با ادامه قطع انترنت بی‌سیم (وایرلس) در چندین ولایت افغانستان، هزاران زن و دختری که به آموزش و کار آنلاین روی آورده‌اند، با بحرانی تازه روبه‌رو شده‌اند. آنان با ابراز نگرانی می‌گویند که از دست رفتن یگانه روزنه امیدشان، زنده‌گی و آینده‌شان را در تاریکی و ابهام فرو برده است. زنان در حالی از این وضعیت ابراز نگرانی می‌کنند که پس از سلطه طالبان، اجازه حضور در وظایف‌شان را ندارند و درهای دانشگاه‌ها نیز به روی آنان بسته شده است. در همین حال، شماری از روان‌شناسان از پیامدهای روانی قطع دوامدار انترنت هشدار می‌دهند و می‌گویند که این وضعیت می‌تواند باعث افزایش حس ناامیدی، سرخورده‌گی، بی‌انگیزه‌گی و اضطراب مداوم شود.
شماری زنان و دخترانی که به‌صورت آنلاین سرگرم کار یا آموزش هستند در گفت‌وگو با روزنامه ۸صبح تاکید می‌کنند که با قطع انترنت فایبر نوری، فعالیت‌های‌شان نیز به‌طور کامل متوقف شده است.
اورانوس عزیزی (مستعار)، بانوی شاغلی است که فروشگاه آنلاین دارد و به‌صورت غیرحضوری به مشتریانش خدمات ارایه می‌کند. او هم‌چنین یکی از دانشجویانی است که به‌دلیل محرومیت‌های تحصیلی اعمال‌شده از سوی طالبان، نتوانسته تحصیلاتش را ادامه دهد و اکنون به‌صورت آنلاین به دنبال آموزش است. این بانو می‌گوید که انترنت، یگانه روزنه امیدش است که به کمک آن آرزوهایش را دنبال می‌کند.
اورانوس می‌گوید: «تمام امیدم به انترنت است. هم کارم را از این طریق انجام می‌دهم، هم برای درس خواندن از آن استفاده می‌کردم، و هم به‌عنوان پلی برای ارتباط با دوستانم و تفریح از آن بهره می‌برم.»
بانو عزیزی می‌افزاید: «وقتی خبر شدم، واقعاً تکان خوردم و بسیار ناراحت شدم. این یک مشکل جدی است که ما را ناامید کرده است. تمام دخترانی که تنها امیدشان درس خواندن یا کار کردن بود، حالا با خطر از دست دادن همان اندک فرصت نیز مواجه‌اند. این ناامیدی بسیار بزرگی است و لازم است که به آن توجه جدی شود.»
مینه احمدزی (مستعار)، دانشجویی که به‌صورت آنلاین در صنف‌های زبان شرکت می‌کند، با ابراز نگرانی می‌گوید که ادامه تحصیل و آموزش بدون دسترسی به وای‌فای بسیار دشوار است. او می‌افزاید: «بسیار نگران هستم. شنیده‌ام که در ولایت‌های قندهار و نیمروز نیز وای‌فای را قطع کرده‌اند. این موضوع مرا بیشتر از پیش مضطرب ساخته است، چون ادامه درس‌ها و آموزش آنلاین ما کاملاً به انترنت وابسته است. بدون دسترسی به وای‌فای، نه می‌توانیم در صنف‌ها شرکت کنیم، نه وظایف و تکالیف درسی خود را انجام دهیم و نه حتا با استادان و هم‌صنفی‌ها ارتباط برقرار کنیم.»
این دانشجو تاکید می‌کند که برای بسیاری از دختران، انترنت تنها پل ارتباطی با دنیای بیرون و یگانه امید برای رسیدن به آینده‌ای بهتر است. او تصریح می‌کند که اگر این وضعیت ادامه پیدا کند، تمام تلاش‌هایش به‌هدر خواهد رفت.
