گروه حقانی مستحق تحریم یا مجازات؟‌

در ماه‌های اخیر حذف نام افراد طالبان از لیست سیاه و یا توسعه این لیست، به یک جدال سیاسی میان حکومت افغانستان و متحدین غربی آن بدل شده است. در حالی که حکومت افغانستان در تلاش است تا نام برخی از رهبران طالبان را از لیست سیاه حذف کند،‌ ایالات متحده امریکا در تازه‌ترین اقدام علیه تروریستان، نام سه تن دیگر را در لیست تحریم وارد نموده است. این سه نفر نصیرالدین حقانی، گل آقا اسحاق‌زی و امیر عبدالله هستند. در مقابل،‌ ملاعمر، رهبر طالبان نیز با تهیه یک لیست بزرگ در صدد حذف فزیکی مخالفان خود بر آمده است. به نظر می‌رسد که اقدام ایالات متحده امریکا نوعی واکنش در برابر تلاش‌های آقای کرزی مبنی بر حذف نام رهبران طالبان از لیست سیاه می‌باشد.
گذشته از این، ‌اقدام اخیر امریکا روند مذاکرات پنهانی میان حامد کرزی و گروه تحت امر جلال‌الدین حقانی را نیز به چالش می‌کشد. با توجه به اظهارات مقام‌های امریکایی مبنی بر برخورد جدی با گروه حقانی،‌ معلوم نیست که سرنوشت مذاکره‌های پنهانی و معامله‌های پشت پرده میان این گروه و حکومت افغانستان به کجا می‌انجامد. به هر حال یک نکته را نباید فراموش کرد که این اقدام امریکا حداقل در شرایط موجود می‌تواند دیوار بزرگی از بی‌اعتمادی را میان گروه حقانی و حکومت افغانستان خلق کند.
اما نکته جالب در مورد افراد جدیدا قرار داده شده در لیست تحریم، این است که چرا تا حالا به این افراد اجازه فعالیت در کشورهای خارجی داده شده است تا آنان موفق به جلب کمک‌ها برای فعالیت‌های تروریستی شوند.
ایالات متحده امریکا به جای تلاش در جهت تحریم این گروه‌ها، خوب بود که در راستای بازداشت و مجازات این تروریستان گام برمی‌داشت تا حداقل کوششی باشد برای مبارز جدی علیه تروریستان در منطقه. متاسفانه به رغم وجود نشانی‌‌های مشخص از پایگاه‌ها و فعالیت‌های آنان، هنوز هم سیاست مسامحه و چشم‌پوشی نسبت به پاکستان ادامه دارد و همین امر سبب شده تا تروریستان هیچ‌گاه از ناحیه غربی‌ها احساس خطر نکنند.