زما وروره، هیوادمشره، ولسمشره، رییس جمهوره! سلام!
داسې فکر وکړئ چې ستا ددې نوې کلا دروازه بانانو در پرینښولم او زه ددغو کلمو او حروفو په رنګونو او غږونو کې له تاسو سره روغبړ کوم. ښه راغلې، د واک ګدۍ دې درباندې ښایسته او درنه واوسی!
مشره! هسې شوق راغى او څه په زړه را تویې شول، ویل مې له تاسو سره یې شریک کړم:
مالومه نه ده چې تاسو به زما راېه وړې وی که نه؟ (له تاسو څه پټه، ما تیر پنځه کلونه له ځان سره ارزوله چې په ټاکنو کې بل چا ته رایه واچوم او که پخپله وردمخه شم، کار او بار پریږدم، د ټوکر ټوکر ولس د غم او ویر جامه واغوندم، هغوى ته ورشم، مخور وګړی په ګوته کړم او د هغوى د چیغو په غوبل کې د ولس ذهنونه، حواس او عواطف د خپل خدمت په ډرامې هومره ټنډ کړم، چې د ټاکنو تر سندوکونو ولاړ شی او ما ونوموی!
دا سمه ده چې رسنیو زما نوم نه دى اخیستى او د نوماندانو د ثبت مامورانو هم زما نوم له ځان سره نه دى ثبت کړى! ځه ښه شول چې دومره سړیتوب راسره وه چې دا کار ونه کړم. تاسو ولیدل چې له یوه، یوه نیم کال را په دیخوا رسنیو لږترلږه د سل یونیم سل ملی شخصیتونو! د نوماند کیدلو ډنډورې را په ډاګه کولې. دا مو هم ولیدل چې څومره تللی ګامونه په څټ شول، او تر هغې چې د رایو د سندوکونو ډکولو ورځ را رسیده، څومره څیرې د خلکو پر ذهنونو، حواسو او زړونو ور تیرې شوې چې دغه اوس پرتاسو مبارکه تاجداره کورسۍ د ځان په نوم کړی!
تاسو هډور سیاستوال مات او له میدانه وښکل، زه له تاسو سره غمرازی لرم. پوهیږم چې د تاج او تخت څوکۍ په لاره کې څه لیلې او نهارې درباندې تیرې شوې! خو دا واوره، ته اوس د داسې یوه سیاسی ملک مشر(ولسمشر، رییس جمهور، امیر، سلطان…) شوئ، چې هر وګړى یې یو نه اعلان شوى مشر، ولسمشر، هیواد مشر او پاچا ګڼی!
منم چې په ولسواکه توګه د سیاسی مشرۍ ګدۍ ته رسیدل، په رښتیا چې د رستم غوندې پهلوان غواړی! تاسو ننى رستم یاست. داځکه په دا ډول یوه ماته ګوډه او په رنځونو او اورونو ډکه ټولنه کې چې په تیرو دریو لسیزو کې یې نسل نسل انسانان د واک د ګدۍ د ترلاسه کولو لپاره وریبل شول او نن په (نامداره) او (بې نومه) کبرونو کې د هغوی اندامونه، غوښې، هډوکی ماغزه او له فکرونو ډکی حافظې خاورو او خاورو کې پټو موجوداتو وخوړل! دا هم رښتیا دی چې له موږ تاریخ جوړ شو، خو خپله خاورې شو! نو په داسې یوه سره بټۍ کې د واک پر ګدۍ کښیناستل څه زما او ډیرو زما په شان نورو وګړو کار نه دى.
زه خو ښه وه را په سد شوم، او دروند پر خپل ځاى کښیناستم، خو دا د زړه راز ځکه در سره شریکوم چې تاسو عزتمن د هغو درچاپیره ډنډورچیانو په چیغو کې خپل حواس او فکر بایللئ!چې ستاسو پر هر لاسلیک او هره (هو!) باندې د ملی سیکې او ډالری سیکې سندوکونه ورتشوی! دا درانه چې پر تاسو راټول شوی، تاسو ته یې یوه کاری کورنۍ جوړه کړې او ددغې درباری کورنۍ هر غړى بیا په ځان پسې بله کورنۍ لری، کور او کهول لری، کوڅه او کلى لری، دوست او تربور لری. او هغه هر یو ځانله کورنۍ او کلی لری…ګورئ چې ددغو شاباسیو او چکچکو په توپان کې خپل خلک، خپله مېنه درنه دومره ډیر (کلی) ونخوری!
