روزنامه سن به‌تازه‌گی گفت‌وگوی کوین کورن‌ول، امدادگر بریتانیایی و زندانی پیشین طالبان، را منتشر کرده است. کورن‌ول در این گفت‌وگو از ۲۷۲ روز حبس خود در زندان طالبان روایت کرده است. او گفته که طالبان ۱۲ هزار دالر از گاوصندوقش ربوده و وسایل برقی‌اش را نیز ضبط کرده‌اند. به گفته او، حبس در سلول انفرادی، شکنجه، تهدید به اعدام و برهنه آویزان کردن از سقف از دیگر تجربه‌هایش در دوران زندان بوده است. او گفته که طالبان از پرونده او برای فشار سیاسی و گرفتن امتیاز استفاده کرده‌اند و در جریان بازداشت نیز او را در سلول‌های مختلف، در کنار زندانیان خطرناک، با شرایط صحی وخیم و بدون دسترسی مناسب به درمان نگهداری کرده‌اند.
کورن‌ول، امدادگر بریتانیایی و پزشک پیشین ارتش این کشور، در حالی که با آژانس پناهنده‌گان سازمان ملل متحد در کابل کار می‌کرد، در جدی ۱۴۰۱ از سوی استخبارات طالبان بازداشت شد. او گفته است که طالبان در طول مدت بازداشتش تلاش داشت از پرونده او برای دریافت پول، تبادل زندانیان و وادار کردن حکومت بریتانیا به مذاکره استفاده کند.
آقای کورن‌ول در ۱۷ میزان ۱۴۰۲ همراه با چند شهروند دیگر بریتانیایی آزاد شد. او گفته است که آزادی او و چند زندانی دیگر پس از پرداخت ۱۲۰ میلیون پوند به طالبان صورت گرفته است. به گفته او، طالبان هنگام خروج هشدار دادند که دیگر به افغانستان بازنگردد، زیرا نامش در فهرست سیاه این گروه قرار گرفته است.
داستان دست‌گیری
کورن‌ول گفته است که نیروهای استخبارات طالبان در هوتلی که در کابل در آن اقامت داشت وارد اتاقش شدند و درباره یک تفنگچه‌ای که در گاوصندوقش نگهداری می‌کرد، از او سوال کردند. در این گفت‌وگو، او تاکید کرده است که برای نگهداری آن تفنگچه از طالبان جواز داشته، اما جنگ‌جویان طالبان این موضوع را نپذیرفته‌اند. او افزوده است که طالبان نخست ۱۲ هزار دالر از گاوصندوقش برداشتند و سپس کیسه‌ای سیاه را روی سرش کشیدند و او را با خود بردند.
این امدادگر بریتانیایی گفته است که در نخستین بازجویی، طالبان او را روی زانو نشانده و دست‌هایش را از پشت بسته بودند. به گفته او، هر پاسخی که مورد پسند بازجویان نبود، با قنداق تفنگ به پشت سرش زده می‌شد.
کورن‌ول در این گفت‌وگو تصریح کرده است که طالبان چند میل کلاشینکوف، سیم، رادیو و وسایلی را که او آن‌ها را نمی‌شناخت، به او نشان داده و مدعی شده‌اند که او قصد داشته از آن‌ها برای انجام حمله تروریستی استفاده کند. به گفته او، بازجویان طالبان به او گفته‌اند: «تو تروریست هستی، آمده‌ای تا از طرف حکومت بریتانیا به طالبان آسیب بزنی.»
لت‌وکوب و سلول انفرادی
این زندانی پیشین تاکید کرده است که پس از رد اتهام‌های وارد شده، از سوی طالبان به‌شدت لت‌وکوب شده است. به گفته او، جنگ‌جویان طالبان چشم‌هایش را بستند و ۱۱ روز او را در یک قفس زیرزمینی در سلول انفرادی نگهداری کرده‌اند. او گفته است که به‌جز یک بار رفتن روزانه به تشناب، تنها تماسش با دیگران زمانی بود که نگهبانان برای شلاق‌زدن، لت‌وکوب یا تهدید با چاقو وارد سلول می‌شدند.
کورن‌ول گفته است که طالبان تلاش داشته‌اند او را وادار کنند به خواسته‌های آنان تن بدهد. به گفته او، مرحله بعدی زندانش زمانی آغاز شد که او را در یک سلول با پنج جنگ‌جو قرار داده بودند. او گفته است: «این‌ها افراد بسیار خشنی بودند که سه ماه تمام تلاش کردند مرا از نظر جسمی و روانی بشکنند و افراطی کنند.»
