همزمان با تشدید محدودیت‌ها از سوی طالبان بر زنان در افغانستان، آنان بیش از هر زمانی در تنگنای جهل و نادانی این گروه قرار گرفته و ادامه زنده‌گی در چنین شرایط را غیرقابل تحمل می‌دانند. در تازه‌ترین مورد، خالد حنفی، وزیر امر به معروف و نهی از منکر طالبان، شنیدن صدای زنان بالغ از سوی زنان بالغ دیگر را منع کرده و گفته است که زنان حق ندارند در برابر دیگر زنان با صدای بلند قرائت یا تسبیح کنند. شماری از زنان و دختران این محدودیت بر زنان را شرم‌آور و دور از اصل انسانیت خوانده و می‌گویند که طالبان هم خود و هم زنان افغانستان را به سخره گرفته‌اند. این زنان و دختران نگران آینده خود زیر پرچم طالبان هستند و می‌گویند که هراس دارند ممنوعیت‌ها سبب حبس دایمی آنان در خانه‌ها شود.
شماری از روان‌شناسان نیز با افزایش محدودیت‌ها نگران وضعیت روحی و روانی دختران در چنین شرایط اسف‌بارند و می‌گویند که افزایش محدودیت‌ها تمایل به خودکشی در بین دختران بازمانده از تحصیل را افزایش داده است.
مریم یکی از دختران بازمانده از تحصیل است. او منع شنیدن صدای زن از سوی زن را ممنوعیت جدید بر فعالیت زنان دانسته و میگوید که نگران وضع محدودیت‌های شدیدتر از این بالای زنان و دختران از سوی طالبان است: «از این می‌ترسم که برای همیشه در خانه‌ها حبس شویم و این گروه حتا نگذارد که ما چند قدم دورتر از خانه خود برویم. با این‌که گشت‌وگذار آزاد ممنوع است، اما می‌ترسم که حتا ما را با محرم هم نگذارند جایی برویم.»
سه سال محرومیت از آموزش و تشدید محدودیت‌ها از سوی گروه طالبان بر زنان سبب شده است تا مریم دچار افسرده‌گی حاد شود و ممنوعیت تازه این گروه حال او را وخیم‌تر کرده است. او می‌افزاید که دیگر هیچ امیدی به آزادی و باز شدن دروازه‌های آموزش به روی دختران نیست: «زمانی که خبرهای ناگوار در مورد ممنوعیت فعالیت زنان را می‌شنوم، حالت روحی‌ام بدتر از قبل می‌شود و خیلی سردرد و معده‌درد می‌شوم. چند روز از این خبر بد دیگر گذشته است، اما من تا حال نتوانستم با این موضوع کنار بیایم. زنده‌گی ما خیلی دردآور و غم‌انگیز شده است.»
اسما (اسم مستعار) یکی از خبرنگارانی است که در یکی از رسانه‌های تحت کنترل طالبان کار می‌کند. او گفته‌های اخیر خالد حنفی در مورد منع شنیدن صدای زن از سوی زن را شرم‌آور خوانده و میگوید که این محدودیت‌ها دستور تازه‌ای در مورد سلب سایر حقوق زنان است.
این خبرنگار می‌افزاید که طالبان در تلاش حذف کامل زنان از جامعه هستند و شاید به بهانه‌های مختلف زنان را از سایر بخش‌ها مثل خبرنگاری و حتا بخش صحی نیز حذف کنند. به گفته او، منع نشر صدای زن و تصویر در رسانه‌های تصویری نیز دلیلی بر حذف کامل زنان از جامعه است: «هر محدودیت وضع شده از سوی طالبان بر زنان دلیلی بر حذف کامل آنان است. در حال حاضر تنها شغلی که اندک زنان در آن مشغول هستند خبرنگاری، معلمی و در بخش صحی است و شاید بنابر چنین محدودیت‌های شرم‌آور این سه شغل را نیز از زنان بگیرند. اعمال محدودیت‌های شدید بر رسانه‌های تصویری نیز لطمه‌ای بر حضور زنان در رسانه‌هاست.»
این در حالی است که در بیش از سه سال گذشته صدها زن در افغانستان از محدودیت‌های روزافزون طالبان متاثر شده و ممنوعیت‌های دوام‌دار سبب افزایش افسرده‌گی حاد در بین زنان و دختران شده است. شماری از روان‌شناسان که نگران وضعیت روحی و روانی دختران در حاکمیت طالبان هستند، می‌گویند که تمایل به خودکشی در بین دختران افزایش یافته است.
