طالبان در جریان دست‌کم دو‌ونیم سال گذشته، بارها به شکنجه شدید، بازداشت خودسر و برپایی دادگاه‌های صحرایی زنان متهم شده‌اند. در این میان دستگاه امر به معروف و نهی از منکر این گروه، به‌طور پیوسته با اعمال ممنوعیت‌های دست‌وپاگیر، زنان و دختران را در تنگناهای شدید قرار داده است. این نهاد طالبان، محدودیت‌های سختی علیه پوشش و رفتار اجتماعی زنان وضع کرده که در بسیاری از مواقع زنان و دختران را مورد بدرفتاری، شکنجه شدید، تحقیر و توهین قرار داده است. به‌تازه‌گی محتسبان امر به معروف و نهی از منکر طالبان در ولایت تخار، دو خانم را به دلیل نداشتن برقع و به اتهام «جاسوسی برای زنان معترض» به‌شکل شدید شکنجه کرده‌اند. یکی از این زنان در گفت‌وگو با روزنامه ۸صبح، روایتی دردناک و تکان‌دهنده را از جریان شکنجه طالبان بازگو کرده است. طالبان پس از رهایی این دو زن، از خانواده‌های آنان تعهد اجباری گرفته‌اند که از رسانه‌ای کردن جزییات این حادثه خود‌داری کنند.
رژیم طالبان از سوی نهادهای حقوق بشری داخلی و بین‌المللی، متهم به نقض گسترده حقوق زنان شناخته شده است. به گفته بسیاری از فعالان حقوق بشری، این گروه بیش از ۶۵ فرمان منع‌کننده علیه زنان وضع کرده که دختران و زنان را در کشور از تمام عرصه‌های زنده‌گی جمعی حذف کرده است.
جنایت علیه بشریت، جنایت جنگی و ارتکاب آپارتاید جنسیتی، از بزرگ‌ترین اتهام‌های نهادهای حقوق بشری علیه طالبان در بیش از دو سال گذشته بوده است. این گروه اما این اتهام‌ها را رد کرده و گفته است که برای زنان در افغانستان براساس اصول «اسلامیت و افغانیت» حقوق در نظر می‌گیرد و فعلاً این شرایط برای زنان فراهم نشده است.
طالبان در این مدت، بدون توجه به فشارها و انتقادهای جهانی، به تبعیض سیستماتیک و هدف‌مند، شکنجه، بازداشت، تحقیر و توهین و وضع ممنوعیت بر زنان ادامه داده‌اند. دستگاه امر به معروف و نهی از منکر این گروه، در بیش از دو سال گذشته به نهاد صادر‌کننده ممنوعیت علیه زنان تبدیل شده است. محتسبان امر به معروف و نهی از منکر این گروه بارها زنان و دختران را در خیابان‌ها و مکان‌های عمومی بازجویی، تحقیر و توهین کرده و در برخی مواقع مورد شکنجه قرار داده‌اند. در تازه‌ترین مورد، دو زن در ولایت تخار محتسبان این گروه را متهم به شکنجه شدید و بدرفتاری علیه خود کرده‌اند. آنان با اشتراک‌گذاری عکس‌هایی از نقاط مختلف بدن خود که در نتیجه لت‌وکوب طالبان جراحت برداشته، می‌گویند که محتسبان امر به معروف و نهی از منکر طالبان آنان را به دلیل نداشتن برقع بازداشت و شکنجه کرده‌اند.
مریم، یکی از زنانی که به‌شکل شدید از سوی طالبان شکنجه شده، در گزارش نام خود را مستعار انتخاب کرده است. او در صحبت با روزنامه ۸صبح می‌گوید که طالبان از او به‌گونه اجباری تعهد گرفته‌اند که از رسانه‌ای کردن جزییات شکنجه خود‌داری کند.
مریم می‌گوید که محتسبان طالبان او و یک تن از خویشاوندانش را در شهر تالقان، مرکز ولایت تخار، به دلیل نداشتن برقع مورد نظر این گروه، مورد بازجویی قرار داده و هنگامی که آنان می‌خواستند از پیش افراد طالبان فرار کنند، بازداشت و شکنجه شده‌اند. مریم می‌گوید: «در بین شهر با طالب‌ها برابر شدیم. گفتند چرا برقع ندارید. در صورتی که چپن سیاه، ماسک و چادر، تمام حجاب ما مراعات شده بود، ولی همان برقعی که خودشان می‌خواستند را نداشتیم. سر همین مساله جروبحث کردند. وقتی خواستیم از پیش‌شان فرار کنیم، تعقیب ما کردند. می‌خواستند دست بیندازند، به طالب گفتم که دستت را دور کن، در همان وقت مبایلم را گرفت.»
