای شرم، کفه‌ای برای ناموس. و کفه ناموس همیشه باید سنگین‌تر باشد، وگرنه تو هیچ‌چیزی نیستی.» آن شب، گرمای شهر چون خوره به جان دیوارها...

«نمی‌دانم» همان بن‌بست‌هایی است که سال‌هاست از خشونت علیه زنان ساخته شده‌اند؛ بن‌بست‌هایی که صدای فریاد بسیاری از دختران را در خود پنهان کرده‌اند. نمی‌دانم از کدام ظلم و ستم علیه زنان و دختران افغانستان بنویسم؛ از ظلم‌هایی که در خانه‌ها اتفاق می‌افتد یا از...

در انبوهی از مشکلات، امروز وقتی از پیش مکتبی گذشتم که سال‌هاست از آن دور هستم، ذهن و قلبم دقیقاً همان صحنه را زنده کرد؛ صحنه‌ای که دو سال پیش، وقتی صنف شش مکتب بودم، در همین ماه و در هیاهوی روز جهانی معلم، تجربه...

من به‌عنوان یک دختر، همه‌روزه گزارش‌هایی را که درباره وضعیت زنان و دختران افغانستان در رسانه‌ها، به‌ویژه رسانه‌های بین‌المللی، منتشر می‌شوند، دنبال می‌کنم؛ این‌که حرف دل آنان چیست، چه آرزوها و اهدافی دارند، در برابر وضعیت حاکم چه واکنشی نشان می‌دهند و چگونه با این...

من ذکیه هستم؛ دختری از افغانستان، از ولایت بامیان، ولسوالی ورس. در همان‌جا به دنیا آمدم. پنج سال می‌شود که همراه مادرم در کابل، پایتخت افغانستان، زنده‌گی می‌کنم. هزینه‌های زنده‌گی من و مادرم را مامایم تأمین می‌کند و ما در خانه او زنده‌گی می‌کنیم. من...

من همیشه برای آینده‌ام رویاهایی داشتم؛ رویاهایی که برای رسیدن به آن‌ها درس می‌خواندم و تلاش می‌کردم. می‌خواستم روزی دادستان شوم و در کابل وظیفه داشته باشم؛ در کنار مردم باشم، از حق دفاع کنم و انسانی باشم که همیشه طرف عدالت می‌ایستد. تصویر آینده‌ام...

سال‌ها درد و رنج‌کشیدن و بازهم استوار ماندن نشان می‌دهد که افغانستان زنی‌ است از تبار مقاومت، آزاده‌گی، ایستاده‌گی، لطافت، مهربانی و بلندپروازی که با وجود ناملایمت‌های فراوان، سرپا و قوی مانده است. می‌بینم سال‌ها جنگ، ماه‌ها دربه‌دری، هفته‌ها رنج، روزها هوای خزانی و لحظه‌ها...

نمی‌دانم هانیه پنج سال بعد چگونه خواهد بود، اما امیدهایی را که دارم می‌نویسم تا هانیه درونم بداند که من چه می‌خواهم. پنج سال است که در کابل هستم و هر روز با ممنوعیت جدیدی روبه‌رو می‌شوم. من خیلی خسته‌ام از این‌که می‌بینم آنچه را...

سلام محدثه پنج سال بعد... نمی‌دانم وقتی این نامه را می‌خوانی کجا هستی، چه احساسی داری، کنار چه آدم‌هایی نشسته‌ای و زنده‌گی‌ات چقدر با امروز فرق کرده؛ اما یک چیز را می‌دانم: دختری که این نامه را برایت می‌نویسد، رویاهای بزرگی در سر دارد. من،...