سلام جناب رییس جمهور آینده کشور. در آشفته بازار کمپاین های تبلیغاتی نامزدان هر چیزی که دل شان خواست به خورد خلق الله می دهند. بدون آن که بسنجند آیا این وعده های داده شده جنبه ی عملی دارد یا خیر. فقط همین مانده است که نامزدی بگوید در صورت پیروزی جوی های شیر را در کشور جاری خواهد کرد. یا این که بگوید در صورت رییس جمهور شدن همه جاده های افغانستان را اسفالت خواهد کرد.
ملت ما یک بار تجربه وعده های تبلیغاتی را دارند و گمان نکنم بار دیگر با وعده های دهان پرکن فریب بخورند. در دور اول انتخابات ریاست جمهوری نامزدان به مردم وعده های زیادی داده بودند و مردم که با امید فراوان به این انتخابات می نگریستند، به کسی رای دادند که وعده های داده بود که مردم مانند مریضی که به دوا نیاز دارد، به آن نیاز داشتند. امنیت سراسری، دموکراسی، اشتغال، محو فقر، آموزش در سطح عالی، آزادی بیان و صدها وعده ی دیگر، ولی حتا به اندازه ی انگشتان یک دست هم از این وعده ها عملی نشد و حتا چیزهای را که رییس جمهور در گذشته وعده داده بود از بین می برد، بیشتر رشد کرد. تفنگ سالاری، ناامنی، فساد، زور گویی و صدها مساله ی دیگر که رییس جمهور وعده داده بود که آنها را از بین می برد همه و همه همچنان گریبان گیر مردم شد و آنان را تا سرحد خفقان رساند. شاید دلیل اصلی عدم علاقمندی مردم برای حضور گسترده مانند سال ۱۳۸۳ در انتخابات هم ناشی از همین یاس و نومیدی مردمی باشد که دیگر هیچ اعتمادی برای بهتر شدن اوضاع ندارند. بنابراین تنها مردم زمانی به انتخابات روی خواهند آورد و از یک نامزد مردمی حمایت خواهند کرد که بدانند این فرد می تواند به آنچه می گوید عمل کند، ورنه نشان دادن باغ های سبز و سرخ خیلی خیلی ساده است و از عهده ی یک آدم شارلاتان هم بر می آید. بنابراین جناب رییس جمهور زمانی که بر اریکه ی قدرت نشستی این را به یاد داشته باش که مردم در عوض وعده های دست یافتنی که به مردم دادی، به تو رای دادند. لطفا وعده های خود را عملی کن و وعده های بده که بتوانی آن را عملی سازی. نشنیدی که می گویند سنگ بزرگ علامت نزدن است.