او می‌گوید که وقتی طالبان تلفنش را باز کردند، عکس‌های زنان و دختران معترض را در آن دیدند و به آنان گفتند که شما «جاسوس زن‌های معترض» هستید و می‌خواهید زنان تخار را «بدراه بسازید» تا علیه طالبان ایستاده‌گی کنند. او می‌افزاید که پس از آن، بار دیگر از پیش محتسبان طالبان فرار کردند، اما آنان این دو زن را تعقیب کردند و در نزدیک محلی به نام «خس‌کپه» مورد محاصره طالبان قرار گرفتند.
مریم که گلویش پر از بغض است و صدایش می‌لرزد، با اشک و آه می‌گوید: «همراه تفنگچه به بازوهایم زدند، تلفنم را گرفتند و بردند که این زن از تیم زنان معترض است، از زن‌های کابلی است که زن‌ها را علیه طالب‌ها تشویق میکند که صدا بلند کنند، این را نمانید. هر چه گفتیم اگر مشکل حجاب است که حجاب ما تکمیل است، ما را به موتر انداخته به ریاست‌شان بردند. در آن‌جا به یک اتاق تاریک انداختند. یک ساعت بعد، تقریباً ۱۰ نفر آمدند، یکی‌شان بالای چوکی نشست، خنده کرد و گفت تو ما را دواندی. دیگرهایش شلاق‌‌کاری می‌کردند.»
این زن در حالی که شوک شکنجه و نگرانی از بازجویی مجدد توسط طالبان همراهی‌اش میکند، در هنگام سخن گفتن اشک می‌ریزد و می‌افزاید: «هرکدام‌شان ده ده شلاق می‌زد و باز خنده می‌کرد… (گریه)، وجود ما را پارچه‌پارچه و تکه‌تکه کرده‌اند.»
مریم تصریح میکند که محتسبان طالبان هر باری که از اتاق بیرون می‌رفتند و در هنگام بازگشت، او و همراهش را شلاق می‌زدند. به گفته مریم، هیچ جایی از بدن این دو زن نبوده که مورد ضرب شلاق طالبان قرار نگرفته باشد و حتا دندان‌های خودش را که «ارتودنسی» کرده بود، در نتیجه شکنجه این گروه، شکسته و سیم‌های ارتودنسی در دهنش باز شده است.
این زن همچنان می‌گوید: «محتسبان طالبان می‌گفتند که ما شما را اصلاح می‌کنیم. شما در کابل بلند می‌شوید، این‌جا فکر کردید که ما از آن‌ها [طالب‌های کابل‌نشین] هستیم؟ ما شاخ‌دارهای شما را شکست داده‌ایم. بعد از یک شب، مردهای ما خبر شدند، آمدند و ما را ضمانت و واسطه کردند.»
به گفته مریم، پس از آن‌که آن‌ها با ضمانت اعضای مرد خانواده‌های‌شان از بند طالبان آزاده شدند، به آن‌ها گفته شد که اگر صدای خود را بلند کنند، دوباره بازداشت و شکنجه خواهند شد. او می‌گوید: «ما را اخطار داده‌اند که جایی نبینیم صدای‌تان بلند شود. از پیش ما خط گرفته‌اند، امضا کرده‌اند، باز رها کرده‌اند. امکان دارد به فامیلم و یا خودم ضرر برسانند. آن‌قدر شوک دیده بودیم که صدای ما نمی‌بر‌آمد.»
او وقتی صحنه‌های شکنجه خود را بازگو میکند، گویی ترس و وحشت بار دیگر بر وجودش مستولی می‌شود و صدایش در هنگام سخن گفتن با بغض و اشک همراه می‌شود. مریم تاکید میکند: «وقتی چهره‌های …شان از پیش ما تیر می‌شد، تا صبح چیغ می‌زدیم. از بس که ما را لت‌وکوب کرده بودند، بسیار وحشت‌ناک بودند. اصلا هیچ رحم نمی‌کردند. وقتی شفاخانه رفتیم، حتا داکترها گریه می‌کردند.»
مریم خاطر‌نشان می‌سازد که وقتی او و همراهش به ریاست امر به معروف و نهی از منکر طالبان برده شدند، یک زن دیگر نیز در آن‌جا بود، اما به دلیل ترس نتوانستند با او صحبت کنند. او می‌گوید که طالبان در هر جایی زنان را محاکمه صحرایی می‌کنند.
یش از این روزنامه ۸صبح در گزارشی به اطلاعاتی دست یافته که نشان می‌دهد طالبان زنان زندانی را مورد تجاوز جنسی نیز قرار داده‌اند. افزون بر این، گزارش‌های متعدد ۸صبح نشان می‌دهد که شاشیدن به صورت، آویزان کردن از پا، شوک برقی، آویزان کردن سنگ در بیضه‌های مردان و کوبیدن بر باسن زنان، از شکنجه‌های رایج طالبان در زندان‌ها و بازداشتگاه‌های این گروه است.
