در میان ریگزارهای سوزان نیمروز، جایی که تشنه‌گی جان انسان‌های بسیاری را گرفته است، حیات‌الله تلفن همراهش را روشن کرد تا آخرین پیامش را برای خانواده‌اش ثبت کند. لب‌های خشک، صدایی که از شدت بی‌رمقی به‌سختی شنیده می‌شود و جمله‌ای که از عمق ناامیدی برمی‌آید: «مادرجان، دعا کن که می‌میرم.» او دیگر برای نجات سخن نمی‌گفت، بلکه برای خداحافظی. از مادرش خواست او را حلال کند، از خانواده و دوستانش طلب بخشش کرد و وصیت کرد اگر برادرش توانست، قرض‌هایش را ادا کند. این سخنان، آخرین یادگار جوانی است که در میان شن‌های داغ و تشنه‌گی، پیش از آن‌که جان بسپارد، با خانواده و زنده‌گی وداع کرد.
حیات‌الله، یکی از جان‌باخته‌گان دشت‌های نیمروز، این ویدیو را در آخرین لحظات زنده‌گی‌اش ثبت کرده و با خانواده‌اش خداحافظی می‌کند. او که ظاهراً از نجات در دشت‌های سوزان نیمروز ناامید شده بود، با لبان خشک و در وضعیتی دردناک، از خانواده‌اش حلالیت می‌طلبد و از همه می‌خواهد که حق‌شان را بر او ببخشند.
در این نوار تصویری که به‌گونه گسترده در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست شده است، او خطاب به مادرش می‌گوید: «مادرجان، دعا کن که می‌میرم.»
حیات‌الله که به زبان پشتو صحبت می کند، خطاب به مادرش می‌گوید: ««دعاکنید، مادرجان! من می‌میرم. همه‌تان دعا کنید. از هیبتی [احتمالا پسرش باشد] مراقبت کنید. من چانس زنده ماندن ندارم. اگر این یادگار من به شما رسید، همه‌تان حق‌تان را بر من ببخشید. من در یک دام افتاده‌ام. همه‌تان به یادم می‌آیید. این‌ها آخرین نفس‌های جان‌کندن من است.»
همزمان در جریان صحبت، همسفرش میرعلم او را مخاطب قرار داده و می‌گوید: «حیات!» حیات پاسخ می‌دهد: «جان!» سپس ادامه می‌دهد: «پیام مرا هم برسان، به مادرم بگو مرا ببخشد.» بعد می‌گوید: «من یک پیام می‌گذارم. سرم را بالا کنید، من از این جهان می‌روم.»
سپس از میرعلم نقل قول کرده و می‌گوید: «میرعلم می‌گوید: به مادرم بگو مرا ببخشد. سلام مرا به تمام خویشاوندانم برسان و بگو مرا ببخشند. به رفیقانم هم بگو مرا ببخشند. این آخرین دیدار است. خدا می‌داند که از این تشنه‌گی نجات پیدا می‌کنم یا نه.»
سپس خودش می‌گوید: «هر رفیقی که من قرضدارش استم، در نخست برادرم اگر توانست، قرض‌هایم را ادا کند؛ ورنه قرض‌های مرا ببخشند.» در پایان، با کشیدن آه می‌گوید: «می‌میرم… این آخرین یادگارم است. اسلام‌علیکم. به هیبتی سلام برسانید.»
روز جمعه گذشته، اجساد ۱۴ شهروند افغانستان که در مسیر قاچاق به ایران در دشت‌های نیمروز ناپدید شده بودند، پیدا شد. طالبان نیز تایید کرده بودند که پیکرهای این افراد از منطقه «ریگ‌های لالو» در ولایت نیمروز به دست آمده است. تصاویر و ویدیوهای منتشرشده نشان می‌دهد که این ۱۴ نفر پس از گم شدن در مسیر قاچاق، بر اثر گرمای شدید، تشنه‌گی و شرایط دشوار دشت جان باخته‌اند.
پیش از این، منابع گفته بودند که این افراد باشنده‌گان منطقه «قولیقی» بودند؛ منطقه‌ای که پیش‌تر مربوط ولسوالی بالامرغاب ولایت بادغیس بود، اما اکنون در مربوطات ولسوالی دره‌بوم این ولایت قرار دارد. به گفته منابع، این افراد به‌دلیل مشکلات اقتصادی، بیکاری و در جست‌وجوی کار، راهی ایران شده بودند.
طالبان اجساد این ۱۴ شهروند افغانستان را به ولسوالی دره‌بوم ولایت بادغیس انتقال دادند. روز گذشته نیز نماز جنازه آنان با حضور باشنده‌گان محل در این ولسوالی برگزار شد و سپس پیکرهای قربانیان برای خاک‌سپاری به خانواده‌های‌شان سپرده شد.
بسیاری از شهروندان افغانستان با بازنشر این ویدیو در شبکه‌های اجتماعی، وضعیت اقتصادی و گسترش فقر در کشور را نگران‌کننده توصیف کرده‌اند. آنان طالبان را مسوول وضعیت کنونی و جان‌باختن جوانان در مسیرهای قاچاق به کشورهای همسایه می‌دانند و می‌گویند که با حاکمیت این گروه، فرصت‌های اشتغال از میان رفته و در نتیجه هزاران جوان نسبت به آینده خود در افغانستان ناامید شده‌اند. به گفته آنان، این فاجعه دردناک، بازتابی از بحران عمیق انسانی، فقر گسترده، بیکاری مزمن و ناامیدی روزافزون نسبت به آینده در افغانستان است. آنان تاکید می‌کنند که ادامه این وضعیت، بسیاری از جوانان را ناگزیر کرده است برای یافتن راهی به سوی زنده‌گی بهتر، مسیرهای پرخطر قاچاق را انتخاب کنند.
برنامه جهانی غذا پیش از این اعلام کرده که افزایش نگران‌کننده گرسنه‌گی، میلیون‌ها تن را در افغانستان میان بحرانی رو به تشدید و امیدی رو به کاهش گرفتار کرده است. این سازمان پیش‌بینی کرده که یک‌سوم جمعیت کشور، معادل ۱۷.۴ میلیون تن، با ناامنی حاد غذایی روبه‌رو شوند که از این میان، ۴.۷ میلیون تن در وضعیت اضطراری گرسنه‌گی قرار خواهند داشت.
