این دومین نامه ی من به شما به عنوان رییس جمهور آینده ی افغانستان است که به دست نشر سپرده می شود. در یکی از نامه ها به شما نوشته شده بود که در مبارزه با طالبان جدی باشید. لبخند خفیفی بر لبم در هنگام خواندن آن نامه نشست. رییس جمهو فعلی در مبارزه با طالبان نه تنها جدی نبود بلکه در صدد ریشه کن کردن طالبان نیز نبود. شاید بگویید دولتی که پولیسی برای محافظت از خود نداشت و ارتشی برای دفاع، چطور می توانست یک گروه جنگی، وحشی و بیرحم را شکست بدهد. البته، ناتو نیز با تمام ساز و برگ خود موفق به این کار نشده است.
من فکر می کنم که ناتو و کرزی در عدم شکست طالبان دو ضعف مشترک داشتند: اگر طالبان پشتون نمی بودند، کرزی با تمام خشونت سرکوب شان می کرد، و چنان از ادبیات سهمگین و حماسی استفاده می کرد که خواب را در چشم آنها حرام می کرد.
ناتو نیز اصلا آماده ی یک جنگ در افغانستان نبود، به ویژه اروپایی ها نمی خواستند که سربازان شان کشته شوند و امریکا در نهایت برنده ی جنگ افغانستان باشد.
آقای رییس جمهور!
طالبان خطر جدی برای افغانستان هستند. آنها تنها یک گروه سیاسی و قومی محض نیستند، بلکه، به آسانی می توانند جبهه ی بنیادگرایان را در حکومت افغانستان تقویت نمایند. من به اندازه ی ریییس جمهور فعلی، رهبر بی تدبیر و آینده ننگر در منطقه ندیده ام. او خیال می کند که با رسیدن به صلح با طالبان، این “طلبه های کرام دینی” مشغول کشت و کار و دروس دینی خود شده و کاری به کار حکومت و شریکان اش ندارند.
این خیال خام چنان در ذهن او جای دارد که من از آینده اش وحشت دارم. طالبان با قدرت تمام در حکومت خواهند بود، با “برداران مجاهد” و آن علمای کرامی در دوره حکومت طالبان با آنها بودند و…. قدرت را در دست خواهند گرفت. این گروه ها، واقعیت افغانستان هستند، اما، ارتجاع مذهبی و فرهنگی همیشه مانع از پیشرفت افغانستان به سوی دنیای جدید شده است.
باید رهبران قاطع سیاسی و اجتماعی افغان کار خود را با آنها یکسره کنند. چنانچه بسیاری از رهبران تجدد خواه منطقه این کار را کردند، و بعضی شان وقتی ناکام ماندند، این گروه های مرتجع، کشور را به سوی بنیادگرایی، ضدیت با تجدد و گسترش فساد و استبداد کشاندند.
کار یک رهبر مدبر، نگریستن به آینده است. رییس جمهور فعلی، خوش است که زنده است. او باید افغانستان امروز را بر اساس یک سلسله اصول و ارزش های که مطابق دنیای جدید باشد، پایه گذاری نماید. می دانم که افغانستان یک جامعه ی سنتی است، ولی، یک رهبر توانایی این را دارد که مردم خود را برای پیشرفت آماده سازد و بالای شان تاثیر بگذارد.
اگر رییس جمهور فعلی کمی تاریخ بخواند، جواب این سوال خود را پیدا می کند. اما، رییس جمهور فعلی حکومتی با شرکت “برادران طالب”، “معززین مجاهد”، “رفقای کمونیست”، “علمای جید”، تکنوکرات های فاسد و قوم گرا، مافیای موادمخدر و اقتصاد، و … تشکیل داده است. هر عاقلی می داند که این اتحاد تنها در اثر فشار غرب وجود دارد و هرگز این گروه ها نه اصول مشترکی با یک دیگر داشته اند و نه اعتقادی به همزیستی و کار مشترک.
تاریخ یاد ما نرفته است، جناب رییس جمهور فعلی و آینده! برادران مجاهد با برداران طالب جنگیدند، و رفقای کمونیست با برداران مجاهد. البته، توصیه این است که برادر گذشته را فراموش کن. فراموش کردن تاریخ تنها با تحول جوامع و انسان ها امکان پذیر است نه با تبدیل نکتایی و لنگی و چپن و لنگوته.
من باور نمی کنم که آن درگیری های خونین به چنین آسانی به فراموشی سپرده شده باشد. اگر غرب نباشد آیا باز هم این گروه های سیاسی به جان یک دیگر نخواهند افتید؟
کرزی بر اساس یک طرح خام سیاسی، فکر می کند که مصالحه ی موقت این گروه های به معنای صلح است. این خود نشانی از ناعاقبت اندیشی اش است. او طالب را به قدرت می رساند، ولی به فکر آینده ی این نیروی ویرانگر و عقب مانده نیست. طالبان نه سلاح خود را به حکومت می دهند و نه قانون اساسی دموکراتیک افغانستان را قبول می کنند. آنها اگر این کار را کنند دیگر طالب نیستند. آنها باید برای پذیرفتن قانون اساسی بسیاری از بنیادهای عقیدتی خود را تغییر بدهند که ساده ترین اش به رسمیت شناختن حقوق زنان در کشور است.
این گروه همانند سایر جنگسالاران افغان، سلاح های خود را حفظ کرده و هم چون یک گروه ملیشه ای غیررسمی به فعالیت خود در جنوب ادامه خواهند داد. آیا شما فکر می کنید که چنین وضعیتی به نفع افغانستان خواهد بود؟ ظاهرا، آقای کرزی به دلیل علاقه ی کم اش به تاریخ و تحولات سیاسی منطقه، زیاد از این مسایل سر در نمی آورد.
