شماری از باشندهگان شهر کابل از افزایش دزدیهای مسلحانه در روزهای اخیر شکایت دارند. آنان میگویند که این رویدادها بهگونه نگرانکنندهای در حال افزایش است، اما طالبان توجه جدی به آن ندارند. به گفته آنان، با وجود ثبت شکایتهای مکرر در حوزههای طالبان، اقدام موثری برای مهار این وضعیت صورت نگرفته است. به گفته آنان، دزدان نهتنها به خانهها دستبرد میزنند، بلکه در کوچهها و پسکوچههای شهر نیز در کمین عابران نشسته و آنان را هدف قرار میدهند. این باشندهگان تاکید میکنند که نصب دوربینهای امنیتی و گشتهای طالبان نیز هیچ تاثیری در کاهش این سرقتها نداشته است.
برخی از باشندهگان کابل در گفتوگو با روزنامه ۸صبح میگویند که طالبان شرایطی را ایجاد کردهاند که روند رسیدهگی به پروندههای سرقت با تاخیر و بیتوجهی همراه است. به گفته آنان، برای پیگیری حتا یک پرونده سرقت ساده، مردم ساعتها در انتظار میمانند، میان نهادهای مختلف طالبان سرگردان میشوند و در نهایت با پاسخهایی کلیشهای مانند «بررسی میکنیم» یا «شواهد کافی نیست» مواجه میشوند. آنان تاکید میکنند که این وضعیت باعث افزایش احساس ناامنی در میان مردم شده است.
اصغر، کارمند یکی از بانکها در کابل، میگوید که در روزهای اخیر افزایش سرقتهای مسلحانه نگرانی زیادی برای او ایجاد کرده است. او میافزاید که نهتنها خودش، بلکه اطرافیانش نیز هر روز نگران امنیت خود هستند و هنگام خروج از محل کار نکات ایمنی را رعایت میکنند تا هدف سرقت قرار نگیرند. او در این باره میگوید: «دزدیهای مسلحانه در روزهای اخیر بسیار افزایش یافته است. همه همکارانم هنگام بیرون رفتن مراقب هستند و مردم دایماً درباره این وضعیت صحبت میکنند.»
عاطفه، یکی دیگر از باشندهگان شهر کابل، میگوید که با وجود نصب دوربینهای امنیتی و حضور نیروهای طالبان، دزدیهای مسلحانه در پایتخت همچنان ادامه دارد و مردم حتا در نزدیکی مراکز امنیتی احساس امنیت نمیکنند. او میافزاید که در هفته گذشته دو نفر در محل زندهگی او بهخاطر تلفن همراه مورد حمله دزدان قرار گرفتهاند.
این باشنده کابل میگوید: «یکی از قربانیان با چاقو زخمی شد و دیگری تلفن همراهش دزدیده شد. طالبان به این حوادث توجهی ندارند و هنگام مراجعه برای شکایت، مردم را با پاسخهایی مانند «این در همه جهان اتفاق میافتد» یا مثالهایی از امریکا و اروپا مواجه میکنند. حتا در نزدیکی مراکز امنیتی هم احساس امنیت نداریم. اگر وضع امنیتی در کابل چنین باشد، در مناطق دورافتاده چه خواهد شد؟»
شاهد، یکی از باشندهگان کابل، میگوید که فقر، بیکاری و بیتوجهی طالبان به کنترل وضعیت امنیتی سبب افزایش جرایم در این شهر شده است. او میافزاید که ناامنی اجتماعی از گذشته به این سو وجود داشته، اما اکنون مردم بیش از پیش با آن مواجه هستند.
شاهد با انتقاد از بیتوجهی طالبان در برابر دزدان و کیسهبرها میگوید: «این وضعیت باعث میشود مردم تصور کنند که [طالبان] با مجرمان همدست است.» او از تجربه خود میافزاید: «وضعیت امنیتی کابل از لحاظ اجتماعی بسیار چالشبرانگیز است. نبود کنترل سیستماتیک در شهر باعث شده دزدی و قاچاق حتا داخل تکسیها و در مسیرهای کمتردد رخ دهد. اکثر مردم تجربههای تلخی دارند و خود من نیز یکی از آنها را تجربه کردهام. یک شب که جاده خلوت و تکسی کم بود سوار موتر شدم در مسیر راه دو نفر از دو طرف داخل تکسی نشستند و گوشی و پول خرچیم را گرفتند. اگر مقاومت میکردم جانم در خطر بود.»
سلطانبیک، یکی دیگر از باشندهگان کابل، میگوید که افزایش سرقتها در کابل باعث شده این موضوع به بخشی از نگرانیهای روزمره و امنیت شبانه آنان تبدیل شود. او میافزاید که اکنون علاوه بر جیببری و سرقت منازل، قاچاق و گروگانگیری توسط رانندهگان تکسی و برخی افراد عادی نیز به اوج خود رسیده است. به گفته او، اگر این رویدادها کنترل شود و قانون به درستی اجرا شود، هیچکس جرأت ارتکاب این جرایم را نخواهد داشت.
این باشنده کابل میگوید: «متاسفانه وضعیت امنیتی و سرقتها در کابل بسیار بد شده است. سرقت منازل و جیببری به اوج خود رسیده و گروگانگیری افراد عادی از سوی برخی رانندهگان تکسی نیز افزایش یافته است. چند روز پیش یکی از اعضای خانواده ما که قصد سفر از کابل به مزار را داشت، توسط سرنشینان همدست راننده هدف قرار گرفت. این راننده او را با هزینه کم سوار موتر کرده و در مسیر، نوشیدنی که از قبل آلوده به مواد بیهوشکننده بود به او تعارف کردند. تمامی وسایلش را گرفتند، او را تا حد مرگ لتوکوب کردند و از موتر به داخل جوی انداختند. این فرد توسط نیروهای طالبان به شفاخانه منتقل شد و تا کنون قادر به حرکت نیست، زیرا دست و پایش شکسته شده است.»
طالبان پس از تسلط دوباره بر کابل بارها از برقراری «امنیت پایدار» در سراسر افغانستان، به ویژه در پایتخت، سخن گفتهاند. به گفته باشندهگان کابل در بسیاری از موارد، دزدان مسلح وسایط نقلیه مانند موتر، موترسایکل و گوشیهای موبایل را از شهروندان میربایند و در صورت مقاومت، قربانیان را زخمی و گاهی حتا به قتل میرسانند، اما طالبان همچنان با انکار این رویدادها در سخنرانیها و بیانیههای خود امنیت شهروندان را تأمینشده میدانند.
همزمان، گزارش شاخص جهانی صلح ۲۰۲۵ نشان میدهد که افغانستان در میان ناآرامترین کشورهای جهان جایگاه پایینی دارد و بهعنوان پنجمین کشور ناامن جهان و ناآرامترین کشور در جنوب آسیا شناخته شده است. در بخش ایمنی و امنیت، افغانستان با رتبه ۱۶۳ در آخرین جایگاه جهانی قرار گرفته و سطح صلح در این کشور ۰.۲۸ درصد کاهش یافته است. افزون بر این، در شاخصهای بحرانی، افغانستان بدترین نمره ممکن (۵ از ۵) را کسب کرده است.
