شماری از باشندهگان برخی مناطق کابل از نبود امکانات اولیه و دسترسی نداشتن به خدمات اساسی شکایت دارند. خرابی سرکها و کوچهها، نبود آب آشامیدنی و برق و همچنان کمبود مراکز صحی، از مهمترین مشکلاتی است که باشندهگان این مناطق با آن روبهرو هستند. باشندهگان این مناطق میافزایند که بیشتر خانوادهها با مشکلات اقتصادی دستوپنجه نرم میکنند و توان پرداخت هزینههای اضافی برای رفتوآمد، تهیه آب و دریافت خدمات صحی را ندارند. به گفته آنان، نبود مراکز صحی در نزدیکی محل زندهگیشان سبب شده است که برای درمان بیماران، بهویژه در موارد عاجل، مجبور شوند به مرکز شهر مراجعه کنند.
این باشندهگان میگویند در برخی کوچهها و مسیرهای رفتوآمد، خرابی سرکها بهویژه در فصل بارندهگی، رفتوآمد را دشوار میکند و کودکان و سالمندان بیشتر با مشکل روبهرو میشوند. آنان با انتقاد از تخریب و بازسازی دوباره جادهها و چهارراههایی که پیش از این ساخته شدهاند، میگویند که طالبان به مناطقی که هنوز با کمبود سرک، آب آشامیدنی، برق و مراکز صحی روبهرو هستند، هیچ توجه ندارند.
حمید (مستعار)، باشنده منطقه کمپنی در کابل، میگوید که باشندهگان این منطقه از ابتداییترین امکانات و خدمات شهری محرومند. به گفته او، با آنکه کمپنی در پایتخت موقعیت دارد، اما باشندهگان این منطقه با مشکلاتی روبهرو هستند که در برخی موارد شرایط زندهگی آنان را دشوارتر از باشندهگان شماری از ولایتها کرده است.
این باشنده کمپنی میگوید: «در پایتخت زندهگی میکنیم، اما برق، آب و سرک مناسب نداریم. مکتب برای فرزندان ما بسیار دور است و در منطقه هیچ مکان مناسب برای بازی کودکان و پارک وجود ندارد. حتا موترهای لینی نیز در مسیر ما رفتوآمد نمیکنند. وقتی کسی مریض شود یا کار عاجلی پیش بیاید، بهسختی میتوانیم موتر پیدا کنیم. از سوی دیگر، وضعیت سرکها بسیار خراب است و مریض هنگام انتقال با مشکلات زیادی روبهرو میشود. گرد و خاک نیز بسیار زیاد است و تنفس را برای ما دشوار کرده است.»
حمید میافزاید که بیشتر باشندهگان کمپنی از وضعیت اقتصادی مناسبی برخوردار نیستند و همزمان از بسیاری از خدمات اساسی شهری محرومند. او میگوید: «بیشتر مردم کمپنی وضعیت اقتصادی خوبی ندارند، اما در کنار مشکلات اقتصادی، از بسیاری از خدمات دولتی نیز محروم هستیم. کوچهها در شب تاریک است و حتا خانههای ما نیز بهدلیل نبود برق در تاریکی به سر میبرند. آب صحی وجود ندارد و بسیاری از کودکان ما به بیماریهای مختلف مبتلا میشوند.»
نعیم (مستعار)، باشنده دیگری منطقه کمپنی در کابل، میگوید که در برخی بخشهای شهر، جادهها و چهارراههایی که از قبل ساخته شدهاند تخریب میشوند، اما به مناطقی که هنوز به ساختوساز و فراهمسازی خدمات اولیه نیاز دارند، توجه کافی نمیشود. او میگوید: «طالبان سرکها و چهارراههایی را که ساخته شدهاند، تخریب میکنند؛ اما در مناطق نزدیک شهر کابل، به ساخت سرک، مکتب و ایجاد سیستم آبرسانی توجهی نمیشود.»
نعیم میافزاید که تفاوت وضعیت زندهگی میان خانوادههایی که توان مالی بیشتری دارند و خانوادههای کمدرآمد، در کمپنی بیشتر احساس میشود. او میگوید: «کسانی که وضعیت اقتصادیشان نسبتاً خوب است، برای خود برق خورشیدی تهیه کردهاند و موتر شخصی دارند؛ اما برای کسانی که مانند ما توان مالی خوبی ندارند، شرایط زندهگی در اینجا بسیار دشوار است. از سوی دیگر، نه پول کافی داریم و نه وظیفه مناسب که بتوانیم به منطقهای بهتر کوچ کنیم. ما هم انسان هستیم و عمر ما میگذرد، اما یک روز هم آسایش واقعی را تجربه نکردهایم.»
