عقب نشینی کرزی قبل از سفر به امریکا: همکاری از روی ناگزیری

حامد کرزی پس از دور دوم انتخابات ریاست جمهوری برای نخستین بار به امریکا سفر کرده است. این سفر پس از تنش های اخیر میان کابل و واشنگتن یک سفر بااهمیت و مهم خوانده شده است. اکنون مقام های هردو کشور قبل از دیدارهای رسمی می کوشند تا فضای مذاکره را مثبت و مملو از صمیمیت نشان دهند. در امریکا تمامی آمادگی ها برای پذیرایی خوب از حامد کرزی گرفته شده و به گفته سفیر افغانستان در ایالات متحده امریکا، تشریفات رییس جمهور کرزی این بار به مراتب بیشتر خواهد بود. گفته می شود که بر خلاف گذشته که پذیرایی از مهمانان توسط یک مقام نسبتا پایین رتبه صورت می گرفت، این بار قرار است که ریچارد هالبروک و دیگر مقام های ارشد امریکایی در میدان هوایی نظامی اندریوز از کرزی و هیات همراه اش پذیرایی نمایند. این آمادگی ها در امریکا در حالی گرفته شده است که پیشتر حامد کرزی در یک عقب نشینی آشکار، به امریکایی ها اطمینان داد که روی تعهد وی می توانند حساب نمایند. آقای کرزی در مقاله ای که در واشنگتن پست نوشت، گفته است: «افغان ها مردم قدر شناس هستند. زمانی که ما روی پای خود مان ایستاد شویم، شریکان ما می توانند روی تعهد شانه به شانه ما حساب کنند». این گفته ها در حالی از سوی آقای کرزی بیان می گردد که قبلا وی در دیدار با نمایندگان مردم گفته بود که اگر غربی ها به خواسته های او توجه نکنند، وی به طالبان خواهد پیوست.
اظهارات حامد کرزی در آن زمان از سوی مقام های امریکایی تکان دهنده توصیف گردید. اکنون آقای کرزی در امریکا به سر می برد. قرار است وی به مدت سه ساعت با رییس جمهور امریکا گفتگو  نماید. قبل از سفر کرزی به امریکا ، باراک اوباما به تیم امنیتی اش دستور داده بود که با حامد کرزی محترمانه برخورد نماید. وی حتا به مقام های کشورش سفارش کرده است که از حکومتداری حامد کرزی انتقاد صورت نگیرد. به نظر می رسد که هر دو مقام پس از یک دوره تنش اکنون به این واقعیت دست یافته  اند که این همکاری حتا از روی ناگزیری هم که شده باید ادامه یابد. امریکایی ها به خوبی می دانند که حامد کرزی اکنون برای چهار و نیم سال دیگر به عنوان رییس جمهور باقی می ماند.
بنابراین در نبود هیچ گزینه دیگر، به رغم بی میلی، همکاری ها از روی ناگزیری ادامه پیدا می کند. در مقابل حامد کرزی نیز به خوبی می داند که بدون کمک و حضور متحدین غربی، وی حتا در ارگ ریاست جمهوری نیز احساس امنیت نخواهد کرد. هر دو مقام با درک این ناگزیری اکنون روی شیوه های همکاری متقابل به بحث خواهند نشست. حال باید دید که همکاری های متاثر از ناگزیری چه نتایجی را می تواند روی وضعیت موجود داشته باشد.