شماری از جوانان در کابل از کمبود مکانهای ورزشی مناسب و معیاری در مناطق مختلف این شهر شکایت دارند. آنان میگویند که برای ورزشکردن ناچارند از سالنها و میدانهای خصوصی استفاده کنند و در بدل آن هزینههای ساعتی بپردازند. به گفته آنان، هزینه استفاده از این مکانها برای بسیاری از جوانان سنگین است و توان مالی آنان اجازه نمیدهد بهگونه منظم ورزش کنند. آنان میافزایند که در بسیاری از مناطق کابل مکانهای ورزشی عمومی و کمهزینه وجود ندارد و برای دسترسی به امکانات مناسب باید به مناطق دورتر بروند.
این جوانان در گفتوگو با روزنامه ۸صبح میگویند که نبود مکانهای ورزشی عمومی، بهویژه برای جوانان کمدرآمد، فرصت ورزش منظم را محدود کرده است. آنان خواهان ایجاد میدانها و سالنهای ورزشی عمومی و معیاری در مناطق مختلف کابل هستند.
امرالله، یکی از باشندهگان منطقه قلعه زمانخان کابل، از کمبود مکانهای ورزشی معیاری و کمهزینه در این منطقه ابراز نگرانی میکند. او میافزاید که بهدلیل نبود چنین مکانهایی، شماری از جوانان برای ورزش به زمینهای خالی و فضاهای باز روی میآورند. از دید او، این فضاها امکانات لازم برای ورزش را ندارند و استفاده از آنها گاهی برای ورزشکاران و باشندگان محل مشکل ایجاد میکند.
این جوان میگوید: «میدان کریکت وجود ندارد که پس از وظیفه بتوانیم برویم و با دوستان خود سرگرم باشیم. نبود مکانهای ورزشی، بهویژه جمنازیومها، مشکلات زیادی ایجاد کرده است. یکی از مشکلات عمده این است که وقتی مکان مشخصی برای ورزش وجود نداشته باشد، مردم از روی ناچاری در پیش روی خانههای مردم یا در زمینهای خالی بازی میکنند. در این حالت، هم ورزشکاران اذیت میشوند و هم مردم؛ چون این مکانها معمولاً در مسیر رفتوآمد قرار دارند و گردوخاک ایجاد میشود.»
امرالله میافزاید که در بخشهای مختلف کابل جمنازیومهای ورزشی کافی وجود ندارد و هزینه استفاده از مکانهای موجود نیز برای بسیاری از جوانان بلند است. به گفته او، این هزینهها با توان اقتصادی شماری از خانوادهها سازگار نیست و باعث شده است برخی جوانان از رفتن به جمنازیوم و ورزش منظم صرفنظر کنند.
امرالله میگوید: «برای فوتبال وضعیت کمی بهتر است، اما برای کریکت چون به میدان و امکانات بیشتری نیاز است، هزینهها نیز بالاتر میشود. بسیاری از جوانان، اگر وظیفه داشته باشند، صبح یا بعد از کار برای ورزش وقت میگذارند؛ اما نبود مکان مناسب این کار را دشوار کرده است.»
سیر، یکی از باشندهگان کارتهنو کابل، میگوید کمبود مکانهای ورزشی در این شهر، دسترسی جوانان به امکانات ورزشی را محدود کرده است. به گفته او، در بسیاری از مناطق کابل برای رشتههایی مانند فوتبال و والیبال سالن و میدان مناسب وجود ندارد و ورزشکاران برای تمرین ناچارند به مناطق دیگر بروند.
این ورزشکار میگوید: «یکی از چالشهای بزرگ در شهر کابل این است که امکانات کافی برای ورزشکاران وجود ندارد. استدیومها و جمنازیومهای مناسب برای فوتبال، والیبال و دیگر رشتههای ورزشی کم است. به همین دلیل، مردم در فضاهای خالی و محلههای عمومی ورزش میکنند که گاهی برای باشندهگان محل مزاحمت ایجاد میکند و از نظر ورزشی نیز مناسب نیست.» به گفته او، محدودبودن مکانهای ورزشی عمومی، گزینههای جوانان برای تمرین را نیز کاهش داده است.
سیر میگوید: «جمنازیومهای محدودی که وجود دارد، بیشتر خصوصی است و ورزشکاران برای استفاده از آن باید پول بپردازند. بسیاری از مردم توان پرداخت این هزینه را ندارند و به همین دلیل نمیتوانند از این مکانها استفاده کنند.»
