شماری از باشنده‌گان کابل از افزایش روزافزون آلوده‌گی‌های صوتی در بخش‌های مختلف شهر شکایت دارند. آنان می‌گویند که این موضوع به یکی از جدی‌ترین مشکلات روزمره‌شان تبدیل شده است. به گفته باشنده‌گان کابل، ساخت‌وسازهای غیرقانونی و صدای بلندگوهای دست‌فروشان و کراچی‌داران، آرامش روحی و روانی‌شان را مختل کرده است. در همین حال، شماری از روان‌شناسان و کارشناسان محیط زیست از پیامدهای منفی این آلوده‌گی هشدار می‌دهند و می‌گویند که قرار گرفتن در محیط‌های پر سر و صدا می‌تواند تاثیرات منفی گسترده‌ای بر سلامت انسان، حیوانات و محیط زیست داشته باشد.
شماری از پایتخت‌نشینان می‌گویند که افزایش سر و صدا در ساعت‌های مختلف روز باعث آزار و اذیت آنان شده و بر فعالیت‌های روزمره‌شان تاثیر منفی گذاشته است. به گفته آنان، خانواده‌هایی که بیمار دارند یا افرادی که از خانه کار می‌کنند با چالش‌های جدی روبه‌رو هستند. این باشنده‌گان کابل از شهرداری طالبان می‌خواهند تا برای کاهش این مشکل اقدامات جدی روی‌دست گیرد.
رحیم‌الله شریفی (مستعار)، یکی از باشنده‌گان کابل، می‌گوید که این روزها آلوده‌گی صوتی در کوچه‌های شهر به‌گونه روزافزون در حال افزایش است. او می‌افزاید که در بیرون از منزل، به دلیل آماده‌گی روانی، این آلوده‌گی تا حدی قابل تحمل است، اما در کوچه‌ها، محل بودوباش و مکان‌های رهایشی، بسیار آزاردهنده می‌شود.
آقای شریفی می‌گوید: «این سر و صداها در کوچه، پس‌کوچه و مکان‌های مسکونی اصلاً خوشایند نیست، مخصوصاً اگر در خانه بیماری باشد یا مراسمی مانند ختم یا فاتحه برگزار شود. صدای بلندگوها در چنین مواقعی اصلاً مناسب نیست. باید در این زمینه توجه شود. وقتی در شهر و بازار این موارد رعایت شود، مردم در کوچه و پس‌کوچه‌ها هم رعایت خواهند کرد. در غیر این صورت، واقعاً آزاردهنده است و راه‌حل دیگری هم وجود ندارد. من خودم شخصاً هر روز با صدای اعلان آب‌معدنی از خواب بیدار می‌شوم.»
پوپل احمدی، یکی از باشنده‌گان ناحیه یازدهم شهر کابل، با ابراز نگرانی از پیامدهای منفی صداهای ناهنجاری که شب و روز او را آزار می‌دهد، می‌گوید: «این روزها آلوده‌گی صوتی به یکی از مشکلات اساسی پایتخت‌نشینان تبدیل شده است.»
آقای احمدی می‌افزاید: «تنها صدای آب‌معدنی یا جواری جوشک نیست که زنده‌گی‌ام را مختل کرده، بلکه سر و صداهای ناشی از ساخت‌وساز ساختمان‌ها نیز به‌طور مداوم فعالیت‌هایم را تحت تاثیر قرار داده است. این کارها از صبح وقت آغاز می‌شود و تا نا وقت‌های شب ادامه دارد.»
این باشنده کابل می‌گوید: «فعلاً در شهر کابل، به‌ویژه در منطقه‌ای که ما زنده‌گی می‌کنیم، بیش‌ترین آلوده‌گی از ناحیه ساخت‌وساز آپارتمان‌ها است. این کارها صدای بسیار بلندی دارند که باعث اختلال در خواب می‌شود و گاهی نیز موجب تشدید استرس و عصبانیت می‌گردد.»
سویتا احمدزی، بانوی شاغلی که به‌صورت آنلاین در یکی از سازمان‌ها مشغول به کار است، می‌گوید که آلوده‌گی‌های صوتی باعث شده تمرکزش را هنگام کار از دست بدهد و نتواند به‌درستی به وظایفش رسیده‌گی کند.
بانو احمدزی تاکید می‌کند: «زرنج‌های آب معدنی و کراچی‌های پیمان آیسکریم از ساعت ۵ صبح تا ۱۰ شب با بلندگوهای‌شان فعالیت می‌کنند و باعث آزار و اذیت مردم می‌شوند. در یک روز، پنج یا شش بار از کوچه عبور می‌کنند و سر و صدای زیادی ایجاد می‌کنند. تنها مشکل آب معدنی نیست، بلکه آشپزخانه‌های سیار، جمع‌آوری‌کننده‌گان آهن کهنه و پلاستیک نیز هستند. وقتی برای چند ساعت پنجره‌ها را برای تهویه باز می‌کنم، به‌دلیل سروصدا مجبور می‌شوم دوباره ببندم.»
در همین حال، شماری از کارشناسان با ابراز نگرانی از تاثیرات منفی آلوده‌گی صوتی، از شهرداری می‌خواهند تا در زمینه ایجاد قوانین و تطبیق آن، توجه بیش‌تری به‌خرج دهد.
سید محمد سلیمان‌خیل، آگاه محیط زیست، می‌گوید که قرار گرفتن در معرض آلوده‌گی‌های صوتی تاثیر مستقیم بر کیفیت زنده‌گی شهروندان دارد. او می‌افزاید که این آلوده‌گی‌ها نه‌تنها بر انسان‌ها، بلکه بر حیوانات نیز تاثیر گذاشته و باعث ایجاد استرس می‌شود.
این آگاه محیط زیست می‌افزاید: «برای کنترل این آلوده‌گی‌ها نیاز به قوانین مشخص است. هرچند وضع قوانین و سیاست‌ها زمان زیادی نمی‌برد، اما آنچه اهمیت دارد، توجه جدی و قاطعیت در اجرای این قوانین است. اجرای قانون و نهادینه‌سازی فرهنگ رعایت آن کاری دشوار است، زیرا مردم باید از ایجاد آلوده‌گی‌ها دست بکشند و از آزار و اذیت شهروندان خودداری کنند.»
نیلاب محمدی، روانشناس، می‌گوید که قرار گرفتن مداوم در معرض آلوده‌گی‌های صوتی باعث ایجاد استرس و اضطراب مزمن شده و ترشح هورمون‌های استرس را افزایش می‌دهد. بانو محمدی تاکید می‌کند که این وضعیت می‌تواند منجر به افسرده‌گی و اختلالات خواب شود؛ به گونه‌ای که فرد گاهی تا دو روز قادر به خوابیدن نیست.
این روانشناس تصریح می‌کند: «آلوده‌گی‌های صوتی توانایی‌های شناختی فرد را نیز کاهش می‌دهد؛ یعنی تمرکز و یادگیری دشوار می‌شود و اطلاعات به سختی در حافظه ثبت می‌شوند. علاوه بر این، پرخاش‌گری و تحریک‌پذیری افزایش می‌یابد.»
