زنان و دختران در افغانستان به‌دلیل اعمال ممنوعیت‌های طالبان، از تفریح و گردش در پارک‌ها نیز منع شده‌اند. یافته‌های این گزارش نشان می‌دهد که در برخی از ساحات تفریحی، محتسبان طالبان با اجرای تفکیک جنسیتی و در مواردی با برخوردی تند، مانع ورود زنان به مکان‌های تفریحی می‌شوند. هم‌زمان، گردشگران زن خارجی که در این مکان‌ها حضور می‌یابند، آزادانه گشت‌وگذار می‌کنند و از سوی جنگ‌جویان طالبان نیز بدرقه می‌شوند. زنان و دختران می‌گویند که این رفتار دوگانه طالبان در قبال زنان نشان می‌دهد که این گروه برای تامین منافع خود، حتا از ارزش‌هایی که خود تعریف کرده است نیز چشم‌پوشی می‌کند.
زنان می‌گویند یکی از نمونه‌های برخورد طالبان با زنان داخلی و خارجی، در بند امیر در بامیان دیده می‌شود. به گفته آنان، پیش از اعمال ممنوعیت‌های طالبان، بند امیر میزبان ده‌ها خانواده به همراه دختران‌شان از نقاط مختلف کشور بود؛ اما اکنون زنان با نزدیک شدن به این منطقه، با ممنوعیت، پرخاشگری و دشنام‌های محتسبان طالبان روبه‌رو می‌شوند. آنان تاکید می‌کنند که هم‌زمان، زنان خارجی با محتسبان طالبان لبخند می‌زنند، شوخی می‌کنند و عکس می‌گیرند و به آنان اجازه داده می‌شود قایق‌رانی کنند.
یک فعال حقوق زن در بامیان، می‌گوید: «دیدن این که یک زن خارجی با پاسپورتش حق دارد از زیبایی‌های وطن من لذت ببرد، اما من به‌عنوان مالک این خاک باید پشت دیوارهای خانه زندانی باشم، دردناک‌ترین شکنجه روانی است که روزانه تجربه می‌کنیم.»
از سوی دیگر، دختران و زنان در شماری از ولایت‌ها ا زجمله در کابل نیز از ممنوعیت مشابه در پارک‌های تفریحی و مکان‌های گردشگری شکایت دارند. آنان می گویند که زنان در این پارک‌ها نیز با ممنوعیت مشابه بند امیر مواجه اند.
یکی از زنان می گویند که پارک شهر در کابل، زمانی یکی از تفریحکاه‌های خانواده‌ها درکابل بود و اکنون با محدودیت‌های فراوان علیه زنان در این جا وضع شده است. زنان اجازه رفتن به رستورانت داخل هواپیما را ندارند و محستبان طالبان در دروازه ورودی پارک ایستاده‌اند و به زنانی که از نظر آنان «محرم شرعی» ندارند اجازه ورود نمی دهند، اما برعکس به زنان خارجی اجازه می دهند و خوش‌آمدید می‌گویند.
زنان می‌گویند که اگر این تفاوت در برخورد به‌عنوان تطبیق شریعت علیه زنان توجیه می‌شود، پس چرا طالبان زنان گردشگر خارجی را زن نمی‌شمارند و اختلاط آنان با مردان را در مکان‌های تفریحی افغانستان جایز می‌دانند، اما زنان افغانستان را به بهانه شریعت از همه‌چیز محروم می‌کنند؟
این زنان تاکید می‌کنند که برای زنی که پشت دروازه یک پارک یا در مسیر بند امیر از ورود بازگردانده می‌شود، دیدن گردشگر خارجی که آزادانه در همان مکان قدم می‌زند، صرفاً یک تفاوت ساده در مقررات نیست؛ بلکه یادآور فاصله‌ای است که میان او و حق استفاده از فضای عمومی کشورش ایجاد شده است.
پیش از این، خالد حنفی، وزیر امر به معروف و نهی از منکر طالبان، در سفرش به ولایت بامیان گفته بود که زنان اجازه رفتن به بند امیر را ندارند. ویدیوی سخنرانی او در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی منتشر شده است که در آن می‌گوید تا زمانی که این گروه اصول و مقرراتی‌شان را برای حضور زنان در بند امیر تهیه نکند، آنان حق ندارند به این منطقه بروند.
پرسش اصلی این است که اگر این مکان‌ها بخشی از خاک افغانستان و میراث طبیعی این کشور است، چرا دسترسی به آن برای زن افغانستان محدودتر از زنی است که با پاسپورت یک کشور دیگر وارد افغانستان شده است؟
