خانه‏ای برای ترک اعتیاد (گامی بشردوستانه‏ از سوی بانو لیلا حیدری) ـ قسمت سوم و پایانی

بانو حیدری باور دارد اگر وضعیت به همین‌گونه دوام یابد و کس دیگری این مرکز ترک اعتیاد را حمایت و کمک نکند، تردیدی وجود نخواهد داشت که این مرکز از فعالیت بازمی‌ماند و از بین برود؛ زیرا او هر‌آن‌چه را که از امکانات مالی در دست داشته است، در این مرکز به‌مصرف رسانده و دیگر توان اقتصادی ادامه‏ی این کار را نخواهد داشت. این در حالی است که وی آرزو دارد که با کمک‌های هم‌وطنان نوع‌دوستش، مرکز دیگری را مخصوص زنان معتاد ایجاد کند. او باور دارد که مردان با تمام مشکلاتی که دارند نسبت به زنان بازهم مصایب کم‌تری دارند. او ایجاد مرکز ترک اعتیادی برای زنان را از ضرورت‌های جدی تلقی می‌کند.

به‌گفته‏ی خانم حیدری، علاوه بر مشکلات مالی که این مرکز با آن موجه است، مشکلات‌ دیگری نیز وجود دارد که یکی از آن‏ها مخالفت برخی از مردم با موجودیت این مرکز در محلی که قرار دارد، می‏باشد.

گفتنی است مرکز ترک اعتیاد بانو حیدری در قسمت‏ آخر ناحیه‏ی ۱۳ در منطقه‏ای که به‌نام «قلعه‏ی نو» شهرت دارد، در کنار یک قرارگاه کوچک پولیس، واقع شده است.

خانم حیدری می‏گوید: «تعدادی از مردم به من هوشدار داده است که باید این مرکز را از این محل انتقال دهم؛ زیرا آنان دوست ندارند در نزدیکی محل زندگی‏شان یک گروه آدم معتاد اقامت داشته باشند. بخش‌ عمده‌ای از مردم به این باور‌ند که معتادان افراد خطرناکی بوده و به امنیت محل ضرر می‏رسانند.»

گفتنی است بانو لیلا حیدری از 4ماه قبل و با ایجاد این مرکز عملا خود و امکاناتش را وقف این کار بشردوستانه کرده و 24ساعت در همین مرکز همراه با کسانی‌که تحت قرنطینه قرار دارند، زندگی می‏کند.

او می‏گوید: «زندگی در این‌جا همراه با کسانی‌که تحت تداوی قرار دارند، برایم رضایت‌بخش بوده و در آخر هردوره وقتی می‏بینم تعدادی از جوانانی که در بدترین وضعیت قرار داشتند، سلامتی‌اش را دوباره به‌دست آورده و شاد و خندان با قلب مملو از امید به زندگی با خانواده‏های‌شان باز می‏گردد، به من امید داده و بیشتر از پیش به ادامه‏ی این کار ‌تشویقم می‏کند.

وقتی می‏بینم کسانی‌که یک‌ماه قبل نمی‏توانستند راه بروند و در انبوه کثافات زیر پول سوخته به خاک افتاده و مواد مخدر مصرف می‏کردند، در برابرم با بدن سالم و پاک ایستاده و به من، که بعضا با من هم‌سن و سال می‏باشند، به‌خاطر کاری که برای‌شان انجام داده‌ام، «مادر» می‏گویند، بر خودم می‏بالم و واقعا از ته دل خوش‌حال می‏شوم.»

خانم حیدری ‏در آخرین لحظات از گفتگو، روبه مردم و هم‌وطنان نوع ‏دوستش، چنین ابراز می‌دارد:

«بدون کمک هم‌وطنانِ با‌احساس و مسوولیت‌شناس و معاونت‏های نهادها و موسسات دولتی و غیردولتی، ادامه‏ی این کار، سخت خواهد بود. پس امیدوارم هم‌وطنان عزیز، مسوولان، موسسات و نهادهای دولتی و غیردولتی و به‌ویژه حقوق بشری، اهمیت این کار را درک کرده و مرا تنها نگذارند. برای ادامه این کار، من واقعا به حمایت‌ها و کمک‌‌های همه‌ی شما نیازمندم.»