شماری از دانشجویان از ممنوعیت استفاده از تلفن‌های هوشمند در دانشگاه‌ها از سوی طالبان انتقاد می‌کنند. آنان می‌گویند که این تصمیم می‌تواند روند آموزش، پژوهش و دسترسی دانشجویان به منابع علمی را با مشکلات جدی روبه‌رو سازد. به گفته این دانشجویان، فناوری امروز به بخش جدایی‌ناپذیر آموزش و یادگیری تبدیل شده و تلفن‌های هوشمند نقش مهمی در دسترسی به کتابخانه‌های دیجیتالی، مقالات علمی، منابع آموزشی و ارتباطات دانشگاهی ایفا می‌کنند. آنان محدود کردن استفاده از این ابزار را تصمیمی زیان‌بار می‌دانند. در همین حال، شماری از استادان دانشگاه در واکنش به این تصمیم هشدار می‌دهند که چنین تصمیمی می‌تواند روند گسترش دانش و ارتقای ظرفیت علمی دانشجویان را با چالش‌های جدی روبه‌رو سازد.
تواب (مستعار)، دانشجوی دانشکده شرعیات دانشگاه کابل، از ممنوعیت استفاده دانشجویان از تلفن‌های هوشمند انتقاد می‌کند. او می‌گوید در دنیای امروز، تلفن هوشمند تنها وسیله‌ای برای سرگرمی نیست، بلکه به یکی از مهم‌ترین ابزارهای آموزشی و علمی تبدیل شده است. به گفته او، ممنوعیت استفاده از گوشی‌های هوشمند می‌تواند روند آموزش و دسترسی دانشجویان به منابع علمی را با مشکل مواجه کند.
تواب می‌افزاید: «من با ممنوعیت استفاده از گوشی‌های هوشمند در دانشگاه‌ها مخالف هستم؛ زیرا این وسایل امکانات فراوانی را در اختیار دانشجویان قرار می‌دهند. دسترسی سریع به کتابخانه‌های دیجیتالی، مطالعه مقالات و پژوهش‌های علمی، استفاده از فرهنگ‌لغت‌ها و برنامه‌های آموزشی از جمله مزایای مهم گوشی‌های هوشمند است.»
این دانشجو همچنان می‌گوید: «در بسیاری از موارد، استادان از دانشجویان می‌خواهند مطالب علمی را از انترنت جست‌وجو کنند یا فایل‌های درسی را از طریق تلفن همراه دریافت نمایند. با ممنوعیت استفاده از گوشی‌های هوشمند، دانشجویان با مشکلات و محدودیت‌های فراوانی روبه‌رو خواهند شد.»
علی (مستعار)، دانشجوی دانشگاه پل‌تخنیک کابل، می‌گوید که ممنوعیت استفاده از تلفن‌های هوشمند برای دانشجویان، در عصر فناوری یک گام به عقب محسوب می‌شود و می‌تواند بر روند آموزش و پیشرفت علمی جوانان تأثیر منفی بگذارد. او می‌افزاید: «امروزه تکنالوژی بخش جدایی‌ناپذیر آموزش و یادگیری است. محدود کردن استفاده از تلفن‌های هوشمند برای نسلی که قرار است در آینده نقش مهمی در توسعه و مدرن‌سازی جامعه ایفا کند، تصمیمی زیان‌بار به نظر می‌رسد.»
این دانشجو با اشاره به نیازهای آموزشی دانشجویان، به‌ویژه در رشته‌های فنی، می‌گوید: «در دانشکده‌های کمپیوترساینس و انجنیری، فناوری به‌سرعت در حال پیشرفت است و بسیاری از منابع آموزشی به‌صورت آنلاین در دسترس قرار دارند. استادان نیز بارها از دانشجویان می‌خواهند که موضوعات درسی را در انترنت جست‌وجو کنند یا آموزش‌های تکمیلی را به‌صورت آنلاین دنبال نمایند. در چنین شرایطی، محدودیت استفاده از تلفن‌های هوشمند می‌تواند روند یادگیری را دشوار سازد.»
علی همچنان می‌گوید: «بسیاری از دانشجویان توانایی خرید کتاب‌ها و جزوه‌های چاپی را ندارند و نسخه‌های دیجیتالی آن‌ها را از طریق تلفن همراه مطالعه می‌کنند. علاوه بر این، یافتن منابع و مطالب علمی در انترنت تنها چند دقیقه زمان می‌برد، در حالی که جست‌وجوی همان مطالب در میان کتاب‌های متعدد به زمان و امکانات بیش‌تری نیاز دارد.»
