رویا رویی حکومت و پارلمان به کجا می کشد؟

یادداشت: به دنبال رد فرمان تقنینی انتخابات از سوی مجلس نمایندگان، حکومت و کمیسیون مستقل انتخابات همچنان بر عملی بودن این قانون تاکید کرده اند. رییس جمهور تصمیم نمایندگان مجلس را مخالف ماده ۱۰۹ قانون اساسی می خواند، اما مجلس نمایندگان بر موضع قانونی خود مبنی بر رد قانون انتخابات تاکید می کند و قانون قبلی را عملی می داند.
تاکید حکومت بر عملی ساختن قانون جدید انتخابات  و پافشاری مجلس نمایندگان مبنی بر رد آن و عملی ساختن قانون پیشین انتخابات، در حال حاضر به رویارویی دو نهاد دولتی افغانستان منجر شده است.
ضیا حسینی- غزنی
عبدالقهار شرافت، کارمند دولت:”فرمان تقنینی انتخابات تصویب نشد. کابینه حکومت دو بار رد شد با این که در میان شان تعداد افراد مسلکی نیز حضور داشتند. همچنان قانون معافیت جنایت کاران جنگی که خلاف رای و خواست ملت بود تصویب شد. بودجه سال ۱۳۸۹ با این که یک ماه از آغاز سال می گذرد، تصویب نشد. این ها علامت تنش زایی از طرف مجلس نمایندگان است. اگر وضعیت به همین منوال ادامه پیدا کند، مردم نسبت به حکومت و مجلس بدبین می شوند. علاوه بر این پیامد دیگر این تنش ها این است که مردم از دولت فاصله خواهند گرفت که عواقب خطرناک را به دنبال خواهد داشت”.
عارفه بیات، معلم در یکی از لیسه های خصوصی غزنی: “تنش هایی که بین حکومت و مجلس ایجاد شده، در واقع بازی های سیاسی است که بین دو نهاد به وجود آمده است. چون دوره پنج سال مجلس نمایندگان رو به اتمام است، حالا مجلس با ایجاد کردن این تنش ها می خواهد نوعی کمپاین آینده برای خود شان نمایند و در انتخابات آینده به عنوان وکیل مردم رای بگیرند. از طرف دیگر حکومت هم در این تنش ها نقش دارد؛ تعدیل در قانون انتخابات و حذف خارجی ها از کمیسیون شکایات انتخاباتی، تلاش دارد به نفع طرفداران خود در انتخابات پارلمانی تقلب نماید. به هر صورت قربانیان اصلی این تنش ها مردم افغانستان اند”.
خادم حسین، دانشجوی سال دوم در تعلیم و تربیه دانشگاه غزنی: ” پارلمان پل ارتباطی میان حکومت و مردم است. تنش هایی که بین دو نهاد ایجاد شده است مشکلات زیادی را برای مردم به بار خواهد آورد. با وجودی که چندین ماه از انتخابات ریاست جمهوری می گذرد، هنوز هم بیشتر از ده وزارت خانه وزیر ندارند که از سوی سرپرست اداره می شوند. عواقب رای ندادن به وزیران سبب می شود که آن ها نتوانند به مشکلات مردم رسیدگی کنند. چون سرپرست ها به پلان های کوتاه مدت خود می اندیشند و برنامه مهمی برای آینده وزارت خانه ندارند، بنابراین کار های این وزارت خانه ها به کندی پیش خواهد رفت؛ ضرری که به مردم و دولت متوجه خواهد شد. پیامد دیگر آن این است که مردم به حکومت و مجلس بی اعتماد خواهند شد”.
کریم جاوید- بامیان
سید محمد مبلغ، دکاندار در شهر بامیان: “اگر پارلمان و حکومت مشکل به وجود آمده را حل و فصل نسازند، شورشیان و مخالفان دولت از فرصت استفاده می کنند و به تدریج وضعیت امنیتی خراب تر خواهد شد و دامنه ناامنی ها گسترش خواهد یافت.
در این مقطع زمانی اگر سیاست های حکومت افغانستان حساب شده باشد، می تواند که طرح هایی را که در زمینه جرگه صلح به راه است، خوب تر و بهتر جامه عمل خواهد بپوشاند”.
سید نجیب الله، شاگرد مکتب در یکاولنگ: “اعضای پار لمان نمایندگان منتخب مردم اند و باید که حکومت به آنان، به راهکارها و طرح های آنان اهمیت قایل شود. در غیر آن صورت، بی توجهی به آنان به نحوی بی احترامی به مردم افغانستان است.
از طرف  دیگر، بسیاری از اعضای پارلمان به نفع بسیاری از احزاب سیاسی فعالیت دارند، ممکن که آنان به منفعت حزبی شان نسبت به مصالح ملی ارجحیت قایل شوند.