حسنا (اسم مستعار) یکی از روان‌شناسانی است که در بیش از یک سال گذشته به دلیل افزایش بیماری‌های روانی در بین دختران بازمانده از تحصیل، مصروف سروی و درمان است. او میگوید که اکثریت مراجعان وی دچار افسرده‌گی حاد هستند و تمایل به خودکشی دارند. او ادامه ممنوعیت‌های طالبان و بسته ماندن دانشگاه‌ها و مکتب‌ها را یگانه دلیلی بر وضعیت کنونی زنان و دختران می‌داند و میگوید که دلیل افسرده‌گی حاد دختران، وضع محدودیت‌ها و نداشتن فعالیت و دورنما برای زنده‌گی است: «ادامه محدودیت‌ها و بسته ماندن مکتب و دانشگاه سبب افزایش بیماری‌های روانی در بین زنان و دختران شده است. اکثریت مراجعان ما دچار افسرده‌گی حادند و تمایل به خودکشی دارند و بنابر گروه درمانی‌ای که داریم تلاش می‌کنیم این افکار را از آنان دور کنیم؛ اما با آن‌هم یکی از مریض‌های ما دست به خودکشی زد و به زنده‌گی خود پایان داد.»
شماری از زنان معترض که در تبعید به سر می‌برند نیز افزایش محدودیت‌ها و گفته‌های اخیر خالد حنفی را به دور از اصل انسانیت خوانده و خواهان به محاکمه کشاندن گروه طالبان شده‌اند.
حکیمه مهدوی، یکی از زنان معترض، گفته‌های اخیر وزیر امر به معروف و نهی از منکر طالبان را اهانت به زنان خوانده و میگوید که منع شنیدن صدای زن از سوی زن در اصل مسخره کردن زنان است. او این ممنوعیت گروه طالبان را دلیلی بر جهالت و افراطی بودن بیش از حد این گروه می‌داند: «جهالت این گروه بیش از اندازه اسف‌بار است. زنان را بازیچه قرار داده و ممنوعیت‌هایی که هیچ توجیه دینی ندارد را اعمال می‌کنند. همین ممنوعیت‌ها سبب شده است تا خیلی از زنان را که می‌شناسم دچار مریضی روحی و روانی شوند.»
او می‌افزاید که جامعه جهانی و نهادهای مدافع حقوق بشر در برابر جنایت‌ها و محدودیت‌های طالبان سکوت اختیار کرده و هیچ کاری برای زنان و دختران افغانستان انجام نمی‌دهند: «وقتی این خبر را شنیدم شوکه شدم، اما برای جهان هیچ فرقی نمی‌کند. موضوع زنان به فراموشی سپرده شده است. همه در حد یک حرف است و هیچ کار عملی علیه طالبان انجام نمی‌دهند.»
ممنوعیت اخیر گروه طالبان بر زنان واکنش‌های وسیع داخلی و جهانی را در پی داشته است. شماری از کاربران شبکه‌های اجتماعی با نوشتن مطالبی گفته‌اند که پس از این باید زبان اشاره بیاموزیم، زیرا صدا به طالبان خوش نمی‌خورد. شماری نیز نوشته‌اند که جهان به کجا رسیده است و آن وقت طالبان در فکر شنیده شدن و شنیده نشدن صدای زن هستند.
جاستین ترودو، نخست‌وزیر کانادا، ممنوعیت شنیدن صدای زن از سوی زن را وحشت‌ناک خوانده و با محکوم کردن آن گفته است که طالبان در پی حذف کامل زنان افغانستان از جامعه هستند.
سازمان عفو بین‌الملل نیز در واکنش به گفته‌های اخیر خالد حنفی با نشر اعلامیه‌ای گفته است که ممنوعیت‌های طالبان روال زنده‌گی زنان در افغانستان را تحت تاثیر قرار داده است. عفو بین‌الملل از این گروه خواسته است تا تمام محدودیت‌ها بر زنان را لغو کند.
گفتنی است که پیش از این نیز گروه طالبان صدای زن را عورت خوانده و نشر و پخش صدای زنان در مکان‌های عمومی را گناه دانسته و منع کرده است.
