یادداشت: یک روز پیش از نشست لندن رسانه ها خبر دادند که شورای امنیت سازمان ملل در پی خواست حکومت افغانستان نام پنج مقام پیشین رژیم طالبان را که به دلیل ارتکاب جنایات بشری و همکاری با سازمان القاعده شامل لیست سیاه سازمان ملل شده بودند، از این لیست حذف کرده است.
وکیل احمد متوکل، فیض محمد فیض، موسی هوتک و عبدالحکیم و شمس الصفا کسانی هستند که نام شان از لیست سیاه شورای امنیت ملل متحد حذف شده و از این پس بدون ممانعت می توانند سفر نمایند و حساب مالی شان نیز مسدود نمی شود.
کیومرث بیژن- بلخ
کاوه سحاب، یکی از باشندگان بلخ: “با حذف نام این سه تن از لیست سیاه نه خدمت برای قربانیان تروریزم شده می تواند و نه اقدامی است برای بازگرداندن بقیه طالبان به زندگی ملکی، از این رو خوب بود سازمان ملل چنین افراد را به محاکمه علنی می کشاند تا اعتماد مردم نسبت به عملکرد بخش امنیت سازمان ملل متحد بیشتر می شد.
احمد علی مطهری، باشنده بلخ: ” حذف نام این اشخاص می تواند یک روزنه امیدی باشد برای طالبانی که احساس پیوستن به زندگی ملکی را دارند، ولی این آخر کار نیست زیرا اشخاص دیگری که در صدد پرورش ریشه های تروریزم اند دیگر این مساله برای شان بی معنا است، چرا که آن ها مهره های دیگری نیز تحت کار دارند تا بتوانند دشمنی مثل امریکا را از مجرایی چون افغانستان مورد حمله قرار دهند”.
پرویز همدرد، دیگر باشنده ولایت بلخ: “یکی از راه های نفوذ در افکار دشمن همانا پیشکش راه دیگری است برای دشمن که عبارت از مذاکره و مصالحه است. خوشبختانه دیده شده طالبانی که به زندگی ملکی پیوسته اند همیشه کوشش داشته اند تا دیگر اعمال گذشته تکرار نشود. هرچند باور ها چنین امری را نمی پذیرد. می توان با چنین یک راه حلی دشمن را متیقن ساخت که دیگر جنگ برای کشوری چون افغانستان راه حل نیست”.
کریم جاوید- بامیان
خیرالله حلیمی، یک تن از باشندگان شهر بامیان: ” پنج تنی که از لیست حذف شدند کسانی هستند که وجود آن ها در ساختار طالبان بسیار مهم نیست. با این هم یک سری جنجال های در این مورد به وجود خواهد آمد. همان طوری که سازمان ملل آن ها را شامل لیست کرده بود، اگر آن ها مجرمین جنگی نبودند چرا آن ها را شامل لیست کرده بود؟ اگر مجرم هستند باید شامل همان لیست می ماندند. فکر می کنم بخشیدن طالبان و حذف نام جنایت کاران جنگی از صلاحیت سازمان ملل و کشورهای خارجی نیست، بلکه تصمیم آن را باید مردم افغانستان بگیرند”.
سید باقر حسینی، استاد دانشگاه بامیان: “سازمان ملل در واقع تحت تاثیر برخی کشورها قرار دارد. تنها نام آن سازمان ملل است. همیشه شعارهایش با عملکردهایش متفاوت بوده است و فقط خواست های کشورهای مقتدر در تصامیم اش مدنظر گرفته شده است و شعار کمک به ملت ها و منافع ملت ها به صورت درست هیچ گاهی تطبیق نشده است. حالا هم با نادیده گرفتن فجایع و اعمال غیرانسانی طالبان و چشم پوشی از قتل های دسته جمعی و غارت طالبان بدون بررسی آن ها، برای طالبان برایت داده می شود که واقعا شرم آور است “.
دولت حسین بختیاری، کارمند یک موسسه خارجی در بامیان: “در گذشته شنیده می شد که سیاست پدر و مادر ندارد و من قبول نداشتم، فکر می کردم که سیاست هم بر واقعیت استوار باشد. تشکل طالبانیزم برگرفته از اعتقادات آن ها است نه از سیاست آن ها، بنابراین تغییر تفکر طالبان سال ها را در بر می گیرد”.
