در پنج سال پسین، محدودیت‌های طالبان بر ورزش زنان، دسترسی آنان به ورزشگاه‌ها و امکانات مناسب ورزشی را با چالش جدی روبه‌رو کرده است. هم‌زمان با این، شماری از زنان در کابل می‌گویند که پس از بسته‌شدن ورزشگاه‌ها، برای حفظ سلامت جسمی و روانی خود ناگزیر شده‌اند به پارک‌ها و فضاهای باز روی بیاورند. آنان می‌افزایند که این مکان‌ها از امکانات لازم برای تمرین برخوردار نیست و از نظر امنیت و آرامش نیز شرایط مناسبی برای ورزش زنان ندارند. به گفته آنان، ورزش در فضاهای عمومی با نگرانی از مزاحمت، نگاه‌های آزاردهنده و وضع محدودیت‌های بیشتر همراه است. این زنان تاکید دارند که فضای باز نمی‌تواند جای ورزشگاه‌های مجهز و ویژه زنان را بگیرد.
این زنان در گفت‌وگو با روزنامه ۸صبح می‌گویند که بسته‌شدن ورزشگاه‌ها، افزون بر محدودکردن فعالیت‌های ورزشی، دسترسی زنان به یکی از راه‌های حفظ سلامت جسمی و روانی را نیز دشوار کرده است. آنان ورزش را بخشی از نیازهای اساسی زنده‌گی و راهی برای کاهش فشارهای روانی می‌دانند و خواهان رفع محدودیت‌ها و فراهم‌شدن فضاهای ورزشی امن و مجهز برای زنان هستند.
فوزیه، یکی از باشنده‌گان کابل، می‌گوید که بسته‌شدن ورزشگاه‌ها به روی زنان از سوی طالبان، دسترسی او به مکان مناسب برای ورزش را از بین برده است. او می‌افزاید که به‌دلیل وضعیت صحی‌اش به ورزش منظم نیاز دارد، اما اکنون ناگزیر است هر روز صبح برای تمرین به سرک نزدیک خانه‌اش برود. به گفته فوزیه، نبود حویلی، گران‌بودن وسایل ورزشی و محدودیت‌های طالبان بر ورزش زنان، امکان ادامه تمرین در یک محیط مناسب را از او گرفته است.
این زن می‌گوید: «پیش از بسته‌شدن ورزشگاه، برای چربی‌سوزی و کاهش وزن تمرین می‌کردم. فکر می‌کردم کارهای خانه جای ورزش را می‌گیرد، اما وقتی چربی خونم به ۳۰۰ رسید، داکتر گفت باید ورزش کنم. حالا ورزشگاه بسته است، وسایل ورزشی هم خیلی قیمت است و نمی‌توانم آن‌ها را بخرم.»
فوزیه هم‌چنان می‌گوید زنانی که پس از بسته‌شدن ورزشگاه‌ها برای ادامه تمرین به سرک‌ها و مکان‌های عمومی روی آورده‌اند، با نگرانی از برخورد طالبان و مزاحمت برخی مردان نیز روبه‌رویند.
این زن می‌افزاید: «تمرین در فضای باز هیچ‌وقت جای امکانات و آرامش ورزشگاه را نمی‌گیرد. ما مجبوریم صبح زود برویم؛ هم وقت محدود است و هم نگرانی داریم که طالبان نیایند. بعضی مردان هم به‌جای این‌که شرایط ما را درک کنند، مسخره می‌کنند و این برای ما خیلی آزاردهنده است.»
شازیه، یکی دیگر از زنان در کابل، می‌گوید پیش از بسته‌شدن ورزشگاه‌ها به‌طور منظم ورزش می‌کرد و تمرین بخشی از زنده‌گی روزمره‌اش بود. او می‌افزاید که با اعمال محدودیت‌های طالبان، دسترسی‌اش به ورزشگاه و امکانات ورزشی از بین رفت و این وضعیت، افزون بر محروم‌کردنش از ورزش، بر روحیه‌اش نیز تاثیر گذاشت. به گفته شازیه، او پس از بسته‌شدن ورزشگاه‌ها مدتی دچار ناامیدی شدید شد و احساس می‌کرد بخشی از زنده‌گی‌اش را از دست داده است.
شازیه می‌گوید: «وقتی ورزشگاه‌ها بسته شد، خیلی ناامید شدم و مدتی دچار افسرده‌گی شدید بودم. احساس می‌کردم همه چیز تمام شده است. ورزش بخش مهمی از زنده‌گی من بود و از دست‌دادن آن برایم بسیار سخت بود. هر روز صبح برای ادامه تمرین‌هایم به سرک نزدیک خانه می‌روم؛ اما سرک و فضای باز هیچ‌وقت جای ورزشگاه را نمی‌گیرد. کوشش می‌کنم به‌خاطر سلامتی خود ورزش کنم، اما هیچ وسیله و امکاناتی وجود ندارد تا حرکت‌ها تاثیر بیش‌تری بر بدنم بگذارد.»
