چندی قبل یکی از فرماندهان طالبان به نام عبدالرشید بلوچ که نامش در لیست سیاه وزارت مالیه امریکا درج و با یک تُن مواد مخدر گرفتار شده بود، در اثر معامله‌ای از زندان بگرام رها گردید ولی حکومت افغانستان و هم حکومت امریکا یادی از آن مسأله نکردند.
با آن‌که گفته می‌شود ۹۵ فی‌صد هیرویین اروپا از افغانستان صادر می‌شود و با آن‌که ۱۰ فی‌صد جمعیت افغانستان را معتاد خوانده‌اند و با وجود آن‌که تیل موتر تروریسم را از سرچشمه‌ی هیرویین می‌دانند، ولی چرا هیچ کسی نمی‌خواهد و یا نمی‌تواند این چشمه‌ی جوشان زهر را کور سازد. مواد مخدر، هستی‌سوزترین خطری است که هم حال وهم آینده‌ی فرزندان‌مان را تهدید می‌کند ولی با آن هم هیچ کسی از رمز و راز آن حرفی بر زبان نمی‌آورد.
کارشناسان بین‌المللی ارزش سالانه‌ی مواد مخدر افغانستان را بیشتر از ۱۰۰ میلیارد دالر تخمین نموده‌اند، پولی که اگر به دریای کابل ریخته شود مسیر حرکت آن را تغییر خواهد داد. پرسش این است که چطور می‌شود این مقدار هول‌ناک مواد مخدر در پیش چشم سازمان‌های جاسوسی و دوربین ماهواره‌ها و هواپیماها از مرزهای ما بیرون می‌شود ولی کسی نمی‌داند که چه بود و کجا رفت.
پرسشی را که باید به صدای بلند مطرح کرد، چرا موضوع مواد مخدر هنگام بحث درباره آینده افغانستان مسکوت گذاشته می‌شود و با وجود پیوندی که میان مواد مخدر و تروریسم وجود دارد، این موضوع هرگز به عنوان یک مسأله اصلی امنیتی مطرح نمی‌گردد.؟
امروز بخش‌هایی از کابل مبدل به شهر اشباح گردیده و این اژدهای جهنمی خون صدها هزار جوان و کودک و زن و مرد و حتا نخبه‌گان بلندآوازه‌ی جامعه را مکیده و عطش آن با گذشت زمان فزونی می‌یابد. آیا می‌دانید که این آتش به چه سرعتی در میان کودکان مکاتب ما در حال گسترش بوده و صدها هزار خانواده را در ماتم غم نشانده است.؟
اگر می‌دانستیم که تیم‌های انتخاباتی، به ویژه دو اردوگاه مطرح آن، اراده‌ای و برنامه‌ای در جهت جلوگیری از این سونامی می‌داشتند، باز هم حق داشتیم امیدوار باشیم، اما دیدیم و می‌بینیم که یک‌بار هم کسی صدای پای این اژدها را احساس نکرد و «دل خون گریست و قصه‌ی دل ناشنیده ماند».
اگر می‌خواهیم واقعاً مانع گسترش این آتش شویم، باید در جهت تدوین استراتژی متکامل مبارزه با مواد مخدر قدمی برداشت.
امیدوارم!
