۱۵ آگست ۲۰۲۱، روزی است که نظام جمهوری افغانستان سقوط کرد و طالبان تسلط کامل ولایت‌ها و پایتخت کشور را به دست گرفتند. فرماندهان جنگی این گروه با ورود به ارگ ریاست جمهوری، مرکز ثقل قدرت، حاکمیت خود را به‌عنوان رژیم جدید در افغانستان اعلام کردند. تسلط دوباره طالبان بر کشور، سایه تاریکی بر زنده‌گی شهروندان به‌ویژه نظامیان پیشین افگند. بیشتر افرادی که سابقه کار در صفوف نظامی را داشتند، یکی پس از دیگری راه‌های مهاجرت را در پیش گرفتند. آنان با استفاده از راه‌های غیرقانونی تلاش کردند هرچه زودتر افغانستان را ترک کنند تا از بازداشت و شکنجه طالبان در امان باشند. هرچند طالبان با تسلط بر پایتخت عفو عمومی اعلام کردند، اما جنگ‌جویان این گروه بارها در ولایت‌ها نظامیان پیشین را به گونه‌های متفاوت بازداشت، زندانی و شکنجه کرده‌اند. افراد طالبان شمار زیادی از نظامیان پیشین را به رگ‌بار بسته و یا به حدی آنان را در زندان‌ها شکنجه کرده‌اند که به مرگ آنان تمام شده است.
در تازه‌ترین مورد، یک قایق حامل پناه‌جویان در سواحل ایتالیا غرق شده است. بر‌اساس اظهارات وزارت خارجه طالبان، بیش از ۸۰ پناه‌جوی افغانستانی از قربانیان این رویداد‌ند. یکی از قربانیان این حادثه مرگ‌بار، وزیر‌احمد زینل، مدیر پیشین امنیت شهری ریاست امنیت ملی هرات است که با خانواده‌اش در دریای ایتالیا غرق شده است.
بر‌اساس اظهارات بسته‌گانش، جسد همسر زینل از دریا بیرون کشیده شده، اما از اجساد خودش و دو کودکش تاکنون خبری نیست. وزیر‌احمد زینل ۳۰ ساله دانش‌آموخته علوم سیاسی بود. او یکی از اعضای کادر ریاست امنیت ملی هرات با رتبه دگروالی بود. سابقه کار و درخشش این جوان سبب شد که او در ماه اپریل ۲۰۲۱ به‌عنوان مدیر امنیت شهری ریاست امنیت ملی هرات تعیین شود. از او به‌عنوان جوان رشید و مدیر توانا یاد می‌شد.
این نظامی جوان در ولسوالی کرخ ولایت هرات زاده شده است. مردم کرخ از رشادت این جوان بارها سخن گفته‌اند. همکارانش نیز توضیح می‌دهند که کمتر کسی به توانایی و رشیدی این جوان دیده‌اند. او پس از سقوط نظام جمهوری برای مدت کوتاهی به‌گونه پنهانی در هرات زنده‌گی کرد و در نهایت راه مهاجرت را در پیش گرفت و به ایران رفت.
وزیر‌احمد پس از رسیدن به ایران خانواده‌اش را نیز به ایران خواست و زنده‌گی را در آن کشور آغاز کرد. این نظامی پیشین با استفاده از کارهای شاقه روزگارش را سپری می‌کرد و پس از مدتی عازم ترکیه شد. محمد‌جواد فاروقی، برادر این نظامی پیشین، می‌گوید: «خودش به ایران که رسید، خانم و اولاد‌های خود را هم خواست و در یکی از شهرهای ایران زنده‌گی را آغاز کرد. شش یا هفت ماه که سپری شد، گفت می‌روم ترکیه و از آن‌جا با شرایط بهتری بل خارج شده بتوانم.»
