پس از تسلط طالبان و بسته شدن دروازه‌های آموزش و فرصت‌های برابر برای زنان و دختران، هنر نقاشی در افغانستان به میدان اعتراض و ایستاده‌گی تبدیل شده است. دخترانی که از تحصیل بازمانده‌اند، با قلم و رنگ دردها، محدودیت‌ها و رنج‌های خود را به تصویر می‌کشند. زحل پوپلزی، یکی از این دختران نقاش، می‌گوید هنر برایش نه‌تنها پناهگاهی برای آرامش است، بلکه ابزاری برای اعتراض و مقابله با محدودیت‌هاست و با هر اثرش، رنگ به دنیای تاریک دختران افغانستان می‌ریزد. او دو سال است که نقاشی می‌کند و می‌گوید با این هنر، علاوه بر آرامش، ایستاده‌گی و اعتراض خود نسبت به محدودیت‌های اعمال‌شده علیه زنان را نیز بیان می‌کند.
زحل پوپلزی، دانشجوی رشته حقوق و علوم سیاسی در یکی از دانشگاه‌های خصوصی کابل بود که طالبان دروازه‌های این نهادها را به‌روی زنان و دختران بستند. او خاموش ننشست و راهی برای ادامه اهداف خود جست‌وجو کرد. اکنون پوپلزی دانشجوی دانشگاه آنلاین زن است و در کنار نقاشی، برای رسیدن به آرزوهایش تلاش می‌کند. زحل خانواده‌اش را یگانه تکیه‌گاه خود می‌داند که هم در عرصه هنر نقاشی و هم در مسیر تحصیل، او را تشویق و حمایت می‌کنند.
بانو پوپلزی می‌گوید که نقاشی برای او حس آرامش‌بخش دارد. به گفته او، با استفاده از ظرفیت‌های هنری می‌تواند صدای خاموش دختران باشد و نسبت به وضعیت موجود اعتراض کند. او تصریح می‌کند که هنر نقاشی نوعی ایستاده‌گی در برابر استبداد است و نشان می‌دهد که هرچقدر دختران محدود شوند، باز هم با هنر و قلم، زنده‌گی سیاه و سفید را رنگارنگ می‌سازند و تنوع و زیبایی جهان را به نمایش می‌گذارند.
زحل تصریح می‌کند که آثار متفاوتی خلق کرده و در هنگام نقاشی، هر احساسی که داشته باشد، همان را به تصویر می‌کشد. به گفته او، بیشتر از حس دل‌تنگی و محدودیت‌هایی که بر دختران و زنان تحمیل شده، نقاشی می‌کند و گاهی تصویر دختری کوچک را که در خیابان کار می‌کند به نمایش می‌گذارد. اما در کل، با هنر نقاشی می‌خواهد دنیای سیاه و تیره‌ای که برای دختران در افغانستان ساخته شده است را با کمک رنگ‌ها به دنیای رنگارنگ و زنده زنده‌گی آنان تبدیل کند. او می‌گوید: «از دنیای سیاهی که همه چیز بر روی ما بسته است، می‌خواهم در دنیایی رنگی غرق شوم.»
این دختر نقاش می‌گوید: «زمانی که همه چیز بر روی ما بسته شد، یگانه راه برای بلند کردن صدا همین هنر بود. وقتی یک نقاشی را کامل می‌کنم، حس آرامش، توانایی و بودن واقعی برایم خلق می‌شود.»
بانو پوپلزی می‌افزاید که هنر ذهن آرام و خیال راحت می‌طلبد؛ هرگاه فکر و خیال آدمی آسوده باشد، به‌ساده‌گی می‌تواند در مسیر هنری و کاری پیشرفت کند. اما دختران و زنان در افغانستان در حال حاضر هیچ امکان و فرصتی برای این کار ندارند و او تنها با پشتیبانی خانواده‌اش در این مسیر تشویق شده و گام برداشته است.
این نقاش تأکید می‌کند که پس از اعمال ممنوعیت‌های طالبان، زانوی غم به بغل نگرفته، بلکه دوات و میز نقاشی‌اش را پهن کرده و دست به آفرینش و هنرگرزی زده است. به گفته او، نقاشی در حال حاضر برایش نماد اعتراض و انتقاد در برابر دگم‌اندیشی و بنیاد‌گرایی است که به محدود کردن زنده‌گی و آزادی دختران و زنان منجر شده است.
این در حالی است که طالبان عکاسی و نقاشی از موجودات زنده را در کشور ممنوع اعلام کرده‌اند. براساس قانون امر به معروف و نهی از منکر طالبان، هرگونه تصویرسازی از موجودات زنده ممنوع است. برای اجرای این قانون، طالبان دست به سرکوب گسترده هنرمندان، مصادره آثارشان و تهدید و بازداشت آنان زده‌اند.
با سلطه طالبان، علاقه‌مندان به هنر نقاشی در میان زنان و دختران افزایش یافته است. آنان می‌گویند که تلاش می‌کنند با هنر نقاشی، صدای اعتراض و روایت‌گر درد و مقاومت زنان باشند. آن‌ها می‌افزایند که با هر رنگ و هر خط، داستان زنانی را به تصویر می‌کشند که در دل تاریکی و زیر سایه محدودیت‌های روزافزون طالبان، برای روشنایی می‌جنگند.