هیواد مشره! خلک ساده دی، شاړ او ځیږه دی، ترخه او خاورو دوړو وهلی دی. خلک ځپ ځپ دی، خو په غلا ککړ لاسونه له ورایه وینی. دا عجیبه خاوره ده، لکه ټوله چې زیارت او عبادتځاى وی. په عبادتځی کې غلا ټول ولس ته کنځله ده، او ولس چې له کوم پاچا، امیر، جمهور او سلطان کنځله اوریدلې بیا یې د واک کاسه را نسکوره شوې.
لږ تیر ته ور وګورئ! شاه امان الله څه شی بې لښکره او بې ولس کړ؟ همدا د کور دننه غلا نه وه، همدا په غلو او شوکمارو ډکه سیاسی لاس پوڅې خو رویداره ډله نه وه چې د ځوان او زړور شاه په تیښته له شاهۍ او امارته وشاړه!
موږ د رب النوعو اوځمکنیو جعلی خدایانو لاریون د اسطورو په متنونو کې وینو، خو که رښتیا خبره شی دا غوښن بوتان، او دا مخور رب النوعګان را څیرمه دی. موږ د اسطور نه تدوین شوى متن یاستو. موږ او تاسو وخت ناوخت خپل عکسونه او انځورونه ګورو، په عکسونو کې د خپلو سترګو، او نور حسی غړو حالت او دبدبه ګورو، خو زړونه مو نه دی ازاد پرایښی چې را ته ووایی:« ته پر چا خدایی کوې! ته له کوم وخته د خداى مخلوق، خپل بنده ګان او غلامان ګڼې!»
ما ځان ته ډیر وکتل. لا ددې نه وم چې د ټولو خلکو-چې هر یو تن یې پټ پاچا دى-مینه په ځان کې ووینم. زه چې د خلکو په دردونو، هیلو، غوښتنو او مینې ډک ونه اوسم، په څه ارزم؟! ما خپلو عکسونو ته ډیر وکتل او ډیر مې وژړل، خو لا مې اوښکې ځانته تویې نه کړې، ځکه زه مازې غوښې، هډوکو، رګونو، وینو او مغزو جوړ کړى وم، او خلک د مینې په فصل پسې راوتی. زموږ د درد او ویر درملنه به یوازې مینه ګر طبیب کوی. دې درک ته په رسیدلو سره له ځانه تیر شوم. ما خپل عکسونه له دروغجنو اوښکو او خنداو سره د تصور او خیال له واټونو او څلور لارو راټول کړل، لارویان مې چې ټول عمر یې د غم خوراک کړى او د درد اوازونه یې اوریدلې او د ماتې نتایج یې ترلاسه کړی، له خپل را روان ذهنی-روانی غوبل څخه خلاص او په امان کړل.
هى هى، ولس ته وګوره! څیره څیره غم اوروی. سړى سړى، د مینې تږى ګرځی، او ته نور وړاندې چا ته ورځې؟! ښایی عکسونو کې زما څرګندو شویو وعدو او کسمونو ددې دوزخی شوی فزیکی قلمرو اور وهلی او انقلابی توپانونو لاندې کړی انسانان راتاوولاى شول! دا هم کیداى شی چې ما ډیر انسانان د خپل سیاسی بیان په جادویی ترانو ښکار او د پټو شخصی موخو له پاره د (فکر او باور) په بې څیرې کپسونو کې اچولی واى…خو دا وخت وه چې راویښ شوم او ځان مې له دې لوبې راوګرځاوه. خو تاسو تر پایه په میدان کې پاتې شوئ او ولسمشر راووځئ. دا جوته ده چې میدان مو وړى. تاسو د ډیرو افغانانو رایې وړی دی، ځکه نو وایم، راځه ترپایه نور هم درته زړه تش کړم:
موږ که سپیره یو، که ترخه یو. که ماتې او ویرنۍ مو ساندې او سندرې دی. او که اوږد یا لنډ یا نا لیکل شوى تاریخ لرو! که هرڅه یو، خو نن تاسو زموږ مشر یاست. تاسو زموږ بیړۍ د ژوند په اوبو کې وړاندې ځغلوئ. راشه دا راسره راوسپړه چې یوازې تاسو وئ چې ددغې ګدۍ لپاره میدان ته راوتی وئ او که ډیر نور هم وه، خو د ټاکنو په لست کې نه وه!
