جناب رییس جمهور دلیل این که قلم گرفته ام و به شما نامه می فرستم، در حقیقت درد های دیرینه ی نه تنها من بل تمام زنان این کشور است که نا گفته مانده است.
جناب رییس جمهور! شما می دانید که حد اقل ۵۰ درصد نفوس افغانستان را زنان تشکیل می دهند. پس شما قضاوت کنید این قشر تا چه اندازه از حقوق شان برخوردار بوده اند. زن در افغانستان موجود خاموش بوده که از هرگونه حقوق همواره محروم مانده است.
زن در افغانستان هزاران نوع ستم را متحمل شده، اوضاع اجتماعی و سیاسی کشور به زن اجازه نداده است تا دهن باز کند. یگانه قشری که در افغانستان شلاق خورده، آتش زده شده، زهر نوشانده شده، لت و کوب گردیده، ازدواج اجباری بالایش تحمیل شده، منحیث ناقص العقل معرفی شده “زنان” اند. اما زنان نمی خواهند از این بیشتر اهانت را متحمل شوند.
جناب رییس جمهور نباید شما فراموش کنید شما که به زعامت کشور دست یافته اید، آرای زنان نقش مهم و چشم گیر داشته است.
زنان افغانستان پس از طالبان انتظار داشتند که دیگر منحیث جنس دوم محسوب نشوند اما متاسفانه تاهنوز سنت های مردسالاری پنجه از گلوی زنان بر نمی دارد. در اخیر از شما خواهشمندیم که زنان در حکومت شما سهم گسترده داشته باشند، چون زنان در افغانستان توانایی و استعداد دارند، مشروط به این که به آنان فرصت داده شود.