قدرت الله جاوید – کابل
محمد ابراهیم، دکاندار در شهر کابل: ” حذف نام طالبان جنایات کار (از لیست سیاه)، کار غیردینی و غیراسلامی است. طالبان در زمان حاکمیت شان مردم را قتل عام کردند. یکی از نمونه های آن دره های شمالی کابل است. زمین ها، تاک های انگور و خانه های مردم را سوختاندند. به مردم افغانستان بی ناموسی روا داشته بودند. باشندگان شمالی را یا کشتند و یا هم به زور از خانه های شان کوچ دادند. زنان را به طرف پاکستان و مردان شان را به پل چرخی انتقال دادند. اگر سازمان ملل، امریکا و یا انگلیس آن ها را بخشیده باشند، مردم افغانستان هیچ وقتی جنایات طالبان را ازیاد نبرده اند”.
جمیله فیضی، معلم لیسه بی بی سروری سنگری: ” طالبان نباید فراموش شوند. آن ها جنایتکارانی هستند که مردم افغانستان را چند سالی گروگان گرفته بودند. زنان و دختران را نمی ماندند که مکتب بروند و آن ها نوکران پاکستان هستند. آن ها نباید بار دیگر به افغانستان آورده شوند.پنج نفری که از لیست سیاه برآمده اند، همان های هستند که وزیر بودند، معین بودند و از جنایت های شان در سطح بین المللی دفاع می کردند. سازمان ملل و کشورهای غربی چه کاره هستند که خون هزاران مرد و زن، پیر و جوان و اطفال افغانستان را ببخشند؟ ما می خواهیم که آن ها را به جزای اعمال شان برسانند نه این که اجازه داده شود که بار دیگر بیایند و جنایت کنند”.
رحم خدا، افسر پولیس: ” من خودم کسی هستم که برادرم توسط طالبان به قتل رسید. آن ها برادرم را به نام این که با مخالفین طالبان همکاری دارد، گرفتار کردند. آن ها برادرم را زیر کیبل کشتند. من حیران هستم به همان قوماندان ها و رهبران جهادی که علیه طالبان مقاومت می کردند چطور می گذارند که کرزی طالبان را می بخشد و آن ها چپ نشسته اند. چه شد آن غیرتی که داشتید؟ آیا شرم نیست که دشمنان افغانستان بخشیده می شوند و شما به خاطر گرفتن خانه و چوکی نمی توانید به کرزی بگویید که دشمنان مردم را جزا بدهد؟”.
سعید سمیع الله سعیدی- ننگرهار
محمد آصف شینواری، لیکوال او ژورنالیست:
“که څه هم چی ملګری ملتونه له تور لست نه دپنځو پخوانیو طالب چارواکو د نومونو ویستل یوښه ګام دی خو دا هغه چارواکی دی چی په یو ډول د افغان حکومت په اډانه کی دی او پروسله والو طالبانو یی اغیز کم دی که ڼریواله ټولنه په ریښتیا هم د افغانستان لانجه غوڅول غواړی نو بشپړ لست دی له منځه یوسی او دخپلو او فغان دولت دټولو مخالفو غاړو خبروته دی غوږونیسی او په ګډه دی یوه د حل لارراوباسی دویم دا چی که نړیوال له طالبانواو نورو مخالیفینو سره خبری او سوله کول غواړی نو د پوځی ځواکونو زیاتول د څه لپاره دی زما په ګومان که نړیوال په دی باور دی چی مخالیفین به د زورله خبرو ته کینوی نو دا افغانستان دی چی د جغرافیوی جوړښت له پلوه به داد نړیوالو یوه تیروتنه وی نقیب احمد اتل
“په افغانستان کی وسله وال طالبان همدغه دګوتو په شمیر څوتنه نه و چی ملګرو ملتونویی له تورلیست څخه نومونه وویستل له تور لیست نه ویستل دغه دګوتو په شمیر پخوانی طالب چارواکی هغه غیر نظامی خلک و چی دولسمشر کرزی په ۸ کلنه دوره یی په هیڅ ډول نظامی فعالیتونوکی لاس نه لره اونه یی افغان دولت او نړیوالی ټولنې ته څه سرخوږی پیدا کړی ؤ زما په اند د ملګروملتونو دا ګام د سولی د پاره لار پرانستلی شی خو روان کړکیچ ته د پای ټکی نشی ایښودلای که
نړیواله ټولنه بی له شکه په ریښتیا غواړی چی په افغانستان کی تل پاتی سوله رامنځته شی نودتورلیست نوم دی بیخی له منځه یوسی او ددولت ضد ټول اړخونو سره د روغی جوړی خبری پیل کړی”.