امید (مستعار)، دانشجوی دانشکده ادبیات دانشگاه کابل، می‌گوید که از محدودیت‌های معقول و استفاده مدیریت‌شده از تلفن‌های هوشمند در دانشگاه‌ها حمایت می‌کند. به باور او، نه ممنوعیت کامل راه‌حل مناسبی است و نه آزادی مطلق در استفاده از این وسایل. او می‌افزاید: «بهترین راهکار، تدوین قوانین مشخص برای استفاده از تلفن‌های هوشمند در محیط‌های آموزشی است. در زمان برگزاری درس، دانشجویان باید تلفن‌های خود را خاموش یا در حالت سکوت قرار دهند تا روند تدریس مختل نشود؛ اما هنگام انجام تحقیقات علمی و فعالیت‌های آموزشی، استفاده از تلفن همراه یک نیاز جدی و اجتناب‌ناپذیر است.»
این دانشجو همچنان می‌گوید: «دانشگاه‌ها باید برنامه‌های آگاهی‌دهی درباره استفاده سالم و مسوولانه از فناوری را برای دانشجویان راه‌اندازی کنند و فرهنگ استفاده درست از تلفن‌های هوشمند را ترویج دهند. در این صورت، دانشجویان می‌توانند از این ابزار به‌عنوان وسیله‌ای مفید برای آموزش و پژوهش استفاده کنند، نه عاملی برای اتلاف وقت و کاهش تمرکز.»
در همین حال، احمد (مستعار)، یکی از استادان دانشگاه، از ممنوعیت استفاده دانشجویان از تلفن‌های هوشمند انتقاد می‌کند. او هشدار می‌دهد که چنین تصمیمی می‌تواند روند گسترش دانش و ارتقای ظرفیت علمی دانشجویان را با چالش‌های جدی روبه‌رو سازد.
این استاد دانشگاه می‌گوید: «در عصر حاضر، دور نگه‌داشتن دانشجویان از فناوری و ابزارهای نوین آموزشی، به معنای محدود کردن دسترسی آنان به دانش و فرصت‌های یادگیری است. امروزه دانش و فناوری به‌گونه‌ای با یکدیگر پیوند خورده‌اند که جداسازی آن‌ها عملاً ممکن نیست.» او می‌افزاید: «تلفن‌های هوشمند و سایر ابزارهای دیجیتال، بخش مهمی از روند آموزش معاصر را تشکیل می‌دهند و محدودیت در استفاده از آن‌ها می‌تواند پیامدهای منفی بر کیفیت آموزش، پژوهش و رشد علمی دانشجویان داشته باشد.»
شعیب (مستعار)، استاد در دانشگاه کابل، همزمان با ممنوعیت استفاده دانشجویان و استادان از تلفن هوشمند، هشدار می‌دهد که این ممنوعیت ممکن است دسترسی دانشجویان به کتابخانه‌های دیجیتالی، یادداشت‌های درسی، منابع آموزشی آنلاین، گروه‌های درسی و ارتباطات علمی با استادان را محدود کند و بر کیفیت آموزش و پژوهش تاثیر منفی بگذارد.
این استاد می‌گوید: «مسوولان طالبان هدف از این تصمیم را ایجاد محیط آموزشی سالم و منظم، افزایش تمرکز دانشجویان بر درس‌ها و تقویت نظم و انضباط در محیط‌های علمی عنوان کرده‌اند. این موضوع در نشست شورای علمی دانشگاه مطرح شد، اما به اعضای شورا فرصت پرسش و اظهار نظر داده نشد. در حالی که چنین تصمیمی می‌تواند پیامدهای گسترده‌ای برای روند آموزش داشته باشد.»
گفتنی است که پیش از این نیز باشنده‌گان شماری از ولایت‌ها، از جمله هرات، غزنی، لغمان و کابل، در گفت‌وگو با روزنامه ۸صبح گفته بودند که نیروهای امر به معروف و نهی از منکر طالبان، تلفن‌های همراه شهروندان را بررسی می‌کنند.
همچنان، طالبان اخیراً استفاده از تلفن‌های هوشمند را در ادارات دولتی خود در شماری از ولایت‌ها، از جمله کابل، پنجشیر، فراه و بلخ، ممنوع اعلام کرده‌اند.
