شماری از زنان در هرات میگویند که محدودیتهای وضعشده از سوی طالبان باعث افزایش خشونتها علیه آنان شده است. برخی از این زنان به روزنامه ۸صبح میگویند که به دلیل تشدید خشونتها و محدودیتهای اجتماعی، آنان دچار مشکلات روحی و روانی شدهاند و حتا تعدادی از آنان به «شوک» رفته و دچار «حالت سکته مغزی» شدهاند. این زنان همچنین تاکید میکنند که پس از بیکار شدن از سوی طالبان، رفتار خانوادههایشان نیز تغییر کرده و بارها مورد خشونتهای کلامی و جسمی قرار گرفتهاند.
افسانه (نام مستعار)، یکی از زنان هرات است که پیش از تسلط طالبان در یکی از نهادهای دولتی این ولایت مشغول به کار بود، اما اکنون خانهنشین شده است. او میگوید که از دست دادن شغل و ادامه خانهنشینی باعث تغییر رفتار خانوادهاش شده و دیگر مانند گذشته با او رفتار نمیکنند.
این خانم که به دلیل ممنوعیتهای طالبان بیکار شده است، میگوید اکنون که خانهنشین شده، مجبور است رفتار خشونتآمیز خانواده شوهرش را نیز تحمل کند. او میافزاید: «در حکومت قبلی در یکی از ریاستهای هرات مشغول به کار بودم و ماهانه تقریباً ۱۲ تا ۱۵ هزار افغانی حقوق داشتم. به دلیل همین شغل، خانواده شوهرم، خسر و خشویم، رفتار خوبی با من داشتند؛ اما حالا که بیکار شدهام، رفتار آنها با من بسیار نامناسب شده است.»
افسانه با اشاره به تغییر رفتار خشونتآمیز خانواده شوهرش میگوید: «یک سال از بیکاریام گذشته و رفتار خانواده، بهویژه خشویم، با من تغییر کرده و بد شده است. حالا هر روز طعنه میزنند که بالای تو مصرف کردیم، حالا کنج خانه نشستهای. در نتیجه، در وضعیت بسیار بدی به سر میبرم و این رفتارها به قدری روح و روانم را آزرده کرده که حتا مرا مجبور به مراجعه به شفاخانه کرده است.»
همچنین شمار دیگری از زنان در هرات که به دلیل از دست دادن کار و تحمل خشونتهای خانوادهگی در وضعیت دشوار روحی و روانی قرار گرفته و حتا در شفاخانه بستری شدهاند، میگویند که سلطه طالبان وضعیت تمام زنان شاغل و بیکار را نسبت به گذشته بدتر کرده و این وضعیت باعث شده که آنان بارها مورد خشونتهای خانوادهگی قرار گیرند.
شیما، یکی از زنان جوان در هرات، در اوج دوره جوانی دچار بیماری روحی و روانی شده است. او میگوید که به علت از دست دادن وظیفه و خشونتهای خانواده شوهرش، طی یک سال گذشته سه بار در شفاخانه حوزوی هرات بستری شده است.
این بانوی هراتی میافزاید: «چهار سال از عروسیام میگذرد و تقریباً زندهگی بیدردسری داشتم. روزها به وظیفه میرفتم و پس از بازگشت به خانه، اگر گپ و گفتی هم بود، برایم سخت نبود؛ اما پس از آمدن طالبان، زندهگی برایم جهنم شده است و دلیل آن هم رفتار خشونتآمیز خشویم است.»
شیما تصریح میکند: «این رفتار خشونتآمیز خانواده شوهرم سبب شد که در یک سال سه بار به شفاخانه بستر شوم. بار اول هفت شب به کُما بودم و حتا از یک دست و پهلو مدتی فلج بودم تا آهستهآهسته دوباره به فرمان آمدم. داکتران هم گفتند که فشار زیاد سبب شده بود بر من حمله بیاید. زندهگی در اوج جوانی خیلی برایم سخت شد و بال و پرم را ریخت.»
این زنان در هرات در حالی از وضعیت زندهگی در حاکمیت طالبان شکایت دارند که بهتازهگی یک نهاد حقوق بشری موسوم به رواداری، در گزارش ۴۰ صفحهای گفته است که وضعیت زنان بهویژه در نظام آموزشی تحت سلطه طالبان وخیمتر شده است.
در گزارش رواداری آمده است که برخی از آموزگاران زن و کودکان دختر در مکاتب و مدارس دینی تحت کنترل طالبان، مورد آزارواذیت جنسی قرار میگیرند، اما به دلیل سرکوب و آسیبپذیری اجتماعی، این قضایا را مخفی نگه میدارند. در گزارش بهعنوان نمونه از تجاوز به ۶ دختر دانشآموز در ولایت غور در یک مدرسه دینی خبر داده شده است که به دلیل فشار و تهدیدهای طالبان، این قضیه رسانهای نشده است.
این نهاد همچنین گفته است که سیاستهای طالبان باعث ترویج نابرابری جنسیتی، نفرت و تبعیض بیشتر علیه زنان شده و این گروه کلیشههای جنسیتی، خشونت و تبعیض را وارد سیاست و نظام آموزشی خود کرده است.
این در حالی است که پس از تسلط طالبان، زنان در افغانستان در وضعیت دشوار به سر میبرند و طالبان حق آموزش و کار را از آنان گرفتهاند. کرن دیکر، کاردار سفارت امریکا برای افغانستان، بهتازهگی گفته است که محدودیتهای طالبان، دختران و زنان را از مشارکت در آینده افغانستان محروم میکند.