بنابراین اگر کارمندان حکومتی همسویی و تفاهم خودشان را حفظ نکنند، یکی توسط دیگر مارک زده شوند؛ زمینه هر گونه نفوذ برای بیگانه ها فراهم می شود”.
علی جان، کارمند موسسه غیر دولتی در بامیان: “تنش ها و کشمکش ها همیشه بین حکومت و پارلمان موجود بوده است.
اما متاسفانه هر چه تنش ها زیاد شود، به سود مردم افغانستان نیست و تروریستان از این خلاها استفاده می برند”.
فریدون آژند- هرات
عبدالرشید، کارمند ملل متحد در هرات : “به نظر من حکومت آقای کرزی می خواهد با فشار بیشتر بر پارلمان خواست های خود را به کرسی بنشاند.
هر چند آقای کرزی در پارلمان افراد وابسته به خود را بسیار دارد و حتا تمام مشرانو جرگه در اختیار او است، ولی برای تصویب قوانینی که آقای کرزی دوست دارد، باید افراد بیشتری را در پارلمان با خود داشته باشد. چون وکیلان نمی خواهند به زورگویی های حکومت تن بدهند، این گونه تقابل ها را ایجاد می کنند” .
زرمینه رحمان، معلم در یکی از مکاتب هرات :” آقای کرزی بعد از تغییر در قانون انتخابات و بی ارزش جلوه دادن پارلمان به دلایل ناموجهی نشان داد که نه به دموکراسی و نه هم به مبناهای دموکراسی اهمیت قایل است. تنها چیزی که مهم است در قدرت ماندن است. آقای کرزی نمی داند که چالش های موجود میان حکومت و پارلمان که به نوعی رو در رویی قوه مجریه و مقننه را ایجاد کرده، چه ضربه جبران ناپذیری بر پیکر دموکراسی نوپای افغانستان می زند. از نماینده های ملت خواهشمندیم تا آخرین لحظه زیر بار فشار های غیر قانونی نروند و حداقل در این سال آخر نشان بدهند که به فکر آرمان های ملت هم هستند” .
پژمان، باشنده هرات: “این حرکت ها و تقابل ها میان حکومت و پارلمان نشان دهنده یک مساله است و آن این که کرزی و همراهانش می خواهند راهی تازه برای در قدرت ماندن در سال های بعدی پیدا کنند. این کار فقط از طریق تغییر قانون اساسی میسر است و اگر پارلمان هم در قبضه قدرت کرزی باشد، آن وقت تغییر قوانین و حتا تغییر قانون اساسی محتمل تر خواهد بود. پس باید از همین حالا قدم ها را برای این هدف، گروه بر سر قدرت بردارند و نتیجه آن هم تقابل امروز پارلمان و حکومت و مرگ فردای دموکراسی در افغانستان می باشد” .
قدرت الله جاوید- کابل
نوید فورمولی، دانشجوی دانشگاه پولی تخنیک کابل: ” حکومت و پارلمان دو ارگان دولت افغانستان، بر اساس قانون اساسی کشور باید هر یک از دو نهاد مطابق صلاحیت های خود عمل کند اما دیده می شود که این دو نهاد از حد و اندازه خود زیاده روی می کنند. رییس جمهور می خواهد صلاحیت های پارلمان را بگیرد. گپ وکیل ها را قبول نمی کند، هر چه که دلش خواست به دل خود می کند. پارلمان یک قانون را تصویب می کند یا قانون دیگر را رد می کند، اما حکومت چیزی را که خودش می خواهد، عملی می کند”.
سهیلا براهوی، معلم در لیسه خدیجه کبرا: ” مردم ما نه از حکومت خیر دیده اند نه از پارلمان. هر کسی در این کشور در غم خود است. وکیل ها حال که وقت کار شان خلاص می شود، خود را حامی قانون می دانند، اما چرا سال های پیش به غم مردم و قانون نبودند؟ در این وطن معلوم نیست کی راست می گوید. حکومت هم علاقه ندارد که پارلمان خواسته هایش را نپذیرد. حکومت نمی خواهد که فرمانبردار پارلمان باشد”.
حسن خلیلی، فروشنده مواد تعمیراتی در منطقه سر چوک کابل:” باید شورای ملی با حکومت به تفاهم برسد. رویارویی آن ها برای مردم خوب نیست. مردم هم اکنون از ناامنی و جنگ رنج می برند. مردم در غم نان فامیل های خود هستند. پارلمان وزیرها را رای نمی دهد، بودجه را تصویب نمی کند، حکومت هم کارهای را که پارلمان می خواهد، عملی نمی سازد. از این رو مردم قربانی این رویا رویی هستند. به نظر من هم پارلمان و هم شورا زورآزمایی می کنند که به نفع مردم نیست”.