بهار سادات، دانشجوی دیگری، می‌گوید که پس از مدت‌ها جست‌وجو موفق شده تا به‌صورت آنلاین در یک دانشگاه در امریکا تحصیل را آغاز کند. او می‌افزاید که آموزش آنلاین برایش یک کورسوی امید است تا بتواند به اهداف و آرزوهایش برسد؛ اما به گفته او، قطع انترنت ممکن است این فرصت را نیز به چالش بکشد.
این بانو تصریح می‌کند: «وقتی فهمیدم که انترنت در مزار شریف قطع شده و احتمال دارد در چند روز آینده کل کشور با قطع انترنت روبه‌رو شود، بسیار نگران و مضطرب شدم. من به‌عنوان دختری که مکتب را تمام کردم، به‌دلیل محدودیت‌های طالبان نتوانستم در دانشگاه‌های داخل کشور ادامه تحصیل بدهم. اما طالبان با این اقدام تازه ممکن است همین فرصت اندک را نیز از ما بگیرند.»
سادات می‌گوید: «مانند من، شمار زیادی از دختران افغان از طریق همین پلتفرم‌ها درس می‌خواندند و برای آینده خود تلاش می‌کردند. اکنون همه آن‌ها دوباره ممکن است بی‌سرنوشت شوند و نمی‌دانند طالبان در گام بعدی چه تصمیمی خواهند گرفت که زنده‌گی و سرنوشت ما را بیشتر در ابهام و نگرانی فرو ببرد.»
در همین‌حال، شماری از روان‌شناسان تاکید می‌کنند که قطع انترنت و از بین رفتن فرصت‌های آموزش و اشتغال زنان و دختران باعث ایجاد حس بی‌انگیزه‌گی، ناامیدی و سرخورده‌گی می‌شود.
رضوانه رحیمی، روان‌شناس، در این‌باره می‌گوید که در شرایط کنونی که بیش‌ترین وابسته‌گی تحصیلی، شغلی و تفریحی زنان به انترنت است، قطع ناگهانی آن می‌تواند سبب ایجاد حس افسرده‌گی و اضطراب مداوم شود.
این روان‌شناس تاکید می‌کند: «اگر قطع انترنت ادامه پیدا کند، پیامدهای روانی آن افزایش احساس ناامیدی شدید و بی‌انگیزه‌گی است. وقتی یک دختر نتواند پس از از دست دادن صنف‌های حضوری حتا در صنف‌های آنلاین حاضر شود، این احساس را پیدا می‌کند که آینده روشنش ناپدید شده و دیگر آینده‌ای نمی‌بیند.»
بانو رحیمی می‌گوید: «موضوع دیگر، افزایش اضطراب و استرس است. کسانی که شاغل‌اند یا به‌طور مداوم از انترنت برای شغل، تحصیل یا حتا سرگرمی استفاده می‌کنند، نوعی وابسته‌گی به آن دارند. وقتی انترنت یک‌باره و ناگهانی قطع می‌شود، فرد دچار اضطراب مداوم شده و احساس می‌کند که عقب مانده است.»
محدودسازی گسترده انترنت پیامدهای جدی اقتصادی، آموزشی و اجتماعی در پی خواهد داشت؛ زیرا پس سلطه طالبان و اعمال محدودیت‌های شغلی و تحصیلی بر زنان و‌دختران شمار زیادی آنان، به آموزش و کار آنلاین روی آورده‌اند.
پیش از این رویترز نیز به نقل از شرکت اوکلا که اطلاعات درباره سرعت انترنت در نقاط مختلف جهان را جمع‌آوری می‌کند، اعلام کرد که افغانستان از شمار کشورهایی است که کندترین انترنت را در بین کشورهای جهان دارد.
طالبان در حال حاضر انترنت فایبر نوری در ولایت‌های بلخ، قندهار، هلمند، ارزگان، زابل و نیمروز قطع کرده‌اند.
