اعلام آمادگی دو تن از نامزدان مطرح برای رقابت در دور دوم انتخابات با حمایت بیشتر کشورها همراه شده است. این حمایت ها در حالی اعلام می شود که مردم افغانستان با سکوت در نقش ناظر و تماشاچی این رویداد مهم باقی مانده اند. انتظار می رفت که هواداران هر یک از نامزدها در شهرهای بزرگ واکنش خود را در قالب گردهمایی ها و تجمع های بزرگ سیاسی ابراز دارند.
احزاب سیاسی و نهادهای مدنی نیز کمترین واکنشی را در این مورد از خود نشان دادند. این واکنش ها در داخل کشور نشان می دهد که هنوز هم افکار عمومی در یک شوک سیاسی از طولانی شدن اعلام نتایج انتخابات قرار دارد.
اکنون که همه ی صحبت ها روی برگزاری دور دوم انتخابات متمرکز گردیده، این سوال مطرح می گردد که اعاده ی اعتماد مردم به پروسه ی انتخابات چگونه ممکن است. به نظر می رسد که اعتماد مردم نسبت به پروسه انتخابات به شدت آسیب دیده است. اکنون کمیسیون مستقل انتخابات و نمایندگی سازمان ملل متحد، معلوم نیست که با کدام ضمانت ها مردم را به پای صندوق های رای خواهند آورد.
تقلب های گسترده در دور نخست سبب گردید تا مردم این بار با شک و تردیدهای بیشتر به این روند نگاه نمایند. با این همه گفته می شود که سرنوشت انتخابات ریاست جمهوری افغانستان اکنون به یک حیثیت سیاسی برای هواداران هر دو نامزد بدل شده است.
بدین ترتیب می توان گفت که هواداران هر دو نامزد به رغم تمام مشکلات در پیروزی نامزد مورد حمایت خود تا آخرین مرحله تلاش خواهند کرد. همین روحیه سبب خواهد شد تا امیدواری ها در مورد مشارکت نسبی مردم در دور دوم به وجود آید. دور دوم انتخابات احتمالا با صف بندی های زیاد و جدیدی همراه خواهد شد. نخست این که نامزدان سوم و چهارم و پس از آن می توانند در این دور نقش مهمی داشته باشند. حمایت رمضان بشر دوست و اشرف غنی احمد زی از نامزدان رده خاص و یا اصل پروسه می تواند به حضور و مشارکت مردم به پای صندوق های رای کمک نماید. در کنار آن احتمالا رهبران قومی، جهادی و سیاسی نیز طبق معمول صف بندی های جدیدی را شکل خواهند داد. اکنون به نظر می رسد که آقای کرزی از ایتلافی که با محمد محقق و جنرال دوستم داشته، به شدت ناراحت می باشد. زیرا حضور این چهره ها هیچ تاثیری در موفقیت آقای کرزی نداشت. گذشته از این ده ها تن از چهره های دیگر که قباله ی وزارت، ولایت و سفارت را در معامله با کرزی به دست آورده بودند و هیچ کاری انجام ندادند، احتمالا این بار این سندها را دیگر نخواهند داشت. آقای کرزی به خوبی می داند که بخشی از ناکامی اش محصول ایتلافی بود که با چهره های انجام داد که فاقد پایگاه مردمی می باشند.
احتمالا این بار کرزی نه از آدرس این افراد بلکه خود مستقیما با مردمان مناطق مختلف سخن خواهد گفت. با این وصف زمینه ی بازی و چانه زنی سیاسی برای رهبران باجگیر و امتیاز طلب نیز محدود شده است. زیر داکتر عبدالله هم درک کرده است که ایتلاف با چهره ها نمی تواند وی را به پیروزی نایل سازد. از این رو احتمالا در این دور بسیاری از افراد دیگر نتوانند قباله های وزارت به دست آورده و به نمایندگی از یک قوم سخن بگویند و به گمان غالب این رهبران در انزوای سیاسی قرار خواهند گرفت.
به هر حال رفتن انتخابات به دور دوم به این شایعه که رییس جمهور را خارجی ها تعیین کرده و شخص مورد نظر هم برنده ی قطعی است، پایان داد. در دموکراسی نوپای افغانستان ثابت شد که آرای مردم در رسیدن یک نامزد به قدرت تعیین کننده می باشد.
