مردم افغانستان در مقطع های مختلف زمانی از نبود امنیت نگرانی های زیادی داشته اند.
خصوصا در این سه دهه ی اخیر نا امنی ها روان مردم را آزرده ساخته است.
بعد از سقوط طالبان و آمدن حکومت جدید، مردم امیدوار شدند که دیگر به امنیت کلی رسیده اند.
اکنون می بینیم که مردم از یک ولایت به ولایت دیگر جرات رفتن ندارند و نا امنی ها روز به روز افزایش می یابد و این که مردم نتوانند در کشور خود هم با خاطر آرام گشت و گذار کنند، یک امر تاسف بار است. اگر علل نا امنی ها ریشه یابی گردد، برمی گردد به مدیریت کشور که تا چه حد جدی و با برنامه است. وقتی که دریک کشور برنامه های امنیتی درست وجود نداشته باشد، کشور خود به خود به سوی نا امنی می رود. نا امنی ها به انواع مختلف در جامعه ی افغانستان بروز کرده است، از راه زنی گرفته تا اختطاف و حمله ی مسلحانه و سرقت های شبانه و تهدید چهره های بنام طالب و القاعده همه وهمه از مسایلی اند که دامن گیر مردم شده اند. ریشه کن کردن این امر نیاز به یک زعامت و مدیریت سالم و قوی دارد. می شود با اداره و کنترول جدی جلو این همه نا امنی ها گرفته شود.
امنیت در یک کشور از ضرورت های اولیه است تا مردم به دولت اعتماد نمایند و گرد هم آمده به صلح و صمیمت با اتفاق هم در آبادی افغانستان سهم گیرند. یک رییس جمهور کارا و موفق می تواند که چنین فضایی را ایجاد نماید تا مردم در زیر سایه ی صلح و دموکراسی با خاطر آرام زندگی نمایند. امروز همین نا امنی ها باعث شده که اکثر مردم افغانستان آرامش فکری شان را از دست دهند و با هزار پریشانی زندگی کنند. ادامه ی نا امنی ها در حقیقت مردم را از دولت جدا ساخته و کشور را به یک بحران جدی مواجه خواهد ساخت. آرزو و خواهش همه ی مردم افغانستان این است که روزی فرا رسد که یک فرد افغان بتواند بدون کدام هراس در سراسر افغانستان سفر نماید و از زندگی در کشورش لذت ببرد و دیگر خبر کشت و خون و سرقت و چپاول را نشنود. این یکی از خواست ها و آرزو های مردم افغانستان می باشد.