در همین حال، شماری از مردان می‌گویند که محرومیت زنان از ورزشگاه‌ها، بخشی از فرصت آنان برای فعالیت‌های ورزشی و حضور در محیط‌های اجتماعی را از بین برده است. به باور آنان، محدودکردن زنان از ورزشگاه‌ها تصمیمی است که انتخاب‌های آنان را برای رسیده‌گی به سلامت و تندرستی شان را محدود کرده است.
علی سامع، یکی از باشنده‌گان کابل، می‌گوید محدودیت بر ورزش زنان، دسترسی آنان به فعالیت‌های بدنی و فرصت حضور در فضاهای عمومی را کاهش داده است. او می‌افزاید که زنان نیز برای حفظ سلامت جسمی و روانی خود به مکان‌های مناسب و امن برای ورزش نیاز دارند.
سامع می‌گوید: «ورزش تنها سرگرمی نیست، بلکه برای حفظ سلامت جسمی و روانی ضروری است و زنان نیز مانند مردان به آن نیاز دارند. محدودکردن دسترسی زنان به ورزشگاه‌ها، بخشی از فرصت آنان برای مراقبت از سلامت خود و حضور در فعالیت‌های اجتماعی را گرفته است. ادامه ورزش زنان در فضاهای عمومی نباید با محدودیت یا ممانعت روبه‌رو شود و زنان باید بتوانند در محیط‌های امن و آرام به فعالیت‌های ورزشی خود ادامه دهند. فراهم‌کردن زمینه ورزش برای زنان می‌تواند به حفظ سلامت جسمی و روانی آنان کمک کند.»
شماری از پزشکان نیز می‌گویند که بسته‌شدن ورزشگاه‌ها و کاهش فعالیت‌های بدنی زنان، می‌تواند سلامت جسمی و روانی آنان را با پیامدهای نامطلوب روبه‌رو کند. آنان می‌افزایند که ورزش منظم در پیشگیری از افزایش وزن، چربی خون و برخی مشکلات جسمی نقش دارد و محروم‌کردن زنان از محیط‌های مناسب ورزشی، دسترسی آنان به این امکان را محدود کرده است. به گفته آنان، ورزش در فضای باز، به‌ویژه در نبود امکانات و شرایط امن، نمی‌تواند در همه موارد جایگزین ورزشگاه‌های مجهز شود.
بنفشه عارفی، یکی از پزشکان، می‌گوید ورزش منظم در تقویت قلب و عضلات، حفظ تراکم استخوان، کنترل وزن و کاهش چربی خون نقش دارد و می‌تواند خطر ابتلا به دیابت و بیماری‌های قلبی‌وعروقی را کاهش دهد. او می‌افزاید که کاهش فعالیت بدنی در زنان، به‌ویژه با افزایش سن، می‌تواند زمینه افزایش وزن، چربی خون و قند خون را فراهم کند و در برخی موارد مشکلات هورمونی و نیاز به درمان‌های هورمونی را نیز به دنبال داشته باشد. به گفته عارفی، پیاده‌روی و ورزش در فضای باز مفید است، اما آلوده‌گی هوا می‌تواند سلامت دستگاه تنفسی زنان را تهدید کند و سبب بروز مشکلاتی مانند گلودرد و بیماری‌های تنفسی شود.
خانم عارفی می‌گوید: «ورزش منظم می‌تواند باعث تقویت قلب و عضلات شود، تراکم استخوانی بدن را تنظیم کند و از افزایش چربی خون و اضافه‌وزن جلوگیری کند. هر چیزی که از اضافه‌وزن، چربی خون و قند خون جلوگیری کند، می‌تواند خطر ابتلا به دیابت و بیماری‌های قلبی را نیز کاهش دهد و زمینه یک زنده‌گی سالم‌تر را فراهم کند.»
این پزشک می‌افزاید: «پیاده‌روی صبحگاهی در فضای باز خوب است، اما با توجه به آلودگی هوا، احتمال آسیب به شش‌ها وجود دارد. هوای ناپاک می‌تواند سبب مشکلات تنفسی، زکام و گلودرد شود؛ بنابراین برای ورزش، فضای مناسب و هوای پاک نیز اهمیت دارد.»
در ۱۹ عقرب ۱۴۰۱، طالبان حضور زنان در باشگاه‌های ورزشی در سراسر افغانستان را ممنوع کردند. این گروه دلیل این تصمیم را رعایت‌نشدن حجاب مورد نظر خود عنوان کرد و پس از آن، باشگاه‌های ورزشی ویژه زنان در کشور عملاً تعطیل شدند. این محدودیت دسترسی زنان و دختران را به مکان‌های ورزشی کاهش داد و آنان را از ادامه تمرین‌های منظم در محیط‌های مجهز محروم کرد. پس از آن، شماری از زنان برای ادامه فعالیت‌های ورزشی به فضاهای باز، پارک‌ها و سرک‌ها روی آوردند؛ مکان‌هایی که به گفته آنان، از امکانات، امنیت و آرامش لازم برای ورزش برخوردار نیستند.
