هم‌زمان با گسترش فقر و افزایش مشکلات اقتصادی در کشور، شماری از مسوولان تالارهای عروسی از کاهش رونق کسب‌وکارشان ابراز نگرانی می‌کنند. به گفته آنان، برگزاری مراسم عروسی در تالارها نسبت به سال‌های گذشته به‌طور قابل ملاحظه‌ای کاهش یافته و بسیاری از خانواده‌ها به‌دلیل دشواری‌های اقتصادی، توان برگزاری محافل‌شان در تالارها را ندارند. مسوولان این تالارها می‌افزایند که در حال حاضر بخش عمده مشتریان تالارهای مجلل را طالبان و افراد وابسته به آنان تشکیل می‌دهند. به گفته آنان، این افراد برای برگزاری مراسم‌های خود معمولاً تالارهای مجلل را انتخاب کرده و گران‌ترین بسته‌های خدماتی و کامل‌ترین منوهای پذیرایی را سفارش می‌دهند. در همین حال، شماری از باشنده‌گان کابل می‌گویند که مشکل تنها به هزینه تالار محدود نمی‌شود، بلکه افزایش بهای تویانه، طلا، لباس و سایر مصارف مربوط به مراسم عروسی نیز فشار مالی سنگینی بر خانواده‌ها وارد کرده و برگزاری عروسی را برای بسیاری به یک آرزوی دشوار تبدیل کرده است.
ضیا (مستعار)، مسوول یکی از تالارهای عروسی در کابل، از کم‌رونق شدن کسب‌وکار تالارهای عروسی ابراز نگرانی می‌کند. به گفته او، برگزاری مراسم عروسی در تالارها نسبت به گذشته کاهش یافته و خانواده‌ها به‌دلیل مشکلات اقتصادی، ارزان‌ترین غذاها را انتخاب می‌کنند.
این مسوول تالار عروسی می‌گوید: «دیگر نمی‌توان گفت وضعیت کار خوب است. مثل گذشته رونق نداریم. حالا به‌ندرت کسی در تالار عروسی برگزار می‌کند و اگر هم برگزار کند، پایین‌ترین منو را سفارش می‌دهد. حتا بسیاری از خانواده‌ها مراسم‌شان را در روزهای وسط هفته برگزار می‌کنند تا مهمانان کمتری حضور داشته باشند. بعضی‌ها هم اگر منوی گران‌تر انتخاب کنند، دو یا سه نوع غذا را حذف می‌کنند تا هزینه‌ها کمتر شود.»
ضیا با اشاره به تفاوت وضعیت کنونی با سال‌های گذشته می‌افزاید: «قبلاً کار ما آن‌قدر زیاد بود که همه تاریخ‌های تالار از قبل رزرو می‌شد و بسیاری از مشتریان مجبور بودند ۱۵ روز تا یک ماه در نوبت بمانند. درآمد خوب بود و کارمندان ما نیز معاش مناسبی دریافت می‌کردند.» به گفته او، کاهش شمار مراسم، آنان را ناگزیر به تعدیل نیرو و کاهش معاش کارمندان کرده است.
ضیا می‌افزاید: «به‌دلیل کم شدن محافل، تعداد کارمندان را کاهش دادیم و معاش برخی از آنان نیز کمتر شده است. امیدوارم وضعیت اقتصادی مردم بهتر شود تا بتوانند مراسم‌های‌شان را در تالارها برگزار کنند و لحظه‌های خاطره‌انگیزی را در کنار خانواده و دوستان‌شان رقم بزنند.»
شکیب محمودی (مستعار)، یکی دیگر از مسوولان تالارهای عروسی در کابل، می‌گوید در حال حاضر بخش عمده مشتریان تالارهای مجلل را طالبان و افراد وابسته به آنان تشکیل می‌دهند. به گفته او، این افراد برای مراسم‌های عروسی، شیرینی‌خوری، محافل خانواده‌گی و حتا نشست‌ها و مراسم رسمی خود، تالارهای مجلل را انتخاب می‌کنند و معمولاً کامل‌ترین و گران‌ترین بسته‌های خدماتی و منوها را سفارش می‌دهند.
