شماری از باشنده‌گان روستای کوجان دره سمهر در ولسوالی پریان ولایت پنجشیر می‌گویند که طالبان تمامی خانواده‌های ساکن این روستا را به‌گونه اجباری از خانه‌های‌شان کوچ داده‌اند. آنان می‌افزایند که این اقدام پس از حمله راکتی افراد ناشناس بر مقر ولسوالی پریان و به هدف جست‌وجوی افراد وابسته به جبهه مقاومت صورت گرفته است. به گفته آنان، نیروهای طالبان پیش از کوچ اجباری، مردان محل را بازداشت، لت‌وکوب و بازجویی کرده‌اند.
این باشنده‌گان در گفت‌وگو با روزنامه ۸صبح می‌گویند که طالبان پس از تخلیه دره، تا کنون اجازه بازگشت خانواده‌ها به خانه‌های‌شان را نداده‌اند. به گفته آنان، طالبان افزون بر جلوگیری از بازگشت باشنده‌گان، مانع آبیاری زمین‌های زراعتی و انتقال مواشی به چراگاه‌های این دره نیز می‌شوند. آنان هشدار می‌دهند که در نتیجه این محدودیت‌ها، کشت‌زارهای گندم و جو و بخش بزرگی از محصولات زراعتی آنان در آستانه نابودی قرار گرفته است. به گفته باشنده‌گان، این زمین‌های زراعتی و چراگاه‌ها بخش مهمی از معیشت خانواده‌های محل را تامین می‌کند و ادامه این وضعیت، زنده‌گی ده‌ها خانواده را با مشکلات جدی اقتصادی و معیشتی روبه‌رو می‌سازد.
شیرعلم (مستعار)، یکی از باشنده‌گان روستای کوجان دره سمهر ولایت پنجشیر، می‌گوید که طالبان پس از حمله راکتی افراد ناشناس بر مقر ولسوالی پریان، باشنده‌گان این روستا را به‌گونه اجباری از خانه‌های‌شان کوچ داده‌اند. او می‌افزاید که نیروهای طالبان هنگام بازداشت مردان محل، آنان را لت‌وکوب و بازجویی کرده‌اند تا محل بودوباش افراد وابسته به جبهه مقاومت را نشان دهند. به گفته شیرعلم، طالبان پس از تخلیه روستا، اجازه بازگشت باشنده‌گان به خانه‌های‌شان را نداده و دسترسی آنان به چراگاه‌ها و زمین‌های زراعتی را نیز محدود کرده‌اند. از دید او، ادامه این محدودیت‌ها سبب شده است که بخش بزرگی از محصولات زراعتی مردم در معرض نابودی قرار گیرد؛ در حالی که این زمین‌ها منبع مهم درآمد و تامین مواد غذایی خانواده‌های محل است.
شیرعلم می‌گوید: «دره سمهر مربوط قریه کوجان ولسوالی پریان است و بیشتر زمین‌های این منطقه زراعتی است. مردم در این زمین‌ها گندم و جو کشت کرده‌اند، اما طالبان نه تنها اجازه حضور مردم در این دره را نمی‌دهند، بلکه مانع آبیاری زمین‌های زراعتی و رسیده‌گی به کشتزارها نیز شده‌اند.»
سالم (مستعار)، یکی دیگر از باشنده‌گان روستای کوجان دره سمهر، می‌گوید که طالبان در فصل برداشت و نگهداری محصولات زراعتی، باشنده‌گان این منطقه را به‌گونه اجباری کوچ داده و خانه‌های آنان را نیز تلاشی کرده‌اند. او می‌افزاید که طالبان پس از بازداشت و لت‌وکوب مردان محل، آنان را مورد بازجویی قرار داده‌اند. به گفته سالم، تلاشی خانه‌ها و بازجویی از باشنده‌گان حدود دو روز ادامه داشته است.
این باشنده پنجشیر می‌گوید: «ساعت شش صبح بود و تازه مواشی به چراگاه می‌رفتند که صدا آمد تمام مردان داخل خانه‌ها بیرون شوند. وقتی بیرون آمدیم، حدود ۱۰ نفر بودیم. بدون این‌که از ما پرس‌وجو کنند، دست‌هایمان را بستند و گفتند حرکت کنید. پس از عبور از دریا، گفتند باید محل قرارگاه و خوابگاه افراد مقاومت را نشان بدهید. هرچه گفتیم که در اینجا کسی از مقاومت حضور ندارد و ما از محل بودوباش آنان خبر نداریم، قبول نکردند و اجازه صحبت هم نمی‌دادند. با مشت، لگد و قنداق تفنگ ما را می‌زدند.»
