همزمان با هشدار صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد (یونیسف) درباره افزایش سوءتغذیه در کشور، خانوادهای که دو کودک آن به سوءتغذیه مبتلا هستند، میگوید با افزایش بیکاری، توان تامین نیازهای اولیه فرزندانش را ندارد. به گفته این خانواده، گرسنه خوابیدن کودکان و ناتوانی در تامین نیازهای ابتدایی آنان، فشار روحی زیادی بر اعضای خانواده وارد کرده است. این خانواده میگوید فرزندانش بیشتر شبها گرسنه به خواب میروند. در همین حال، شماری از کارشناسان مسایل اقتصادی میگویند کاهش درآمد و افزایش هزینههای زندهگی و درمان، سبب شده است خانوادهها از شمار وعدههای غذایی خود بکاهند. به گفته آنان، این تغییر در الگوی غذایی، سلامت کودکان را بیش از دیگر اعضای خانواده تهدید میکند.
زلگی (مستعار)، پدر شش فرزند که در دهافغانان کابل دستفروشی میکند، میگوید با درآمد روزانه حدود ۲۰۰ افغانی، توان تامین هزینههای خانوادهاش را ندارد. او میگوید فرزندانش کمسنوسالاند و به دلیل درآمد اندک، خانوادهاش در بسیاری از روزها حتا توان تهیه غذای کافی را ندارد.
این مرد میگوید: «در دهافغانان دستفروشی میکنم. شش فرزند دارم که همهشان کوچک هستند. ماهانه پنج هزار افغانی کرایه خانه میدهم. کار هم نیست و اگر خیلی تلاش کنم، تنها روزانه ۲۰۰ افغانی درآمد دارم.»
زلگی میافزاید که این درآمد برای تامین نیازهای خانواده کافی نیست. او میگوید: «با ۲۰۰ افغانی در روز، چطور میتوانم نان خشک، هزینه پختوپز، پوشاک فرزندان، شیر خشک طفل و کرایه خانه را تامین کنم؟ مجبور میشوم نان خشک دیر مانده را با قیمت ارزانتر تهیه کنم تا چیزی برای پختن داشته باشیم.»
این پدر شش فرزند میافزاید: «اکثراً شکم فرزندانم سیر نمیشود؛ چون چیزی سر سفره باقی نمیماند. از طرف دیگر، قرضدار هم هستم و کسی حتا دیگر قرض هم به من نمیدهد.»
سحر (مستعار)، مادر این خانواده، میگوید ناتوانی در تامین نیازهای اولیه و رسیدهگی درست به فرزندانش برای او دردناک است. او میگوید کودکانش هر چیزی را که در دست دیگر کودکان میبینند، میخواهند؛ اما خانواده توان خرید آن را ندارد و این وضعیت برایش دشوار است.
او میگوید بهدلیل فقر، فرزندانش از تغذیه کافی و مناسب برخوردار نیستند و تا کنون دو کودک این خانواده به سوءتغذیه مبتلا شدهاند. به گفته سحر، او برای دو ماه کمک غذایی دریافت کرده، اما پس از آن دیگر نتوانسته این کمکها را دریافت کند.
سحر میگوید: «فرزندانم تغذیه درست ندارند، حتا غذای کافی هم نمیخورند. تا حالا دو طفل من سوءتغذیه شدهاند. برای دو ماه کمک دریافت کردم، اما دیگر نتوانستم کمک بگیرم. میخواستم جایی صفاکاری کنم، اما کسی نیست که از فرزندانم مراقبت کند.»
این مادر میافزاید که گرسنه خوابیدن کودکانش و ناتوانی او در تأمین نیازهای ابتدایی آنان، فشار روحی زیادی بر او وارد کرده است. او میگوید: «این خیلی دردآور است که طفلهایم خوردنی میخواهند و من نمیتوانم برایشان بدهم. شبها گرسنه میخوابند. حتا نمیتوانم برایشان لباس مناسب بخرم. بعضی وقتها همسایهها نان یا چیز دیگری برای ما میآورند. چند بار برای کمک به وکیل منطقه مراجعه کردیم. نام و تذکره ما را گرفتند، اما تا حال هیچ کمکی به ما نرسیده است.»
در همین حال، شکیب (مستعار)، کارشناس مسایل اقتصادی، میگوید کودکان زیر دو سال، نوزادان و زنان باردار یا شیرده، نخستین قربانیان کمبود مواد غذایی در خانوادهها هستند. به گفته او، خانوادههای آسیبپذیر شامل خانوادههای زنسرپرست، مهاجران برگشتکننده، کارگران روزمزد و بیکاران، خانوادههای آسیبدیده از خشکسالی و از دستدادن محصولات و مواشی، و خانوادههایی میشوند که با هزینههای سنگین درمان بیماری روبهرو هستند.
این کارشناس مسایل اقتصادی میگوید: «کاهش درآمد و افزایش هزینههای درمان سبب شده خانوادهها تعداد وعدههای غذایی را کاهش دهند و به نان خشک، چای و غذاهای ارزان یا حتا تاریخگذشته روی بیاورند. این تغییر الگوی غذایی، سلامت کودکان را تهدید کرده و با ایجاد گرسنهگی پنهان ناشی از کمبود ویتامین و پروتین، زمینهساز سوءتغذیه حاد، اختلال رشد فزیکی و ضعف سیستم ایمنی بدن شده است.»
این در حالی است صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل (یونیسف) اوایل ماه جاری اعلام کرده بود که ۳.۷ میلیون کودک در افغانستان از سوءتغذیه رنج میبرند که از این میان، حدود یک میلیون کودک به سوءتغذیه شدید و تهدیدکننده مبتلا هستند.
این سازمان گزارش داده بود که این بحران بهگونه نامتناسبی کودکان کمسنوسال و آسیبپذیر را تحت تاثیر قرار داده است.
یونیسف گفته است که نزدیک به ۴۰ درصد کودکانی که بهدلیل سوءتغذیه شدید و مشکلات صحی در شفاخانه بستری میشوند، نوزادان زیر شش ماه هستند. این نهاد، افزوده بود که از آغاز سال جاری، بیش از نیم میلیون کودک بهدلیل سوءتغذیه متوسط پرخطر و سوءتغذیه شدید بستری شدهاند. به گفته این سازمان، موارد سوءتغذیه شدید همراه با مشکلات صحی نیز نسبت به مدت مشابه سال گذشته یکسوم افزایش یافته است.
این رقم از شش هزار مورد در جولای ۲۰۲۵ به هشت هزار مورد تا جولای ۲۰۲۶ رسیده است.
