ناتو سال های بیشتری در افغانستان می ماند

سران ناتو علاقه دارند تا بدانند که چه زمانی متحدان این سازمان خروج خود را از افغانستان آغاز می کنند. اما پیش نویس یک اعلامیه ناتو برای کنفرانس لندن این مساله را واضح می سازد: ناتو در کشور جنگ زده افغانستان برای سال های آینده باقی می ماند. در این پیش نویس هم چنان بر موضوع تادیه پول تشویقی به آن عده از طالبانی که سلاح های شان را بر زمین می گذارند، نیز تاکید شده است.
بسیاری از رهبران سیاسی خواهان پایان یافتن ماموریت ناتو در افغانستان اند. اما در واقعیت امر مساله کاملا متفاوت است. در یک پیش نویس آماده شده برای کنفرانس لندن که–اشپیگل به آن دست یافته است-  اعضای ناتو بر” تعهدات دراز مدت” و تدوام حضور نظامی این سازمان در افغانستان تاکید کرده اند.
در عوض تعیین تقسیم اوقات خروج، این پیش نویس تنها می گوید که ” ظرف چند سال آینده،  سرشت حمایت های بین المللی باید …  به اقدام های غیر مستقیم تغییر بیابد”. در واقع برای خوش بینان در کشورهای عضو ناتو، هر هشت صفحه این پیش نویس پر از نکات مایوس کننده است.  به عنوان مثال، اردو و پولیس ملی افغانستان باید مسوولیت ها را در ” اکثر مناطق نا امن در ظرف سال های آینده به عهده بگیرند”.
براساس این پیش نویس، افغانستان برای پنج سال دیگر قادر به تامین امنیت خود نخواهد بود. این تقسیم اوقات زمانی از سوی دولت افغانستان تعیین شده است که ظاهرا با تقسیم اوقات تعیین شده از سوی رییس جمهور اوباما، که گفته خروج سربازان امریکایی را از سال ۲۰۱۱ آغاز می کند، مطابقت ندارد.
تلاش های اپوزیسیون دولت آلمان، یعنی سوسیال دموکرات ها نیز برای تعیین تقسیم اوقات خروج نیروهای آن کشور از افغانستان مشکوک به نظر می رسد. حتا اگر نیروهای افغان در پنج سال آینده قادر به تامین امنیت کشور شان شوند، براساس پیش نویس یاد شده، این به معنای خروج فوری نیروهای ناتو از افغانستان نخواهد بود.
دسترسی بعید به اصلاحات
با این حال این پیش نویس حامل خبرهای خوبی نیز است. برخی از ولایت ها- آن عده از ولایت های که قلمرو طالبان فرض می شوند- تا پایان سال “۲۰۱۰ و اوایل سال ۲۰۱۱”  باید تحت کنترول نیروهای افغان در آیند. نیروهای ناتو در این مورد تنها نقش حمایتی را ایفا خواهند کرد. این گونه سناریوها می تواند برای ولایت های که نیروهای آلمانی در آن مستقر اند، قناعت بخش باشد. اما اگر نیروهای ناتو نقش حمایتی را هم ایفا کنند، متحدان ناتو در برلین احتمالا بر نقش خود در ادامه آموزش نیروهای جدیدالشمول اردوی ملی تاکید خواهند کرد.
این پیش نویس هم چنان در مورد شیوه اصلاحات در روش زمانگیر آموزش نیروهای اردوی ملی نیز تاکید می کند. اعضای ناتو خود را متعهد به تامین شرایط و امکانات آموزشی زیر نام ” مشارکت” کرده اند.
آموزشگران نظامی آلمانی از دیرباز بدین سو به این خوشنود اند که نیروهای افغان را در پایگاه های مصوون یا با استفاده از وسایل زرهی آموزش می دهند. با این حال چنین پیش بینی می شود که این “مشارکت” آموزگاران را در واحد های نظامی افغان منحل ساخته و آنان را وامی دارد تا افغان ها را در هنگام عملیات نظامی آموزش دهند. شیوه ای که از سوی ایالات متحده مورد استفاده قرار می گیرد، نسبت به روشی که به وسیله نیروهای آلمانی استفاده می شود خطرناک تر است، اما وزیر دفاع آلمان آقای تیودور زو گوتنبرگ متعهد به انجام چنین کاری است.
جرمنی با یک بسته  پیشنهادی مشروط در کنفرانس لندن شرکت می کند. آنگلا مرکل، صدراعظم آلمان روز سه شنبه اعلام کرد که  کشورش ۵۰۰ سرباز جدید را به  شمول ۳۵۰ سرباز احتیاطی به افغانستان اعزام می کند. به اضافه، برلین ۵۰ میلیون یورو، معادل ۷۰ میلیون دالر  را به صندوق مذاکره با طالبان نیز خواهد پرداخت.  گفته می شود که برخی از کمک های توسعه ای و آموزشی نیز شامل بسته پیشنهادی آلمان در کنفرانس لندن خواهد بود.
