با گذشت دو روز از زمین‌لرزه در کنر، تیم‌های نجات هنوز به برخی مناطق آسیب‌دیده نرسیده‌اند و شماری از مردم همچنان زیر آوار گرفتار مانده‌اند. آسیب‌دیده‌گان می‌گویند که به خدمات صحی، آب آشامیدنی و سرپناه کافی دسترسی ندارند و کمبود پزشکان زن، رسیده‌گی به نیازهای آنان را با دشواری مواجه کرده است. به گفته آنان، دست‌کم شش زن باردار به‌دلیل کمبود کارکنان صحی زن و نبود امکانات درمانی در شفاخانه‌های این ولایت جان باخته‌اند.
زلزله مرگ‌بار در شرق افغانستان هزاران خانواده را بی‌سرپناه کرده است. آسیب‌دیده‌گان می‌گویند که با وجود تعهدات گسترده برای کمک‌رسانی، تا کنون کمک‌های اولیه به برخی از مناطق زلزله‌زده نرسیده و مردم با مشکلات فراوان دست‌وپنجه نرم می‌کنند.
نوروز حکیمی (مستعار)، یکی از زلزله‌زده‌گان در کنر، می‌گوید کمک‌ها کافی نیست، زیرا شمار آسیب‌دیده‌گان رو به افزایش است و هنوز هم تعدادی از افراد زیر آوار مانده‌اند؛ حتا اجساد برخی از قربانیان تا کنون از زیر آوار بیرون نشده‌اند. او می‌افزاید که زلزله‌زده‌گان به غذا، دارو، سرپناه و کمک‌های فوری صحی نیاز دارند، اما شمار کارکنان صحی به‌دلیل افزایش گسترده آسیب‌دیده‌گان کافی نیست.
این باشنده کنر می‌افزاید: «تعداد کارکنان صحی و تیم‌های امداد آن‌قدر اندک است. کمک‌های صحی تقریباً صفر است. بیش‌ترین قربانیان و مجروحان را کودکان و زنان تشکیل می‌دهند که در میان آن‌ها زنان باردار نیز دیده می‌شوند. به‌دلیل افزایش مداوم شمار آسیب‌دیده‌گان، آمار دقیقی در دست نیست.»
حکیمی می‌گوید: «در ننگرهار باید تیم‌های ویژه‌ای از پزشکان زن در سطح زون تشکیل و به مناطق آسیب‌دیده اعزام شوند تا بتوانند به زنان، به‌ویژه زنان باردار، رسیده‌گی کنند.» به گفته او، شمار اندک پزشکان زنی که تا کنون به منطقه رسیده‌اند، به‌دلیل تعداد بالای آسیب‌دیده‌گان، قادر به پاسخ‌گویی به همه نیازها نیستند و همچنان در بخش خدمات صحی زنان کمبود و مشکلات جدی وجود دارد.
عمرخان، یکی از باشنده‌گان ولسوالی دره‌نور ولایت ننگرهار، می‌گوید که در زلزله اخیر دو عضو خانواده‌اش را از دست داده و دو تن دیگر به‌شدت زخمی شده‌اند. او توضیح می‌دهد که در این رویداد، دختر ۱۱ ساله و پسر ۱۳ ساله‌اش جان باخته‌اند و برادر و همسر برادرش به‌شدت مجروح شده‌اند.
این باشنده دره‌نور می‌افزاید: «در این زلزله یک برادرم و خانمش زخمی شدند و دو برادرزاده‌ام متاسفانه شهید شدند و زیر خاک جان سپردند. خانه‌ام به‌طور کامل ویران شده و در کنار آن حدود ۲۰ گاو و تعدادی بز خود را نیز از دست داده‌ایم.»
عمر می‌گوید که در روستای‌شان بیش از دو هزار خانواده زنده‌گی می‌کنند، اما در نزدیکی آن‌ها هیچ کلینیک یا شفاخانه دولتی وجود ندارد و فاصله زیادی تا مرکز ولسوالی و نزدیک‌ترین مرکز درمانی دارند. او از نهادهای کمک‌رسان می‌خواهد که هرچه زودتر به این مشکل رسیده‌گی کنند.
ذبیح اکاخیل (مستعار)، یکی دیگر از شاهدان رویداد در کنر، می‌گوید: «همان‌طور که می‌دانید، چهار یا پنج ولسوالی در این زلزله آسیب دیده‌اند و تعداد آسیب‌دیده‌گان همچنان در حال افزایش است. ما در زمینه دارو و درمان به کمک‌های فوری نیازمندیم تا مجروحان را از دست ندهیم.»
ذبیح تصریح می‌کند: «در پی این زلزله، شمار زیادی از کودکان بی‌سرپرست و بی‌سرپناه شده‌اند و والدین خود را از دست داده‌اند. برخی از این کودکان اکنون در شفاخانه‌ها تحت درمان قرار دارند و شماری دیگر در خانه‌های اقوام پناه گرفته‌اند. این کودکان باید شناسایی و تفکیک شوند و اقدامات فوری در زمینه تامین سرپناه و مواد غذایی برای آنان انجام گیرد.»
همزمان، سازمان حفاظت از کودکان کانادا اعلام کرده است که در پی زمین‌لرزه‌های مرگ‌بار در ولایت‌های کنر و ننگرهار، حدود ۱۵ هزار کودک آسیب دیده‌اند. در همین حال، ذبیح‌الله مجاهد، سخن‌گوی طالبان، تازه‌ترین آمار تلفات زلزله در کنر را یک‌هزار و ۴۱۱ تن اعلام کرده است. این حادثه در ننگرهار نیز جان ۱۰ تن را گرفته و بیش از ۲۰ زخمی برجای گذاشته است.
عدم دسترسی به خدمات صحی، آب آشامیدنی، غذا و سرپناه از جمله مشکلات زلزله‌زده‌گان است که به گفته آنان، با وجود تعهدات گسترده، هنوز کمک‌های اولیه به مناطق آسیب‌دیده نرسیده و مردم با مشکلات فراوانی مواجه‌اند.
از سوی دیگر، ریچارد بنت، گزارشگر ویژه شورای حقوق بشر سازمان ملل در امور افغانستان، بر نقش حیاتی زنان در روند کمک‌رسانی به آسیب‌دیده‌گان تاکید کرده است.
در حالی که نگرانی‌ها درباره کمبود پزشکان زن و کارکنان صحی زن در روند کمک‌رسانی به زلزله‌زده‌گان افزایش یافته، طالبان برای چهارمین سال متوالی تمامی دانشگاه‌ها، انستیتوت‌ها و مراکز آموزشی صحی، از جمله رشته‌های قابله‌گی، پرستاری و تکنالوژی طبی را به روی دختران و زنان بسته‌اند؛ تصمیمی که جان صدها زن و دختر را در معرض مرگ و نابودی قرار داده است.
در حالی که زلزله‌زده‌گان از کمبود پزشکان و کارکنان صحی زن رنج می‌برند، سخن‌گوی طالبان مساله آموزش زنان را «جزیی» توصیف کرده است.