فضل علی فاضل دسیاسی چارو کار پوه
“له تور لیست نه د پنځو تنو مشرانو ویستنه تر ډیره سمبولیکه بڼه لری .
که چیری نړیوال واقعا د افغانستان کشاله له سولی او پخلاینی له لاری حلول غواړی نو ولی دهغوطالب مشرانو نومونه له تور لیست نه وباسی چی همدا اوس وسله وال مقاومت کوی .زما په اند د نړیوالو لومړی ستره تیر وتنه دا وه چی مخالف لوری ته یی د بن په کنفرانس کی برخه ورنکړه او دافغانستان د ستونزی حل یی یوازی په جنګ کی لیده خو اوس چی پدی وپوهیده(چی په جنګ کلی نه کیږی )او باید په نورو لارو چارو غور وشی ،بیا هم زړه نا زړه دی او صادقانه
عمل نه که نړیوال واقعا سوله غواړی مهربانی دی وکړی لومړی دی د افغانستان دولت ته دخبرو کولوواک او صلاحیت ورکړی په دویم قدم کی ددولت مخالف وسله وال دیو ځواکمن فوځی او سیاسی اړخ په توګه دمنلو تر څنګ د هغوی
غوښتنی ومنل شی چی دی پورته مواردو د نه عملی کیدو په صورت کی به سوله او پخلاینه د پخوا په څیریوازی د شعار بڼه ولری او بس”.
فریدون آژند- هرات
بصیر احمد نوابی، کارمند ملل متحد: “با آن که سازمان ملل متحد در حال حاضر نام پنج تن را که در گذشته نیز آزاد بودند و در کنار حکومت زندگی می کردند از لیست سیاه خود حذف کرده، ولی این حرکت به نظر من آغازگر حذف بقیه نام ها حتا نام ملا عمر نیز خواهد بود. در حالی که این کار بزرگترین تناقض را در افغانستان ایجاد خواهد کرد. از یک سو امریکا برای دریافت زنده یا مرده ملا عمر و تعدادی دیگر از سران طالبان پول هنگفتی را تعیین کرده و از سوی دیگر سازمان ملل می خواهد این نام ها را از لیست سیاه حذف کند. عجیب است که حکومت افغانستان می گوید با آنانی که با القاعده ارتباط ندارند، مذاکره خواهد کرد، در حالی که نام ملا عمر را که نزدیک ترین فرد طالبان به القاعده است می خواهد از فهرست سیاه حذف کند. این ها به جز بازی های سیاسی بدون دستاورد چیز دیگری نیست” .
راحله فریاد، دانشجوی دانشگاه هرات: ” حکومت افغانستان چگونه می تواند درخواست کند که نام جنایتکارترین موجودات روی زمین را از لیست پاک کنند. معلوم می شود برای آقای کرزی هیچ چیزی به جز هم کاسه شدن با ملا عمر ارزش ندارد و می خواهد تمام این دستاوردهای مهم هشت سال گذشته را که با زحمت و تلاش به دست آمده در پیش پای ملا عمر و دیگر اندیوالانش قربانی کند. کرزی اگر این طور می خواهد خودش نظام طالبانی را پیاده کند، طالبان خود به خود در کنارش هویدا می شوند” .
هما شکیب زاده، فارغ تحصیل دانشگاه تعلیم تربیه هرات: ” حمایت جامعه جهانی و تلاش حکومت افغانستان برای حذف نام های سران طالبان از لیست سیاه سازمان ملل گویای یک موضوع است و آن این که خواست ملت در میدان گفتگو با طالبان به قمار زده شده است. برای جامعه جهانی و حکومت اصلا مهم نیست که این مردم دموکراسی می خواهند، این مردم آزادی می خواهند، این مردم دوست دارند اختیار ریش شان، لباس پوشیدن شان و حتا فکر شان به دست خود شان باشد . اگر طالبان بیایند آنان نخواهند توانست با این مولفه های دموکراسی همسان شوند و در آن وقت حکومت مجبور است از میان طالبان و آزادی یکی را انتخاب کند که مسلما طالبان خواهند بود” .
