باشنده‌گان ولایت بدخشان در شماری از ولسوالیهای این ولایت، از کمبود امکانات صحی و عرضه خدمات بهداشتی شکایت دارند. آنان می‌گویند که بیشتر مناطق روستایی به مرکزهای صحی دسترسی لازم ندارند. به گفته این باشنده‌گان، تعداد زیادی از مرکزهای صحی با کمبود داکتران متخصص زن و مرد مواجه هستند و این امر باعث افزایش مرگ‌ومیر مادران و کودکان شده است. روستانشینان بدخشان می‌افزایند که راه‌های دشوارگذر و عدم عرضه خدمات صحی لازم، باعث می‌شود که شماری از بیماران نسایی – ولادی در راه جان دهند.
با فرارسیدن زمستان و سردی هوا، باشنده‌گان مناطق روستایی بدخشان از وضعیت بد صحی در مناطق خود ابراز نگرانی می‌کنند. آنان می‌گویند که در فصل سرما و برف‌باری تمام راه‌ها به مرکز مسدود می‌شود و دسترسی‌شان به مرکزهای صحی سخت و حتا ناممکن می‌شود.
باشنده‌گان شماری از ولسوالیهای دوردست بدخشان، از عدم توجه نهادهای مسوول شکایت دارند. آنان می‌گویند که از سال‌های زیادی به این طرف، توجه لازم به عرضه خدمات صحی در مناطق‌شان صورت نمی‌گیرد و با سردشدن هوا، باشنده‌گان ولسوالیهای مختلف این ولایت با دشواری‌های زیادی روبه‌رو می‌شوند.
مدینه، باشنده ولسوالی واخان بدخشان است. او می‌گوید که زنان و دختران از نبود داکتر زن رنج می‌برند. مدینه می‌افزاید: «ما از نبود داکتر و ادویه باکیفیت در کلینیک‌ها رنج می‌بریم، به‌خصوص نبود داکتر زن، زمانی که به کلینیک مراجعه می‌کنیم قابله و داکتر زن کم است، با مشکل مواجه می‌شویم. ما می‌شرمیم که مشکل‌مان را به داکتر مرد بگوییم، مجبور می‌شویم یک موتر را دربست کنیم و به ولسوالی اشکاشم برویم، اما آن جا هم داکتران زن کم هستند و نمی‌توانند به مشکلات ما رسیده‌گی کنند.»
رقیه، یکی از باشنده‌گان ولسوالی یفتل ولایت بدخشان نیز مشکل مشابهی را بیان می‌کند. او می‌گوید که کمبود داکتر زن در مرکزهای صحی و نبود دارو، از عمده‌ترین مشکلات باشنده‌گان این ولسوالی است.
این باشنده یفتل می‌افزاید که در نبود مرکزهای صحی لازم آنان مجبور می‌شوند با مشکلات زیاد به شهر فیض‌آباد، مرکز بدخشان، مراجعه کنند. رقیه می‌گوید: «کودکان‌مان به سرخکان مبتلا هستند و داکتران می‌گویند که برای درمان باید آنان را به شهر فیض‌آباد ببریم. سرک‌ها خراب هستند و با مشکلات به فیض‌آباد می‌رسیم. باید کلینیک کلان جور شود، ملک ما پس‌رفته است و امکانات صحی در این جا نیست.»
بصیره، باشنده ولسوالی وردوج که کودکش را به مرکز صحی آورده، می‌گوید که زیاد منتظر نوبت می‌ماند، در حالی که بیمارش تاب‌وتوان انتظارکشیدن را از دست داده است. او می‌گوید: «این مشکلات همه مردم است. همین که کودکان را به کلینیک برسانیم وضع‌شان بهتر می‌شود. داکتران کوشش می‌کنند که از راه دور آمدیم زودتر رسیده‌گی کنند. اما مراجعین زیاد است و دیر نوبت می‌رسد.»
این در حالی است که مقام‌های محلی طالبان در ریاست صحت عامه بدخشان می‌گویند که مرکزهای صحی در مناطق مختلف این ولایت وجود دارد؛ اما به دلیل کوهستانی بودن مناطق، در فصل سرما، دسترسی مردم به‌خصوص باشنده‌گان سرحدی به مرکزهای صحی کم‌تر می‌شود.
عتیق‌الله فیضی، رییس صحت عامه طالبان در بدخشان، می‌گوید که در تعدادی از ولسوالی‌ها خدمات صحی به‌گونه اساسی به مردم ارایه می‌شود؛ اما در تشکیل مراکز صحی، داکتران زن و متخصصان نسایی – ولادی وجود ندارد و ازاین‌رو، قابله‌ها به مشکلات مردم رسیده‌گی می‌کنند.
آقای فیضی می‌افزاید: «شاید یک تعداد مراکز صحی در کوتاه‌مدت با کمبود ادویه مواجه شوند، ولی این حالت دایمی نبوده و مطابق لیست ملی ادویه، به این مشکل رسیده‌گی می‌شود.»
این اظهارات در حالی مطرح می‌شود که بیشتر باشنده‌گان ولسوالیهای بدخشان از نبود عرضه خدمات صحی لازم شکایت دارند. آنان از طالبان می‌خواهند که با ایجاد کلینیک‌های بیشتر و مجهزتر به مشکلات‌شان رسیده‌گی کنند.
