وزارت خارجه پاکستان اعلام کرد این کشور، به‌زودی تمام طالبان زندانی در این کشو را آزاد می‌کند. معاون وزارت خارجه پاکستان، حتا آزادی ملابرادر را نیز، رد نکرده است. این خبر موجب نگرانی شورای عالی صلح شده است. به‌نظر می‌رسد که مقام‌های این شورا و شاید مقام‌های دولتی دیگر، انتظار نداشتند، چنین خبری بشنوند. مولوی عطاوالله لودین، یکی از اعضای کلیدی شورای عالی صلح از این خبر محتاطانه استقبال کرده است.
مولوی لودین گفته است، این نگرانی وجود دارد که برخی از طالبان آزادشده دوباره به جبهه جنگ بروند. آقای لودین هم‌چنین گفته است بهتر است آزادی طالبان، در هماهنگی با شورای صلح و حکومت افغانستان صورت گیرد تا احتمال پیوستن مجدد آنان به جبهه جنگ کاهش یابد. این نشان می‌دهد که حتا مقام‌های شورای عالی صلح که متولی امرِ به گفتگو کشاندن طالبان هستند، در مورد پیامد‌های آزادی زندانیان طالب، مطمین نیستند. پیش از این هم اسماعیل قاسمیار یکی از مقام‌های کلیدی شورای عالی صلح گفته بود، از سرنوشت ملاترابی و دیگر طالبانی که اخیرا از زندان‌های پاکستان آزاد شده‌اند، چیزی نمی‌داند.
تاکنون نه ملاترابی و نه هیچ یک از بیست‌طالبی که قبلا آزاد شده بودند، اعلامیه‌ای منتشر نکرده و نظرشان را پیرامون تلاش‌های صلح اعلام نکرده‌اند. به‌نظر می‌رسد که آنان، حالا هم به ملاعمر به‌عنوان امیرالمومنین نگاه می‌کنند و دستورهای او را لازم‌الاجرا می‌دانند. اگر چنین نمی‌بود تا حال آنان در مورد تلاش‌های صلح اظهارنظر کرده بودند. مقام‌های حکومتی پیش از این به تلویح و گاهی حتا به‌صراحت می‌گفتند که طالبان زندانی در پاکستان، به‌دلیل «تمایل به مذاکره» زندانی‌اند و به مجرد رهایی، سرود صلح سر می‌دهند. اما تاکنون این آرزو تحقق نیافته است. به‌نظر می‌رسد که مقام‌های حکومتی و شورای عالی صلح، یک برنامه جامع و از پیش تدوین‌شده را دنبال نمی‌کنند. مدتی پیش سندی در رسانه‌ها زیر عنوان «نقشه راه» به نشر رسید. گفته می‌شود که این سند، برنامه‌ای است که شورای عالی صلح و حکومت به حمایت جامعه جهانی، تلاش‌های‌شان را برای کشاندن طالبان به میز مذاکره به همکاری پاکستان، بر مبنای آن تنظیم کرده‌اند. اما محتوای این «نقشه راه» یک رشته کلیات و آرزوها است و به‌نظر نمی‌رسد، یک برنامه‌ای استراتژیک باشد.
مقام‌های حکومتی و شورای عالی صلح، بیشتر بر مبنای فرضیه‌های اثبات نشده‌ای چون انشعاب در صفوف طالبان و «تمایل زندانیان طالب در پاکستان به مذاکره» فعالیت‌های‌شان را تنظیم کرده‌اند. به همین دلیل است که حالا از سرنوشت طالبان آزادشده از زندان‌های پاکستان، اظهار بی‌اطلاعی می‌کنند و از حکومت پاکستان می‌خواهند زندانیان را در هماهنگی با افغانستان آزاد کند. اگر از سرنوشت طالبان آزاد شده خبر ندارید، چرا پیش از درخواست رهایی آنان، میکانیزمی ایجاد نکردید تا از سرنوشت‌شان بعد از رهایی، به‌زودی اطلاع یابید؟ هم‌چنین، اگر در مورد صلح‌خواهی طالبان زندانی در پاکستان، مطمین نیستید، چرا برای رهایی آنان، دروازه تمامی مقام‌های پاکستانی را دق‌الباب کردید؟ متاسفانه در مورد تلاش‌هایی که برای کشاندن طالبان به مذاکره صورت می‌گیرد، سوالات زیادی وجود دارد ولی تاکنون، هیچ یک از مقام‌های حکومتی و شورای عالی صلح، در مورد آن توضیحی نداده است. هیچ بعید نیست که ملابرادر در فردای رهایی از زندان پاکستان، به ملاعمر تجدید بیعت نکند و به طبل جنگ نکوبد.
