شماری از باشنده‌گان شهر فیروزکوه، مرکز ولایت غور، مقام‌های محلی طالبان در این ولایت را به فساد، زورگویی و باج‌گیری از مردم متهم می‌کنند. آنان می‌گویند که هیچ مرجعی برای رسیده‌گی به شکایت‌های مردم وجود ندارد. به گفته آنان، مردم غور در پنج سال گذشته از حق‌تلفی، زورگیری و فشارهای طالبان به ستوه آمده‌اند و هیچ‌کس از ترس نمی‌تواند صدای خود را بلند کند.
این باشنده‌گان فیروزکوه با ارسال نامه‌ای به روزنامه ۸صبح، زیر عنوان «فغان‌نامه»، تاکید کرده‌اند که طالبان از زمان تسلط بر کشور، به «چور اموال دولتی» پرداخته و آن را «غنیمت» دانسته و به تاراج آن اقدام کرده‌اند.
شماری از باشنده‌گان فیروزکوه با اشاره به پول‌های جمع‌آوری‌شده از مردم توسط احمدشاه دین‌دوست، والی پیشین طالبان در غور، می‌گویند که سرنوشت پول‌هایی که به نام ساخت سرک جمع‌آوری شده بود، روشن نیست و احتمال حیف‌ومیل آن وجود دارد.
در این نامه آمده است که این پول‌ها با زور و سوءاستفاده از احساسات پاک مردم جمع‌آوری شده‌اند و حتا شماری از مردم زیورات زنان‌شان را فروخته و به امید ساخت سرک، به طالبان پول پرداخت کرده‌اند.
در بخش دیگری از این نامه آمده که با وجود اعلام عفو عمومی از سوی طالبان، ده‌ها تن از نظامیان پیشین و شماری از چهره‌های بانفوذ و سیاسی در این مدت توسط طالبان به قتل رسیده‌اند و به پرونده‌های آنان نیز هیچ‌گونه رسیده‌گی نشده است.
در این نامه آمده است که شهرداری طالبان در فیروزکوه به محل معامله و غصب زمین‌های دولتی تبدیل شده و با تبانی برخی نهادهای دیگر طالبان، زمین‌های دولتی و ساحات سبز را غصب کرده‌اند.
براساس این نامه، طالبان ساحه نشرات قبلی را به بهانه ساخت مارکیت از مردم گرفته‌اند، اما آن را میان اعضای خود توزیع کرده‌اند. این در حالی است که ساحه یادشده پیش از این، در زمان حکومت پیشین، توزیع شده بود و شماری از افراد اسناد موسوم به «آویز» در اختیار دارند. با این حال، شهرداری طالبان بدون درنظرداشت اسناد مردم، این ساحه را دوباره توزیع کرده است.
این باشنده‌گان فیروزکوه می‌گویند که شهرداری طالبان آویز مربوط به ساحات پشت اداره ترافیک و سره میاشت را به رسمیت نمی‌شناسد و این ساحات را دوباره توزیع می‌کند؛ این در حالی است که مردم آویزهای صادرشده از سوی حکومت پیشین را در اختیار دارند. به گفته این باشنده‌گان، شهرداری طالبان به آنان گفته است که این ساحه از مناطق خوب شهر است و حکومت پیشین آن را به بهای ارزان به مردم فروخته است؛ از همین‌رو، آنان باید دوباره پول بپردازند، در غیر آن، این ساحات به افراد دیگری توزیع خواهد شد.
در این نامه آمده است که کمیته جلوگیری از غصب زمین طالبان در این ولایت به مسایل شخصی می‌پردازد و اسناد عرفی و ذی‌حدی مربوط به زمین‌های للمی را نمی‌پذیرد و از مالکان این زمین‌ها سند شرعی مطالبه می‌کند. نویسنده‌گان نامه ادعا می‌کنند که زمین‌های افرادی که به اعضای این کمیته پول نپردازند، «دولتی» اعلام می‌شود.
این باشنده‌گان فیروزکوه در «فغان‌نامه» خود نوشته‌اند که تنظیم مارکیت‌ها از سوی شهرداری طالبان در این شهر براساس پرداخت رشوت صورت می‌گیرد و افرادی که پول می‌پردازند، می‌توانند صنف‌های مواد خوراکی را به سمت دل‌خواه‌شان انتقال دهند. آنان با اشاره به انتقال مندوی از جنوب دریای هریرود به مکانی دورتر از شهر می‌گویند که این اقدام بدون مشوره با دکان‌داران انجام شده و مشکلاتی را برای مردم به وجود آورده است.
در فغان‌نامه‌ی باشنده‌گان فیروزکوه آمده که انتخاب مکان چوپ‌فروشی‌ها و گنج‌فروشی‌ها براساس تعهد و پرداخت پول صورت گرفته است. به ادعای آنان، وظایف نیز براساس خواست طالبان و منافع اقتصادی آنان به فروش می‌رسد.
هم‌زمان، شماری از باشنده‌گان غور از فساد و سوءاستفاده در روند استخدام آموزگاران در ریاست معارف طالبان در این ولایت ابراز نگرانی کرده و می‌گویند که در این روند شفافیت وجود ندارد. به گفته آنان، هیچ‌کسی در این زمینه پاسخ‌گو نیست و شماری از افراد بدون شرکت در امتحان، شامل فهرست استخدام‌شده‌گان شده و نام‌های‌شان به وزارت معارف طالبان فرستاده شده است.
پیش از این نیز، یکی از باشنده‌گان غور در نامه‌ای نوشته بود که احمدشاه دین‌دوست، والی پیشین طالبان در این ولایت، به بهانه ساخت سرک و پلچک، مبالغ هنگفتی از مردم جمع‌آوری کرده است. به گفته این باشنده، بخشی از این پول‌ها از صرافی توسط یکی از نزدیکان دین‌دوست برداشت شده و در اختیار او قرار گرفته است. نویسنده نامه تاکید کرده است که برای روشن‌شدن حقیقت و رد این ادعاها، باید حساب‌ها، اسناد جمع‌آوری پول و جزییات مصارف آن به‌گونه‌ی شفاف در اختیار مردم قرار گیرد.
