شماری از باشنده‌گان نیمروز می‌گویند که در این اواخر دزدی‌های مسلحانه به‌گونه بی‌پیشینه افزایش یافته و سارقان با خاطر راحت دست به دزدی اموال مردم می‌زنند. آنان تاکید می‌کنند که سارقان شب‌وروز در نزدیک ایست‌های بازرسی طالبان و حوزه‌های امنیتی این گروه، اموال مردم را با زور و تهدید می‌گیرند. به گفته آنان، طالبان به‌رغم ادعای تامین امنیت سرتاسری و بهبود وضعیت اقتصادی، هیچ اقدامی در شهر زرنج انجام نداده‌اند و میزان سرقت‌های مسلحانه سیر صعودی خود را می‌پیماید.
تعداد زیادی از باشنده‌گان نیمروز از وضعیت دشوار زنده‌گی در این ولایت شکایت دارند. آنان می‌گویند که شیوه حکومت‌داری طالبان زنده‌گی را برای مردم در این ولایت به جهنم مبدل کرده و دزدی‌های مسلحانه خواب از چشمان باشنده‌گان نیمروز ربوده است.
براساس اظهارات مردم، دزدی موتر، موترسایکل و تلفن‌های همراه با تهدید اسلحه سرد و گرم و شلیک سارقان به سوی افراد از موارد نگران‌کننده برای باشنده‌گان شهر زرنج است. به گفته آنان، تا کنون توجه لازم از سوی طالبان در مهار دزدان صورت نگرفته است.
احمد، باشنده شهر زرنج، هفته پیش هنگامی که به سمت خانه‌اش می‌رفته، در ساحه میدان هوایی سابقه نیمروز، مورد حمله سارقان مسلح قرار گرفته و زخمی شده است. او می‌گوید که وقتی اقدام به فرار کرد، مورد تیراندازی قرار گرفت و پس از زخمی شدن، موترش را دزدان مسلح با خود بردند.
این باشنده شهر زرنج می‌افزاید: «ساعت نزدیک به ۱۰ بجه شب بود، طرف خانه می‌رفتم که در ساحه میدان هوایی سابقه سه نفر دستور توقف دادند. اول فکر کردم که طالب هستند، اما وقتی نزدیک‌تر شدند و شیشه موتر را پایین کردم، یکی از آن‌ها تفنگچه‌اش را کشید و گفت: پایین شو! می‌خواستم فرار کنم که فیر کرد و مرمی به دستم خورد.»
احمد می‌گوید: «پس از زخمی شدنم، دزدان موترم را بردند، در حالی که صدای گلوله هم بلند شنیده شد و حوزه امنیتی طالبان هم نزدیک بود، کسی نیامد. هم زخمی شدم و هم موترم را دزدان بردند.»
اجمل، باشنده ناحیه اول شهر زرنج است. دزدان او را با ضرب چاقو زخمی کرده و تلفن همراهش را برده‌اند. او می‌گوید: «ساعت ۱۰ صبح که از خانه بیرون شدم و به سمت بازار می‌رفتم، وقتی داخل کوچه شدم، دو نفر موترسایکل سوار مرا توقف دادند و گفتند که تلفنت را بده! با وجودی که دیدم چاقو دارند، از دادن تلفن خودداری کردم.»
این باشنده شهر زرنج تاکید می‌ورزد که هنگامی که از دادن تلفن خودداری کرد، بین او و دزدان «زدوخورد» صورت گرفت که پس از زخمی شدن توسط چاقو، دزدان موفق شدند گوشی همراهش را با خود ببرند.
ابراهیم، یکی دیگر از باشنده‌گان شهر زرنج است که دزدان موترش را برده‌اند. او می‌گوید که موترش از هوتل عروسی در موجودیت افراد مسلح طالبان گم شده است.
این باشنده شهر زرنج می‌افزاید: «عروسی یکی از نزدیکانم بود و با موتر رفته بودم. وقتی از داخل تالار بیرون شدم، دیدم موترم نیست، در حالی که موترهای نظامی طالبان نیز در آن جا بودند و دزدان با خاطر راحت موتر مرا با خود برده بودند.»
ابراهیم ادعا می‌کند که روزانه حداقل بین ۳ تا ۵ موتر از سوی دزدان در شهر زرنج به سرقت برده می‌شود و طالبان هیچ نوع اقدامی در این زمینه نمی‌کنند.
این در حالی است که برخی از باشنده‌گان نیمروز نوارهای ثبت شده توسط کمره‌های امنیتی خانه‌های خود را در اختیار روزنامه ۸صبح قرار داده‌اند که نشان می‌هد سارقان با آرامش خاطر در نزدیکی حوزه‌های طالبان دست به سرقت می‌زنند.
در یکی از نوارهای تصویری از شهر زرنج که در ۳۰۰ متری یکی از حوزه‌های امنیتی طالبان ثبت شده، دیده می‌شود که دزدان چاقو به‌دست با یک جوان درگیر می‌شوند و تلفنش را به سرقت می‌برند.
این درگیری میان باشنده نیمروز و سارقان مسلح حداقل پنج تا شش دقیقه زمان می‌برد و سپس دزدان موفق می‌شوند که جوان را زخمی کنند و گوشی همراهش را با خود ببرند.
با این حال، طالبان که ادعای تامین امنیت سرتاسری در کشور را دارند، به باشنده‌گان نیمروز گفته‌اند که آنان قادر به مهار دزدی‌ها نشده و میزان جرایم جنایی همچنان در حال افزایش است.
محمد عوض شریفی (نام مستعار)، یکی از بزرگان قومی در نیمروز، می‌گوید که داروندار مردم در شب و حتا در روز روشن به سرقت برده می‌شود و طالبان تا کنون قادر به مهار آن نشده‌اند.
این بزرگ قومی می‌افزاید: «خیلی وضعیت بدی پیش آمده است، یعنی مردم نه موتر خود را جایی پارک کرده می‌توانند و نه تلفن را همراه خود به شهر گشتانده می‌توانند. از بس که دزدی‌ها زیاد شده، فکر می‌کنیم به سر هر کوچه یک دزد و دو دزد نشسته است.»
این بزرگ قومی از طالبان می‌خواهد که به نگرانی‌های مردم توجه کنند. او تاکید می‌ورزد که در صورت عدم مهار دزدی‌ها مردم به این یقین می‌رسند که افراد خود این گروه با دزدان شریک هستند.
دزدی‌های مسلحانه در حالی در ولایت نیمروز افزایش یافته که روزانه هزاران تن از ایران از طریق این ولایت به‌گونه اجباری اخراج می‌شوند که هزینه برگشت به خانه‌های خود را ندارند.
طالبان در نزدیک به سه سال گذشته نه تنها نتوانسته‌اند جلو اخراج مهاجران از کشورهای همسایه را بگیرند، بلکه در داخل نیز موفق نشده‌اند زمینه‌های اشتغال‌زایی و کاریابی را برای شهروندان کشور فراهم کنند. وضعیت بد اقتصادی، افزایش فقر و تداوم بیکاری از دلایل عمده دزدی‌های مسلحانه خوانده شده است.
