زنگ خروج به صدا در آمد ؛ خروج نا به هنگام اشتباه استراتژیک

به نظر می رسد که زنگ خروج نیروهای خارجی به صدا در آمده است. در حالی که ایالات متحده امریکا سخن از افزایش نیروی نظامی می زند، دبیر کل ناتو و مقام های بریتانیا و آلمان از واگذاری امنیت به افغان ها و خروج تدریجی سربازان شان در قالب یک طرح جدید صحبت می کنند. راسموسن، دبیر کل ناتو در نشست وزیران دفاع و خارجه ناتو گفته است، سر از سال آینده نیروهایش را از بخش های افغانستان بیرون کرده و مسوولیت آن را به نیروهای امنیتی و پولیس افغانستان واگذار می کند.
به نظر می رسد که نیروهای بین المللی پس از ۸ سال جنگ فرسایشی اکنون دچار یک سردرگمی و اختلاف نظر جدی شده اند. با توجه به تاکید مقام های امریکایی مبنی بر اعزام سربازان بیشتر و خودداری دیگر کشورها از افزایش سربازان، بار سنگین جنگ با طالبان به دوش امریکا خواهد ماند. سوال اساسی این است که آیا ایالات متحده امریکا به تنهایی موفق خواهد شد تا این جنگ دوامدار و پر هزینه را به پیش ببرد؟ گذشته از این، طرح استراتژی خروج نیروها می تواند چند پیام دیگر را نیز به همراه داشته باشد.
نخست این که این موضوع در آستانه ی مراسم تحلیف رییس جمهور کرزی و تشکیل کابینه ی جدید مطرح می گردد. اکنون به خوبی روشن می شود که بخشی از این طرح به منظور اعمال فشار به حکومت جدید افغانستان می باشد. سوال اساسی این است که چرا این خروج چهار سال قبل صورت نگرفت که در آن وقت حداقل هیچ ولسوالی در تصرف طالبان نبود و طالبان هم به این پیمانه قدرت نگرفته بودند. اکنون مقام های ناتو به خوبی می دانند که پولیس افغانستان از لحاظ توانمندی، امکانات و اعتبار در چه موقعیتی قرار دارد. اردوی ملی کشور با ۲ بال طیاره اهدایی امریکا امنیت کدام بخش از جغرافیا و فضای این کشور را تامین می کند؟ هنوز حکومت افغانستان از برگزاری مراسم ملی خود ناتوان است و برای برگزاری مراسم تحلیف زمین و آسمان را بر روی همه مسدود می کند. پس با این وضع آیا می توان از بهبود وضعیت امنیتی و شرایط مناسب برای واگذاری مسوولیت به افغان ها سخن گفت؟
یک نکته را نباید فراموش کرد که هیچ افغانی عاشق قیافه سربازان خارجی نیست و حضور دوامدار نیروهای خارجی به صلاح کشور نیست، اما طرح خروج در شرایط فعلی جز آن که طالبان و کشورهای همسایه را جسورتر و پیروز سازد، دیگر دست آوردی نخواهد داشت. تجربه نشان داده است که خروج نیروهای خارجی از هر ولسوالی به معنای سقوط آن ولسوالی است. بارها ولسوالی هایی فتح شده و به نیروهای داخلی واگذار شده است، اما ثبات در این ولسوالی دوام نیاورده است. با این وصف خوب است که مقام های ناتو به این استراتژی عمیق تر نگریسته و کاری نکنند که جبران آن دیگر ممکن نباشد. شاید طرح خروج نیروها در این شرایط به خاطر آرام کردن فضای عمومی و معترض کشورهای عضو ناتو باشد، اما به هر حال از این خبرها طالبان و القاعده بیش از هر کس دیگری سود می برند. خوب است که مقام های امنیتی کشور نیز اندک به خود آیند و به امید این نباشند که خارجی ها دهه های دیگر امنیت زندگی افغان ها را  تامین کنند. بلکه خود نیز در فکر امنیت خود، مسوولانه تر از هر کس دیگر، فکر و کار کنند.
به این دلیل است که خروج نا به هنگام نیروهای بین المللی از افغاسنان درحالی که آمادگی و امکانات لازم برای واگذاری مسوولیت به افغان ها وجود ندارد، یک اشتباه استراتژیک خواهد بود که تبعات آن فقط متوجه افغان ها نیست بلکه دیگر کشورها نیز با پیامدهای منفی آن رو به رو خواهند شد.