بلال (مستعار)، باشنده منطقه تنیکوت کابل، نیز از نبود امکانات اولیه و خدمات اساسی در این منطقه شکایت دارد. به گفته او، خرابی سرکها و کوچهها، نبود آب آشامیدنی و برق، از مهمترین مشکلاتی است که باشندهگان این منطقه با آن روبهرو هستند.
این باشنده کابل میگوید: «حدود ۱۰ سال است که در تنیکوت زندهگی میکنم. با آنکه این منطقه تنها حدود ۲۰ دقیقه با مرکز شهر کابل فاصله دارد، اما ما هنوز هم از ابتداییترین امکانات محروم هستیم. شفاخانه مناسب نداریم و وضعیت کوچهها نیز بسیار خراب است. گرد و خاک بهشدت زیاد است و هیچ فضای سبز و سرسبزی وجود ندارد. در اینجا مارکیت مناسب هم نیست و بسیاری از اجناسی را که مردم به آن نیاز دارند، نمیتوان پیدا کرد.»
زهرا (مستعار)، باشنده سرکوتل کابل، میگوید که نبود امکانات اولیه و مشکلات موجود در این منطقه، انجام امور روزمره را برای آنان دشوار ساخته است.
این باشنده کابل میگوید: «در کوتل کابل زندهگی میکنیم؛ جایی که آب آشامیدنی نداریم، موتر به آسانی پیدا نمیشود و بیش از سه سال میشود که بهدلیل خاک و گرد سرک، نمیتوانیم بهراحتی نفس بکشیم. حتا گرد و خاک وارد خانههای ما میشود. ما دختران ساعتها کنار سرک منتظر میمانیم، اما موتر بهسختی پیدا میشود و برای انجام کارهای روزمره با مشکل روبهرو هستیم. از سوی دیگر، آب نداریم و مجبوریم هم آب آشامیدنی خریداری کنیم و هم برای شستوشو و سایر نیازهای خانه از تانکر آب تهیه کنیم. این وضعیت هزینههای زیادی را بر خانوادههای ما تحمیل کرده است.»
شکور (مستعار)، باشنده ولسوالی فرزه کابل، میگوید که نبود شفاخانه، برق و آب آشامیدنی از مهمترین مشکلات باشندهگان این ولسوالی است. به گفته او، باشندهگان فرزه حتا برای درمان بیماریهای عادی نیز مجبورند بیمارانشان را به شهر کابل یا سرای خواجه انتقال دهند.
این باشنده فرزه میگوید: «فرزه بیش از ۳۰ دقیقه با شهر کابل فاصله ندارد، اما هنوز برق و شفاخانه مناسب نداریم. اگر کسی حتا به بیماری سادهای مبتلا شود، مجبور هستیم او را به شهر کابل انتقال بدهیم. برای ولادت خانمها نیز شفاخانه مناسب وجود ندارد. آب آشامیدنی هم نداریم و چشمهها و کاریزهایی که در گذشته وجود داشتند، خشک شدهاند. مکتب نیز در فاصله بسیار دور قرار دارد و کودکان روستاهای دوردست برای رسیدن به مکتب مسافت زیادی را طی میکنند.»
شکور میافزاید که نبود سرک مناسب نیز یکی از مشکلات جدی باشندهگان این ولسوالی است و در بسیاری از مناطق، حتا مسیرهایی که بهشدت به سرک نیاز دارند، ساخته نشدهاند. به گفته او، در برخی مناطق مردم با هزینه شخصی خود اقدام به ساخت سرک کردهاند. او میگوید: «چند سال میشود که پایههای برق را نصب کردهاند، اما هر بار وعده میدهند که برق وصل میشود و تا امروز این کار عملی نشده است. بیشتر مردم مجبورند از آب دریا استفاده کنند که صحی نیست. حتا نانوایی مناسب هم نداریم و با مشکلات زیادی روبهرو هستیم.»
شکور میافزاید: «از این ولسوالی حاصلات زیادی جمعآوری میشود، اما در بدل آن خدمات عامه کافی به مردم ارایه نمیشود.»
این در حالی است چندی پیش صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل (یونیسف) گفته بود که نبود امکانات اولیه صحی در افغانستان، بهویژه در مناطق روستایی، سلامت کودکان را به خطر میاندازد.
یونیسف گزارش داده بود که این وضعیت موجب شیوع بیماریهای قابل پیشگیری میشود. به گفته یونیسف، ۵۵ درصد از خانوادهها در افغانستان به امکانات اولیه صحی دسترسی ندارند.
