رییس جمهور حامد کرزی، در نشست جهانی امنیتی در شهر مونشن آلمان، روز یک شنبهلإ آن عده از طالبانی که با القاعده ارتباط ندارند را به مصالحه فراخواند.
او گفت «ما از تمام طالبانی که با القاعده ارتباط ندارند و در گروه های تروریستی شامل نیستند، می خواهیم تا به کشور خود برگردند». او از جامعه جهانی نیز خواست تا در مساله مصالحه با طالبان به اتفاق نظر برسند و دولت افغانستان را در این زمینه همکاری کنند.
به گفته ی رییس جمهور کرزی، هیچ راهی دیگری برای موفقیت افغانستان وجود ندارد، مگر این که با طالبان مصالحه صورت گیرد.
خبرنگاران حاضر در نشست جهانی مونشن گفته اند که ممکن است برخی از رهبران جهان این سوال را از خود بپرسند که چگونه ممکن است تا با یک گروه تروریستی گفتگو شود و مصالحه صورت گیرد.
آقای کرزی هم چنان در سخنان خوى خواستار توجه بیشتر نیروهای بین المللی برای توسعه افغانستان شده و خواهان قطع تلفات ملکی در جریان عملیات این نیروها شد.
این سخنان را کرزی در حالی بیان می کند که طالبان بارها به درخواست دولت افغانستان در زمینه ی مذاکره و مصالحه پاسخ منفی داده اند.
آقای کرزی در حالی مساله ی مصالحه با طالبان را مطرح می کند که تا ختم دوره ماموریت اش، سه ماه و چند روزی باقی مانده است. درخواست کرزی برای مصالحه با طالبانی که با شبکه های تروریستی و القاعده ارتباط ندارند، هرچند چیزی جدید نیست، اما بیان این مساله یک بار دیگر این سوال را مطرح می کند که وقتی کسی طالب باشد، آیا ممکن است که تروریست نباشد و با شبکه های تروریستی ارتباط نداشته باشد؟
اگر منظور آقای کرزی طالبان مدارس دینی باشد که در پی کسب علم اند، مردم افغانستان و حکومت این کشور با آنها هیچ مشکلی ندارند و نیازی هم به مذاکره با آنها نیست. اما اگر منظور طالبانی باشد که به صورت مسلحانه در برابر دولت افغانستان می جنگند، حملات انتحاری را سازماندهی می کنند، مردم ملکی را به قتل می رسانند، آزادی آموزش را از زنان سلب کرده اند و … در آن صورت مصالحه با آنها آیا مشروعیت و مقبولیت عام دارد؟ جامعه جهانی که هزاران سرباز را برای مقابله با آنها به افغانستان فرستاده است، به شهروندان خود چه پاسخی در این زمینه خواهد داشت؟ و این که پاسخگوی خون هزاران بیگناه داخلی و خارجی ای که در جریان جنگ با طالبان یا در میدان مبارزه و یا به اثر حملات انتحاری و ماین گذاری ریخته شده است، کی ها خواهند بود؟
گمان غالب این است که مساله مذاکره و مصالحه با طالبان در شرایطی که ایالات متحده امریکا مصمم به فرستادن 30هزار نیروی بیشتر به افغانستان است، حرف بیهوده ای باشد و غرب به این درخواست واکنش مثبت نشان ندهد.
این درست است که برخی افراد به دلیل بدرفتاری مقام های محلی حکومت افغانستان ناراض شده اند و مشکلاتی را در مناطق شان ایجاد کرده اند، که باید با آنها گفتگو شود و به زندگی عادی برگردانده شوند. اما فراموش نباید کنیم که نارضایتی شماری از افراد در مناطق دوردست افغانستان به ویژه در جنوب و شرق کشور بیشتر ناشی از سیاست گذاری های غلط حکومت و شخص رییس جمهور است. دامن زدن به اختلافات قبیله ای میان قبایل پشتون ساکن در جنوب و شرق کشور، چیزی نیست که خارجی ها مسبب آن باشند. حکومت رییس جمهور کرزی خود این مشکل را ایجاد کرده است و اگر می خواهد آن را حل کند، باید بدون در نظر داشت تمایلات خاص خود به آن رسیدگی نموده و راهکارهای عاقلانه و عادلانه ای را در این زمینه روی دست گیرد.