برادر این نظامی پیشین می‌افزاید که وزیر‌احمد پس از رسیدن به ترکیه، مدت زیادی در آن‌جا باقی ماند و به دنبال فرصت بود تا بتواند از راه بهتری با خانواده‌اش راهی کشورهای اروپایی شود. او علاوه می‌کند که پس از هفت ماه زنده‌گی در ترکیه، تصمیم گرفت که به‌گونه قاچاقی وارد اروپا شود. او هزینه سفر را از دوستان و بسته‌گانش گردآوری کرد.
وزیر‌احمد به خانواده‌اش گفته بود که با یک قاچاق‌بر صحبت کرده که او و خانواده‌اش را با استفاده از قایق‌های ویژه به ایتالیا می‌رساند. این نظامی پیشین روز سه‌شنبه، ۲ حوت، از ترکیه به سوی ایتالیا حرکت کرد. برادر این نظامی پیشین می‌گوید: «وزیر‌احمد تماس داشت و ۲ حوت که به طرف ایتالیا حرکت می‌کردند، قاچاق‌بر آدرس یک جنگل را برایش داده بود که کشتی منتظر شما است. وزیر‌احمد تماس همیشه‌گی داشت. وقتی در همان موقعیت رسید، گفت قاچاق‌بر او را فریب داده و هیچ خبری از کشتی VIP نیست؛ بلکه یک کشتی چوبی را برای ما فرستاده‌اند.» او اما از روی ناگزیری حاضر شده با خانواده‌اش سوار آن کشتی چوبی شود؛ زیرا به گفته خودش، چاره دیگری نداشته و در صورت برگشت به محل اقامتش در ترکیه از سوی پولیس آن کشور بازداشت می‌شد.
تماس وزیر‌احمد با خانواده‌اش از تاریخ ۲ حوت سال روان خورشیدی قطع شد تا این‌که خبر غرق شدن یک قایق در سواحل ایتالیا را شنید‌ند.
محمد‌جواد فاروقی اضافه می‌کند که پس از چند روز تلاش تنها جسد خانم برادرش پیدا شده و از سرنوشت وزیر‌احمد، مرتضا پسرش و مهرثنا دخترش تا هنوز خبری نیست. او توضیح می‌دهد: «از خود وزیر‌احمد و اولاد‌هایش تا هنوز هیچ چیزی یافت نشده. فقط جسد خانمش از دریا بیرون کشیده شده و تصاویر را برای ما فرستاده‌اند.»
مقام‌های ایتالیایی نیز غرق شدن قایق حامل پناه‌جویان را تأیید کرده و گفته‌اند که این قایق حامل ۲۰۰ پناه‌جو بوده است که هنگام تلاش برای نزدیک شدن به سواحل ایتالیا غرق شده است. گفته می‌شود سرنشینان آن قایق پناه‌جویانی از افغانستان، پاکستان، ایران، عراق و سومالیا بوده‌اند. وزارت خارجه طالبان اعلام کرده که در قایق غرق‌شده دست‌کم ۸۰ تن از پناه‌جویان افغانستان نیز شامل بوده‌اند که جان باختن آنان تأیید شده است.
هرچند طالبان با تسلط بر کشور عفو عموم اعلام کردند و گفتند با هیچ گروهی دشمنی ندارند، اما در یک سال و نُه ماه گذشته بدون وقفه نظامیان پیشین را بازداشت و شکنجه کرده و در مواردی به قتل رسانده‌اند. در تازه‌ترین مورد، جنگ‌جویان طالبان بدرالدین حیدری مشهور به «بدو» را در ولایت پکتیکا تیرباران کردند. او در زمان جمهوریت فرمانده امنیه ولسوالی بکخیل ولایت پکتیکا بود. بدرالدین پس از سقوط نظام جمهوری به پاکستان پناه برده بود، اما به محض ورود دوباره به افغانستان، از سوی طالبان بازداشت و به پکتیکا منتقل شد. به همین شکل شماری از نظامیان پیشین کشور، افغانستان را ترک کرده‌اند و بیشتر فرماندهان و نظامی که در داخل کشور هستند، به‌گونه پنهانی زنده‌گی می‌کنند.
