شماری از زنان در برخی ولسوالی‌ها و مناطق دوردست ولایت بدخشان می‌گویند که در فصل سرما از دسترسی به خدمات صحی و داکتران زن در زمینه بیماری‌های نسایی و ولادی محروم هستند. به گفته آنان، این مشکل با سرد شدن هوا و مسدود شدن راه‌های مواصلاتی در این ولایت شدت بیش‌تری پیدا می‌کند.
تعدادی از باشنده‌گان بدخشان می‌گویند که کمبود مراکز صحی، نبود داکتران متخصص و زن، و همچنین کمبود دارو از جمله مشکلات عمده آنان در این ولایت است. به گفته آنان، مسیرهای مواصلاتی به مراکز صحی طولانی و دشوار است، به‌طوری که برخی بیماران حتا در هنگام انتقال به مراکز درمانی جان خود را از دست می‌دهند.
برخی از زنان در ولسوالی‌های دوردست بدخشان می‌گویند که تعداد داکتران زن در مراکز صحی بسیار کم است و متخصصان نسایی و ولادی وجود ندارند. به گفته این زنان، به دلیل سنت‌های حاکم، آنان نمی‌توانند مشکلات مربوط به بیماری‌های زنانه را با داکتران مرد در میان بگذارند، چرا که از گفتن آن شرم دارند و نمی‌توانند به‌طور واضح مشکلات خود را بیان کنند.
ریحانه (نام مستعار)، یکی از باشنده‌گان ولسوالی مایمی بدخشان، می‌گوید که از یک‌سو مراکز صحی آنان بسیار دور هستند و از سوی دیگر، هنگام مراجعه به این مراکز، داکتران زن و داروهای لازم در دسترس نیستند. او می‌افزاید که در نهایت مجبور می‌شوند برای مشکلات بهداشتی جزیی به شهر فیض‌آباد، مرکز ولایت، سفر کنند.
این باشنده دروازها می‌گوید: «وقتی کودکان‌مان مریض می‌شوند، داکتران به ما می‌گویند که باید آن‌ها را به شهر فیض‌آباد ببرید. جاده‌ها خیلی خراب است و با مشکلات فراوان به فیض‌آباد می‌رسیم. این جا هیچ مرکز صحی منظم و مناسبی وجود ندارد که به مشکلات زنان و کودکان رسیده‌گی کند. سرک‌ها خراب هستند و با سختی به فیض‌آباد می‌رویم. باید یک کلینیک بزرگ و مجهز در این جا ساخته شود. ملک ما عقب‌مانده است و امکانات صحی در این جا وجود ندارد.»
مروه، باشنده ولسوالی واخان بدخشان، می‌گوید که جدی‌ترین مشکل زنان در این ولسوالی، نبود داکتران زن است. او اضافه می‌کند که زنان مجبورند از یک ولسوالی به ولسوالی دیگر بروند و نمی‌توانند مشکلات و بیماری‌های زنانه خود را با داکتران مرد در میان بگذارند. به گفته او، زنان از این موضوع شرم دارند و نمی‌توانند به‌راحتی مشکلات خود را با داکتران مرد مطرح کنند.
این باشنده واخان می‌افزاید: «این جا نه داکتر زن وجود دارد که مشکلات‌مان را با او در میان بگذاریم، نه داروهای باکیفیت. ما از بیان مشکلات شخصی و بیماری‌های‌مان به داکتران مرد شرم داریم. گاهی مجبور می‌شویم به ولسوالی‌های دیگر برویم که هزینه زیادی برای ما دارد. اما در هیچ‌کدام از ولسوالی‌ها، داکتر متخصص نسایی و ولادی یا داکتر زن برای رسیده‌گی به مشکلات ما وجود ندارد.»
با این حال، برخی از این زنان از عدم رسیده‌گی مناسب به شدت شکایت دارند. آنان می‌گویند که مسیرهای طولانی را می‌پیمایند تا داکتر زن پیدا کنند و ساعت‌ها منتظر نوبت می‌نشینند، اما حتا در پایان روز، گاهی نوبت‌شان نمی‌رسد و بدون دریافت خدمات صحی به خانه برمی‌گردند.
در همین حال، برخی از باشنده‌گان ولسوالی‌ها و مناطق دوردست بدخشان تایید می‌کنند که به دلیل نبود داکتر متخصص زن، مردم مجبور می‌شوند بیماران خود را از یک ولسوالی به ولسوالی دیگر ببرند یا به شهر فیض‌آباد انتقال دهند. به دلیل فاصله زیاد و دشواری مسیر، برخی از بیماران در راه جان می‌دهند.
رحمان‌الله، یکی از بزرگان ولسوالی کوفاب بدخشان، می‌گوید که یکی از مشکلات جدی در بخش صحت، نبود قابله و داکتر زن در این ولسوالی است. او می‌افزاید: «در بخش صحت مشکلات زیادی داریم. مشکل اصلی ما نبود داکتر متخصص نسایی و ولادی است که اصلاً وجود ندارد. اگر بیماری نسایی و ولادی با مشکل جدی روبه‌رو شود، مجبور می‌شویم او را به ولسوالی نسی منتقل کنیم. در بسیاری از موارد، بیماران در مسیر راه جان می‌دهند.»
این در حالی است که بیشتر ولسوالی‌های بدخشان کوهستانی هستند و مسیرهای دشوار و جاده‌های آن به شدت خرابند. باشنده‌گان این ولسوالی‌ها می‌گویند که پیش از آغاز زمستان در بسیاری از مناطق برف می‌بارد و زمانی که برف‌باری سنگین باشد، تمام راه‌های مواصلاتی برای چند هفته مسدود می‌شود. در چنین شرایطی، مردم حتا نمی‌توانند از یک روستا به روستای دیگر بروند و اگر بیماری با مشکل جدی مواجه شود، مجبور است درد را تحمل کند.