شپه چې کور ته ولاړې، نو له هیوادمیرمنې(ولسمشرمیرمنې) وپوښتئ چې: «ارتینې ته غواړې ولسمشره شې؟» هغې که له حیا خوله ونیوه، نو تاسو خپل بچى په غیږ کې کښینوئ او ورته ووایئ:«سبا غواړم تا په خپله څوکۍ کښینوم!» ماشوم که د پلار مېنې په څټ وتمباوه، وګوره که کور کې ورور، وراره، پلار، تره، تربور او که دا یو نه وه، نو د کور چوپړو سره خبره شریکه کړئ، داسې چې:«پریکړه مو کړې هغه په څوکۍ کښینوئ!» دا ووایئ او څار اوسئ!
زه خو وایم چې افغانی مور یې نه زږوی، خو چې ویې زیږاوه، خامخا یو بالقوه پاچا به وی.
که رښتیا خبره شی، نو هر افغان چمتو دى چې ولسمشر شی. دا افغان که کرګر وی، که داکتر، که پوځی او د پولو ساتونکى وی، غواړی چې په لوړه څوکۍ کښینی. تاسو یوه ورځ د مشر پاچا په نوم یوه څوکۍ دباندې راوباسئ او په هغې سل افغانۍ بیه کیږدئ، وا به ورئ چې هرڅوک ورباندې کښینی او عکس اخلی! ښایی د نفوس په شمیر عکسونه له څوکۍ واخیستل شی.
هر افغان یو ولسمشر، امیر، ملک، پاچا او ټولواک دى:
او په مخه ښه کې:
ګرانه، قدرمنه، عزتمنه او د میلیونونو نه اعلان شویو مشرانو، هیواد مشرانو…ولسمشره!
زه که په خپلو خبرو کې لاندې باندې ولاړم، که مې ولسی وګړو ته د مشرانو القاب وکارول، او که مو تاسو پر دې خبرې وځورولئ چې ګڼې «ما هم خپل عکس څلور لارو ته را ویستلاى شو!» موخه او غرض مې دا وه چې خپل مسوولیت ادا کړم. غواړم چې د یوه ازاد وګړی په توګه پایله داسې راوړم:
دا خاوره درد رنګینه کړې، دلته هر فرد، هره قومی او ژبنۍ ډله، هره تړه او هره دره د ښکلا له جنسه ده. دغې خاورې په خپل زره زره وجود ژړلی. دغو وګړو ټول عمر د خولې او لاس او (فکر) ګوزارونه خوړلی. دلته هرې مور یو شهید زیږولى. دلته د هر پلار زړه د یو شهید ورک کبر دى. دلته ښکلا خوړل شوى، دلته مینه د فکر! په اورونو کې لولپه شوې. دلته له کاڼو هم اوښکې څاڅی. نو تاسو دغو شل دیرش میلیونه «بې تاجه پاچاهانو» څه لرئ؟؟؟
راځه حقیقت د ځان لپاره تاج او تخت کړه. راځه دغه رټلی خو مغرور نسل په خپل زړه کې دیره کړه. راځه هرڅه هیر کړه، د هر کار، او هر دریځ په وخت کې له ځانه دا درې پوښتنې کوه:
ایا دا کار او دا پریکړه چې زه یې کوم، سم دی؟
ایا اړین او لازمی دی؟
او ایا زه د مینې، خلوص، او حقیقت پالنې له مخې دا کار-دا پریکړه کوم؟ زه ستا ضمیر او مینه ناک زړه ښکلوم.