پولی برای طالبان
دیرک نیبیل، وزیر توسعه آلمان روز سه شنبه گفت که تمرکز کشورش در افغانستان عمدتا بر پروژه های ملکی خواهد بود. نیبیل که عضو حزب دموکراتیک آزاد آلمان یا “اف دی پی” است  در جلسه ای با اشتراک صدراعظم آلمان و شماری دیگری از وزیران این کشور شرکت کرده بود تا در ارتباط به نقش آلمان در کنفرانس لندن تصمیم بگیرد.
برنامه ای که براساس آن طالبان مجبور می شوند تا سلاح های خودشان را بر زمین بگذارند، بخشی جنجالی این پیش نویس را شامل می شود. براساس این برنامه، جامعه جهانی دولت افغانستان را کمک مالی می کند تا دولت افغانستان زیر ” برنامه مصالحه و ادغام مجدد” به آن عده از طالبانی که از حمله بر حکومت افغانستان و نیروهای آیساف دست بر می دارند، پول بپردازد. این طالبان باید به جامعه ادغام شوند و روابط خود را با القاعده قطع کنند. 
اما برنامه ادغام مجدد طالبان، که وزیر خارجه آلمان از آن حمایت می کند، می تواند مشکلات تطبیق آن را نیز روشن نماید. ایالات متحده امریکا نیز صدها میلیون دالر به این برنامه خواهد پرداخت. اما هیچ کس نمی داند که این برنامه چگونه تطبیق خواهد شد و چه کسی اقدام های دولت افغانستان را در این زمینه نظارت خواهد کرد. این برنامه در کنفرانسی در کابل نیز مورد مطالعه قرار خواهد گرفت.
وظیفه بسیار خطیر برای ناتو
این پیش نویس یک وظیفه بسیار خطیر را بر عهده جامعه بین المللی و حکومت افغانستان می گذارد. براساس این پیش نویس باید برنامه آموزش نیروهای پولیس و اردوی ملی افغانستان به صورت گسترده ای توسعه بیابد. یعنی در ظرف ده ماه آینده باید شمار نیروهای آموزش دیده اردوی ملی به ۱۳۴۰۰۰ نفر و از پولیس به ۱۰۹۰۰۰ نفر برسد. از اکتوبر ۲۰۱۱، ده ها هزار جدیدالشمول دیگر نیز آموزش خواهند گرفت که به این ترتیب شمار نیروهای اردوی افغانستان به ۱۷۱۰۰۰ نفر و از پولیس به ۱۳۴۰۰۰ نفر خواهد رسید. این یک وظیفه بسیار خطیر و بزرگ برای ناتو به شمار می رود.
این پیش نویس حاوی یک فهرست طولانی از پیشنهادها به رییس جمهور حامد کرزی است. برخی از دیپلومات ها گفته اند که کرزی تاکنون به تعهداتی که در زمان اشغال کرسی ریاست جمهوری داده بود، عمل کرده است. دیپلومات ها می گویند که حکومت افغانستان باید به پیشنهادهای زیادی جامه عمل بپوشاند، زیرا در برخی موارد حتا تضمین های کتبی نیز داده است.
کاهش اطمینان نسبت به کرزی
غرب می خواهد در مورد موضوع مبارزه علیه فساد جدی باشد. با وجود مقاومت شدید کابل، این پیش نویس بر ایجاد یک ” گروه نظارت بین المللی” به منظور نظارت از تمامی اقدام های حکومت کرزی نیز تاکید می کند.  کابل به صورت مداوم این کار را کنترول و دخالت عنوان می کند، اما  جامعه جهانی دیگر به رییس جمهور افغانستان اعتماد ندارد.
لیست پیشنهادها شامل این موارد است:
• شماری از اقدام های بر ضد فساد، به شمول ایجاد یک اداره جدید که جریان مبارزه علیه فساد را نظارت کند؛
• نظارت بهتر از نهادهای دولتی؛
• رعایت و احترام به حقوق بشر؛
• بهبود وضعیت جمع آوری مالیات برای بالا بردن سهم دولت در بودیجه؛
• بهبود هماهنگی در راستای تلاش های بازسازی حکومت افغانستان و جامعه بین المللی؛
• مبارزه علیه  کشت و قاچاق مواد مخدر؛
• و ایجاد یک سیستم شفاف عدلی و قضایی.