سالم می‌افزاید: «همه‌جا را با دست‌های بسته و در حالی که لباس خواب بر تن داشتیم، جست‌وجو کردند، اما کسی را پیدا نکردند. سپس ما را به قریه پایین انتقال دادند. طالبان مسجد قریه را به محل بازجویی و نگهداری تبدیل کرده بودند و ما را چند ساعت در آنجا نگهداشتند و بازجویی کردند. پس از آن‌که اطمینان حاصل کردند، ما را رها کردند؛ اما دستور دادند که تمام ایلاق‌نشینان همراه با مواشی‌های‌شان به قریه کوچ کنند و دیگر کسی اجازه رفتن به دره را ندارد. پس از آن، شروع به تلاشی خانه‌ها کردند و حتا بکس‌های لباس‌های زنانه را نیز بررسی کردند و لباس‌ها را بیرون ریختند.»
این باشنده دره سمهر همچنان می‌افزاید که طالبان تا کنون اجازه بازگشت باشنده‌گان به خانه‌های‌شان را نداده‌اند. به گفته او، تلاش بزرگان محل برای گفت‌وگو با طالبان و دریافت اجازه بازگشت مردم، آبیاری زمین‌های زراعتی و انتقال مواشی به چراگاه‌ها نیز نتیجه‌ای در پی نداشته است.
این جوان می‌گوید: «این بازجویی‌ها چند روز ادامه پیدا کرد و مردم از این وضعیت به ستوه آمدند. بزرگان قریه با سه تن از قریه‌داران نزد فرمانده لوای مرکزی طالبان رفتند تا اجازه رفتن مواشی، آبیاری زمین‌های زراعتی و بازگشت مردم کوچانده‌شده را بگیرند؛ اما فرمانده لوای طالبان نه تنها با آنان دیدار نکرد، بلکه تمام مردم قریه را کافر خطاب کرد و گفت: من در قریه کوجان اصلاً مسلمان نمی‌بینم.»
سالم تاکید می‌کند که پیش از این تنها محدودیت شب‌گردی در منطقه وجود داشت، اما اکنون باشنده‌گان در جریان روز نیز زیر نظارت شدید قرار دارند و اجازه ندارند چند نفر در یک محل گردهم بیایند.
جمشید (مستعار)، یکی دیگر از باشنده‌گان روستای کوجان دره سمهر، می‌گوید که در روزهای اخیر حمله‌های چریکی بر پوسته‌ها و قرارگاه‌های طالبان در پنجشیر افزایش یافته است. او می‌افزاید که طالبان پس از ناتوانی در شناسایی عاملان این حمله‌ها، باشنده‌گان محل را تحت فشار قرار داده و آنان را آزار و اذیت می‌کنند. به گفته او، طالبان در کنار افزایش حضور نظامی، ساخت جاده از روستاها تا پوسته‌های‌شان را نیز آغاز کرده‌اند تا زمینه انتقال و استفاده از سلاح‌های سنگین را فراهم کنند.
این باشنده پنجشیر می‌گوید: «در روزهای اخیر حمله‌های افراد جبهه مقاومت بر قرارگاه‌ها و پوسته‌های طالبان افزایش یافته است. مردم پنجشیر در فصل تابستان به مناطق ییلاقی می‌روند، اما طالبان به‌دلیل نگرانی‌های امنیتی آنان را دوباره به روستاها انتقال داده‌اند. وضعیت در پنجشیر بسیار امنیتی شده است. طالبان از روستاها تا قرارگاه‌ها و پوسته‌های‌شان جاده می‌سازند تا بتوانند سلاح‌های سنگین را انتقال دهند. آنان عملاً خود را برای یک جنگ آماده می‌کنند.»
از دید او، ادامه این وضعیت برای باشنده‌گان محل، به‌ویژه خانواده‌هایی که در مناطق ییلاقی سرگرم زراعت و مالداری هستند، نگران‌کننده است؛ زیرا محدودیت‌های وضع‌شده، فعالیت‌های روزمره و معیشت آنان را با مشکل مواجه کرده است.
روستای کوجان در دره سمهر ولسوالی پریان ولایت پنجشیر موقعیت دارد. باشنده‌گان این منطقه همه‌ساله در فصل تابستان برای رسیده‌گی به زمین‌های زراعتی، برداشت محصولات و نگهداری مواشی‌شان به این دره می‌روند. این منطقه برای شماری از خانواده‌های محل، از منابع مهم تامین درآمد و مواد غذایی به شمار می‌رود.
در همین حال، شماری از باشنده‌گان پنجشیر می‌گویند که پس از افزایش حمله‌ها بر مواضع طالبان در این ولایت، حضور نیروهای این گروه و تدابیر امنیتی در برخی مناطق افزایش یافته است. آنان می‌افزایند که تشدید تدابیر امنیتی، محدودیت‌ها بر رفت‌وآمد مردم را نیز بیشتر کرده است.
پیش از این، منابع به روزنامه ۸صبح گفته بودند که جنگ‌جویان طالبان در شماری از ولسوالی‌های ولایت بدخشان به حالت آماده‌باش درجه یک درآمده‌اند. این منابع افزوده بودند که احتمال خلع سلاح جمعی نیروهای طالبان محلی در ولسوالی‌های شکی، مایمی، نسی و شهر بزرگ وجود دارد.