عبیدالله، یکی از باشندهگان خیرخانه کابل، میگوید که کمبود باشگاههای ورزشی در این منطقه، باعث ازدحام ورزشکاران در مکانهای موجود شده است. او میافزاید که تجهیزات برخی از این باشگاهها نیز فرسوده است و برای تمرین ورزشکاران امکانات کافی وجود ندارد.
به گفته عبیدالله، در شماری از مناطق کابل نیز میدانها و سالنهای ورزشی کافی وجود ندارد و ورزشکاران برای تمرین با دشواری روبهرو اند. او خواهان ایجاد باشگاهها و سالنهای ورزشی بیشتر در محلههای مختلف کابل است تا ورزشکاران بتوانند در نزدیکترین مکان به محل زندهگیشان تمرین کنند.
عبیدالله میگوید: «اگر درباره فوتبال صحبت کنیم، بهجز ورزشگاه غازی که مسابقات رسمی در آن برگزار میشود، میدانهای معیاری زیادی نداریم. برای فوتسال چند زمین چمن و سالن وجود دارد، اما بسیاری از آنها معیاری نیستند. اگر یک میدان یا سالن امکانات، چمن و تجهیزات جدید و معیاری داشته باشد، هزینه استفاده از آن نیز بلند است.»
این جوان ادامه میدهد: «در این منطقه شاید یک یا دو باشگاه وجود داشته باشد که هم هزینه استفاده از آنها بلند است و هم تجهیزاتشان قدیمی است. اگر باشگاهی امکانات و تجهیزات معیاری داشته باشد، پرداخت هزینه برای تمرین ارزش دارد؛ اما چنین باشگاههایی در خیرخانه کم است. به همین دلیل، باشگاههای موجود نیز با ازدحام روبهرو اند، چون جمعیت زیاد و امکانات ورزشی محدود است. امیدوارم سالنهای ورزشی بیشتر شود؛ چون اگر ورزش نباشد، ممکن است جوانان به سمت کارهای دیگری مانند مواد مخدر بروند. ورزش هم از لحاظ صحی مفید است، هم انگیزه جوانان را بالا میبرد و هم زمینه رقابت سالم را فراهم میکند. حتا انرژی و روحیه جوانان میتواند روی درسخواندن آنان نیز تاثیر مثبت داشته باشد.»
در همین حال، شماری از زنان ورزشکار میگویند که بهدلیل محدودیت دسترسی به مکانهای ورزشی، بیشتر تمرینهای ورزشی خود را در خانه انجام میدهند. آنان میگویند که نبود مکانهای مناسب و قابلدسترس برای ورزش زنان، فرصت آنان برای فعالیتهای ورزشی منظم را محدود کرده است.
عاقله، یکی از زنان ورزشکار در کابل، میگوید که بستهشدن ورزشگاهها به روی زنان از سوی طالبان، دسترسی او به مکان مناسب برای ورزش را از بین برده است. او میافزاید که بهدلیل نیاز به ورزش منظم، اکنون ناگزیر است تمرینهای خود را در خانه انجام دهد؛ اما نبود فضای مناسب و گرانبودن وسایل ورزشی، ادامه تمرینهای او را دشوار کرده است.
این زن میگوید: «پس از به قدرت رسیدن طالبان، ما نمیتوانیم به مکان مناسب برای ورزش دسترسی داشته باشیم. در خانه ورزش میکنم، اما امکانات زیادی نداریم. به همین دلیل، یوگا کار میکنم تا ذهنم آرامش داشته باشد. من شطرنج و بدنسازی را بسیار دوست دارم، اما نمیتوانم این دو علاقهام را دنبال کنم. امیدوارم محدودیتها از بین برود تا زنان بتوانند بدون محدودیت کار و ورزش کنند و آزادانه نفس بکشند.»
ورزش در سالهای اخیر از فعالیتهای مورد علاقه بسیاری از جوانان افغانستان بوده است؛ اما کمبود میدانها و سالنهای ورزشی معیاری، بهویژه در شهر کابل، دسترسی شماری از آنان به امکانات مناسب را دشوار کرده است.
ریاست عمومی المپیک، تربیت بدنی و ورزش تحت کنترل طالبان میگوید که ۶۰ فدراسیون ورزشی در افغانستان فعالیت دارند و حدود یک میلیون و ۳۰۰ هزار ورزشکار زیر چتر این ریاست قرار دارند. با این حال، ورزشکاران میگویند که در بسیاری از مناطق کابل امکانات ورزشی عمومی و کمهزینه وجود ندارد و برای استفاده از مکانهای خصوصی باید هزینههای بلند بپردازند.