این امدادگر بریتانیایی گفته است که زندانیان گاهی به‌صورت ناگهانی به او حمله می‌کردند. به گفته او، وقتی توانست از خود دفاع کند، نگهبانان طالبان او را با چوب می‌زدند. کورن‌ول گفته است این افراد به انگلیسی شکسته به او می‌گفتند: «جهان مسیحی دیگر وجود ندارد» و «مسلمانان در جهان بسیار زیاد شده‌اند، همه مسیحیان خواهند مرد.» به گفته او، این افراد زمانی که نماز نمی‌خواندند، به نوبت قرآن را در برابر او می‌خواندند و تلاش می‌کردند او را به اسلام دعوت کنند.
کورن‌ول گفته است که در میان زندانیانی که با او نگهداری می‌شدند، افرادی وجود داشتند که مرتکب قتل، تجاوز و ربودن کودکان برای فروش اعضای بدن شده بودند. به گفته او، آنان تلاش می‌کردند او را مسلمان کنند، زیرا باور داشتند این کار راه ورودشان به بهشت را باز می‌کند. او افزوده است که طالبان در بازجویی‌ها درباره سابقه نظامی‌اش نیز پرس‌وجو می‌کردند. او نزدیک به ۲۵ سال در ارتش خدمت کرده بود که ۱۲ سال آن در بخش پزشکی ارتش سلطنتی بریتانیا بوده است.
این امدادگر تاکید کرده که طالبان با تهدید اسلحه از او می‌خواستند یادداشت‌هایی را بخواند که در آن‌ها نوشته شده بود او تروریست و جاسوس بریتانیا است و همچنین مطالبی درباره بد بودن حکومت‌های بریتانیا و امریکا بیان شده بود.
کورن‌ول در این گفت‌وگو تصریح کرده است که تنها زمانی حاضر می‌شد متن‌ها را بخواند که به انگلیسی نادرست نوشته شده بود. او عمداً همان اشتباه‌ها را با تلفظ غلط می‌خواند تا نشان دهد که متن‌ها معتبر نیستند. او گفته است در یکی از یادداشت‌ها به انگلیسی نادرست نوشته شده بود: «من کوین، مامور استخبارات بریتانیا هستم.» در یادداشت دیگری نیز آمده بود که او برای حکومت بریتانیا در افغانستان کار کرده است. کورن‌ول می‌گوید در پاسخ تاکید می‌کرد که در کابل برای سازمان ملل به‌عنوان مدیر پروژه و پزشک فعالیت داشته است. به گفته او، همین کار باعث لت‌وکوب دوباره او می‌شد.
شکنجه به‌خاطر پذیرفتن اتهام جاسوسی
در این گفت‌وگو کورن‌ول خاطرنشان کرده است که نگهبانان طالبان ویدیوهایی را که او را مجبور می‌کردند به انگلیسی بخواند، برای فرماندهان خود می‌فرستادند. به گفته او، زمانی که طالبان متوجه اشتباهات می‌شدند، با خشم و عصبانیت به او می‌گفتند: «چرا مثل انگلیسی صحبت نمی‌کنی؟» و «این مثل تلویزیون نیست.» او گفته است یکی از فرماندهان طالبان به او گفته بود: «تو کار را آسان نمی‌کنی.» او در پاسخ گفته بود: «من این‌جا نیستم که کار را آسان کنم.» به گفته کورن‌ول، طالبان چندین‌بار او را از نظر جسمی تحت فشار قرار دادند، اما نتوانستند از نظر روانی او را بشکنند. او تاکید کرده است که همین موضوع باعث خشم طالبان می‌شد و در نتیجه شکنجه‌ها ادامه پیدا می‌کرد.
این امدادگر بریتانیایی افزوده است که در آخرین بازجویی، طالبان او را تهدید کرده بودند که به جاسوسی متهم می‌کنند. به گفته او، این اتهام از سوی طالبان می‌توانست به صدور حکم اعدام علنی برای او منجر شود.
آقای کورن‌ول گفته است که در جریان زندان میان چند سلول جابه‌جا شده و سپس وضعیت صحی‌اش بدتر شده و دو بار به‌دلیل عفونت خون در شفاخانه بستری شده است. او گفته که پیش از بازداشت نیز سنگ کلیه داشته و به‌دلیل نداشتن دارو، وضعیتش بدتر شده است. به گفته او، لت‌وکوب‌ها نیز به اعضای بدنش آسیب رسانده بود.