آقای محمودی می‌گوید: «امروزه مردم عادی دیگر توان مالی برگزاری محافل‌شان را در تالارهای عروسی ندارند. بیشتر خانواده‌ها ترجیح می‌دهند مراسم را در خانه برگزار کنند تا هزینه کمتری بپردازند.» او می‌افزاید: «با وجود اینکه بسیاری از تالارها هزینه برگزار ی مراسم را کاهش داده‌اند، کیفیت خدمات را بهتر کرده‌اند، ساختمان‌ها را نوسازی کرده‌اند و امکانات مدرن‌تری فراهم ساخته‌اند، اما وضعیت اقتصادی مردم به اندازه‌ای دشوار شده که حتا همین هزینه‌های کاهش‌یافته را نیز نمی‌توانند پرداخت کنند.»
سهراب (مستعار)، که برای برگزاری مراسم عروسی برادرش به‌دنبال تالاری با هزینه مناسب است، می‌گوید تا کنون به هفت تالار عروسی مراجعه کرده، اما هنوز نتوانسته‌اند گزینه‌ای متناسب با توان مالی‌شان پیدا کنند. او می‌گوید: «می‌خواهیم عروسی برادرم را برگزار کنیم، اما هزینه‌ها بسیار بالاست. پولی که داریم، نصف آن را هم قرض گرفته‌ایم، با این وجود باز هم کافی نیست. بیکاری زیاد شده، درآمد مردم کاهش یافته و قیمت همه چیز بالا رفته است. فقط هزینه تالار نیست؛ تمام مخارج زنده‌گی افزایش یافته است.»
سهراب می‌افزاید: «تویانه، طلا، لباس و سایر هزینه‌های مراسم عروسی، هرکدام بار مالی سنگینی دارند. اگر بخواهیم مراسم را در خانه برگزار کنیم، فضای کافی نداریم و سر و صدای محفل سبب مزاحمت همسایه‌ها می‌شود. از طرف دیگر، پذیرایی مناسب از مهمانان در خانه هم دشوار است، به همین دلیل ترجیح می‌دهیم مراسم را در تالار برگزار کنیم، اما توان پرداخت هزینه‌های آن را نداریم.»
رضا (مستعار)، یکی از پدرانی که چند روز پیش مراسم عروسی پسرش را در یکی از تالارهای عروسی کابل برگزار کرده است، می‌گوید هزینه نهایی مراسم بسیار بیشتر از مبلغی بود که در ابتدا با تالار توافق کرده بودند. او می‌گوید: «قبل از عروسی، تالارهای زیادی را گشتیم تا بالاخره یک تالار نسبتاً اقتصادی پیدا کردیم. با مسوولان تالار روی یک مبلغ مشخص توافق کرده بودیم، اما هنگام تسویه حساب، نزدیک به ۵۰ هزار افغانی بیشتر از مبلغ توافق‌شده از ما خواستند. در حالی که مراسم تمام شده بود، مجبور شدم برای تهیه همین ۵۰ هزار افغانی دنبال قرض بگردم.»
رضا می‌افزاید: «پیش از این، برای عروسی خواهرزاده‌ام هم تالارهای زیادی را بررسی کردیم، اما چون توان پرداخت هزینه‌ها را نداشتند، در نهایت مجبور شدند مراسم را در خانه برگزار کنند. امروز بسیاری از خانواده‌ها به‌دلیل مشکلات اقتصادی، از برگزاری مراسم در تالار صرف‌نظر می‌کنند.»
این در حالی است که شماری از مالکان کافه‌ها و رستورانت‌های مخصوص زنان چندی پیش در مصاحبه با روزنامه ۸صبح از کاهش رونق کسب‌وکارشان شکایت کرده بودند. آنان گفته بودند که دختران و زنان دیگر مانند گذشته به کافه‌ها و رستورانت‌ها مراجعه نمی‌کنند. به گفته آنان، پیش از این حدود ۳۰۰ رستورانت با سرمایه‌گذاری و مدیریت زنان در سراسر افغانستان فعالیت داشت، اما اکنون این رقم به حدود ۱۵۰ رستورانت کاهش یافته است.
