شماری از سربازان طالبان افغان که با تحریک طالبان پاکستان (تی‌تی‌پی) رابطه نزدیک دارند، برای جنگ به آن سوی خط دیورند می‌روند و در عملیات این گروه بر ضد نظامیان پاکستانی اشتراک می‌کنند. این موضوع که بدون هماهنگی با رهبران طالبان افغانستان انجام می‌شود، سبب خشم و اعتراض دولت پاکستان شده است که چرا این گروه بر اعضای خود کنترل ندارد و نمی‌تواند مانع خرابکاری‌های آنان شود. رهبران طالبان از این بابت ناخشنود و تا حدی خشمگین هستند؛ زیرا می‌دانند که با هر چیز می‌توان بازی کرد، اما با ریش بابا نه. آنان به‌خوبی درک می‌کنند که خشم پاکستان تاوان سنگینی برای‌شان در پی خواهد داشت. ازاین‌رو، ملا یعقوب، سرپرست وزارت دفاع طالبان، دستور داده است که در بیرون از افغانستان نباید جهاد کرد.
بسیاری از مردم می‌پرسند که چرا جهاد همیشه در افغانستان فرض است، و اگر فرضاً در هر جای دیگری فرض شود، از نظر طالبان در پاکستان فرض نمی‌شود؟ پرسش مردم از این حیث است که آنچه از نظر طالبان سبب تجویز و فرضیت جهاد در افغانستان عنوان شده بود، و عیوبی که برای حکومت پیشین افغانستان می‌گرفتند، یکایک آن‌ها در حکومت پاکستان هم وجود دارد. معلوم نیست که معیار فرضیت جهاد از نظر طالبان چیست و رهبران این گروه این معیارها را از کجا گرفته‌اند. آن دسته از سربازان ساده‌دل طالبان که تبلیغات این گروه را درباره دلایل فرضیت جهاد در افغانستان باور کرده بودند، می‌بینند که آن دلایل بر پاکستان و دیگر کشورها نیز صادق است، به‌ویژه این که همفکران‌شان در پاکستان به‌نام تی‌تی‌پی عملاً جهاد را شروع کرده‌اند. از نظر آنان، تنها گذاشتن طالبان پاکستان در این نبرد که در گذشته میزبان طالبان افغان بودند، منصفانه نیست.
این تناقض که میان نظر و عمل طالبان وجود دارد، سبب سرخورده‌گی شماری از سربازان این گروه و حتا سبب پیوستن آنان به داعش می‌شود. از آن‌سو، بخش‌هایی از طالبان که با سازمان‌های افراطی منطقه در آسیای میانه، ایران، کشمیر و جهان عرب ارتباط دارند، خود را برای ادای رسالت جهادی‌شان در آن‌سوی مرزها آماده می‌کنند. در طرف دیگر، رهبران طالبان در ملاقات‌های مخفی و نیمه‌مخفی‌شان با هیات‌های ایالات متحده امریکا تاکید دارند که فعلاً برنامه‌ای برای جهاد در بیرون از مرزهای افغانستان ندارند و همه جهادشان در برابر مردم افغانستان است. آنان تاکید دارند که ارسال بسته‌های میلیون دالری باید ادامه پیدا کند؛ زیرا پیش بردن این جهاد بدون دالر امریکایی ممکن نیست.
در این وضعیت است که ملا یعقوب جهاد در خارج از افغانستان را منسوخ اعلام کرده و آن را مخصوص مقابله با مردم افغانستان دانسته است. از این موضع‌گیری‌های متناقض معلوم می‌شود که آنچه طالبان قبلاً بهانه جنگ و جهادشان قرار داده بودند مانند تطبیق نشدن شریعت، وجود فساد، رابطه با امریکا و ناتو و مانند این‌ها، دلایل واهی و بی‌بنیاد بوده و انگیزه اصلی جهادشان سرکوب مردم افغانستان و دستیابی به قدرت، ثروت و برخورداری بیشتر از امکانات مالی و دولتی بوده است. به همین دلیل، رهبران این گروه آماده‌اند حتا به امریکا که آن را دشمن اصلی خود عنوان می‌کردند، دست دوستی و برادری دراز کنند، به‌شرطی که ارسال پول ادامه یابد و توانایی سرکوب مردم از آنان گرفته نشود.