کورن‌ول گفته است نخستین‌بار که به شفاخانه برده شد، آن‌جا زیر سلطه طالبان بود و «بدترین محیط» صحی‌ای بود که تا آن زمان دیده بود. به گفته او، یکی از گرده‌هایش به‌دلیل سنگ‌های متعدد نیاز به عملیات داشت. او تاکید کرده است که پیشنهاد بیهوشی را نپذیرفته و خواسته با بی‌حسی نخاعی تحت عمل قرار گیرد، چون اگر قرار بود بمیرد، می‌خواست لحظه‌های آخر را بیدار باشد.
بستن سنگ در اندام جنسی زندانیان دیگر
کورن‌ول در این گفت‌وگو تاکید کرده است که طالبان زندانیان غیرخارجی را نیز به‌شدت شکنجه می‌کردند و با خشونت برخورد می‌کردند. او گفته است زندانی‌ای را دیده که طالبان به اندام جنسی‌اش سنگ بسته و سایر اعضای بدنش را به برق داده‌اند. به گفته او، پس از بازگرداندن آن زندانی به سلول، نگهبانان گفتند او دیوانه شده است. کورن‌ول در این گفت‌وگو تاکید کرده که طالبان او را به‌شدت شکنجه کرده بودند و بدنش پر از آثار سوخته‌گی و جراحات بوده است. او گفته است برخی زندانیان تا آستانه مرگ شکنجه می‌شدند. به گفته کورن‌ول، آنان را با حلق‌آویزکردن تا لحظه‌های آخر خفه می‌کردند، سپس پایین می‌آوردند و دوباره این کار را تکرار می‌کردند.
این زندانی سابق افزوده است که در برخی لحظه‌ها امید خود را از دست می‌داد و فکر می‌کرد تنها راه خروجش از زندان، در داخل تابوت چوبی خواهد بود. او همچنین گفته است که در طول ۲۷۲ روز زندان تنها شش بار توانسته با همسرش صحبت کند و در این تماس‌ها از پیام‌های رمزی استفاده می‌کرده که پیش‌تر در دوران خدمت نظامی با همسرش هماهنگ کرده بود.
کورن‌ول گفته است در بامداد ۱۷ میزان ۱۴۰۲، دست‌هایش بسته شد، کیسه‌ای روی سرش گذاشتند و او همراه با چند شهروند بریتانیایی دیگر با موتر نظامی به میدان هوایی منتقل شد. او گفته که پس از آزادی به دو عمل جراحی کلیه نیاز پیدا کرد. به گفته او، کلیه‌هایش به‌دلیل آسیب‌های واردشده و نرسیدن دارو، تنها ۲۵ درصد و ۷۵ درصد کار می‌کردند. او گفته که در آغاز نسبت به محیط‌های پر سروصدا و نور حساس بوده و هنوز هم ترجیح می‌دهد در تاریکی بنشیند، زیرا برایش آرام‌تر است.
کورن‌ول که پدر هفت فرزند و پدربزرگ ۱۸ نواسه است، گفته است اگر طالبان بر افغانستان حاکم نباشد، حاضر است فردا دوباره برای کار بشردوستانه به افغانستان برگردد. او گفته است: «من این کشور را دوست دارم و مردم آن فوق‌العاده، مهربان و دلسوز هستند. زورگویان در آن‌جا برای مردم خود مشکلات جدی ایجاد کرده‌اند و این بسیار دردناک و دلسردکننده است.»
این در حالی است که پیش از این روزنامه ۸صبح در گزارش‌های تحقیقی متعدد دریافته است که آویزان‌کردن از پا، بستن پلاستیک به سر و صورت، شاشیدن به صورت، بستن دست‌ها به پشت، نگه‌داشتن در اتاق‌های نم‌ناک، لت‌وکوب با کمربند، گذاشتن میل کلاشینکوف در بیخ گوش و تهدیدکردن به مرگ، از جمله مهم‌ترین شکنجه‌هایی بوده‌اند که زندانیان در زندان‌های طالبان تجربه کرده‌اند. دشنام‌های رکیک، توهین، خطاب‌کردن به‌عنوان نوکر و جاسوس امریکا و تهدید به آسیب رساندن به اعضای خانواده زندانیان از دیگر شکنجه‌هایی بوده که زندانیان تجربه کرده‌اند.
