شماری از دانشجویان از تاخیر و دشواری در دریافت اسناد و مدارک تحصیلی‌شان از دانشگاه‌های خصوصی که از سوی طالبان فعالیت‌شان متوقف شده است، شکایت دارند. آنان می‌گویند که برای به‌دست‌آوردن اسناد فراغت و دیگر مدارک آموزشی خود با مشکلات زیادی روبه‌رو هستند. این دانشجویان با ابراز نگرانی می‌افزایند که محدودیت‌ها و محرومیت‌های آموزشی روزبه‌روز بیشتر شده و فرصت‌های تحصیلی آنان را با چالش روبه‌رو کرده است.
داریوش (مستعار)، دانشجوی یکی از دانشگاه‌های خصوصی، با ابراز نگرانی از وضعیت پیش‌آمده می‌گوید که به‌جای فراهم‌کردن زمینه‌های آموزش، هر روز با محدودیت‌ها و محرومیت‌های بیش‌تری روبه‌رو می‌شوند. به گفته او، در کشوری که بیش از هر زمان دیگری به علم، دانش و نیروی متخصص نیاز دارد، دروازه‌های مراکز آموزشی یکی پس از دیگری به روی جوانان بسته می‌شوند.
این دانشجو می‌گوید: «ما چه گناهی کرده‌ایم که می‌خواهیم درس بخوانیم، تخصص کسب کنیم و برای آینده خود و کشورمان کاری انجام دهیم؟ چرا به‌جای فراهم‌کردن زمینه آموزش، هر روز با محدودیت‌ها و محرومیت‌های بیش‌تری مواجه می‌شویم؟»
داریوش می‌افزاید: «بسته‌شدن دانشگاه‌ها تنها به معنای توقف فعالیت مراکز آموزشی نیست، بلکه صدها دانشجو را سرگردان و آینده جوانانی را که با هزاران امید و آرزو درس خوانده‌اند، با ابهام روبه‌رو می‌کند. از طالبان می‌پرسم: آیا مسیر پیشرفت یک کشور از طریق محدودکردن آموزش و بستن دانشگاه‌ها می‌گذرد؟ اگر قرار است دانشگاهی بسته شود، چرا پیش از هر تصمیمی، به سرنوشت دانشجویان، سال‌ها تلاش و هزینه‌هایی که برای تحصیل پرداخته‌اند، توجه نمی‌شود؟»
این دانشجو می‌گوید: «اکنون حتا برای دریافت اسناد و مدارک تحصیلی خود نیز با مشکل روبه‌رو هستیم و نمی‌دانیم چگونه می‌توانیم زحمات چندین‌ساله خود را حفظ کنیم و تحصیلات‌مان را در مراکز آموزشی دیگر ادامه دهیم.»
خورشیده (مستعار)، دانشجوی یکی از دانشگاه‌های خصوصی که به‌دلیل دریافت بورسیه تحصیلی قصد ادامه آموزش در خارج از کشور را دارد، می‌گوید با گذشت چند ماه هنوز موفق به دریافت اسناد و مدارک تحصیلی خود از دانشگاهی که در آن تحصیل کرده است، نشده و در این مدت بارها برای دریافت مدارکش مراجعه کرده، اما هر بار با پاسخ‌ها و بهانه‌های متفاوت از سوی مسوولان دانشگاه روبه‌رو شده است.
این دانشجو می‌افزاید: «من بورسیه تحصیلی دارم و می‌خواهم برای ادامه تحصیل به خارج از کشور بروم؛ اما پس از بسته‌شدن دانشگاه از سوی طالبان، چندین ماه است که برای دریافت اسناد و مدارک تحصیلی خود سرگردان هستم. ما سال‌ها وقت، هزینه و تلاش خود را صرف تحصیل کرده‌ایم؛ از یک‌سو زمینه آموزش در کشور از ما گرفته شده و از سوی دیگر، اکنون که می‌خواهیم با تحمل هزینه‌های سنگین در خارج از کشور به تحصیلات خود ادامه دهیم، حتا نمی‌توانیم مدارک تحصیلی‌مان را دریافت کنیم.»
خورشیده می‌گوید: «بارها برای دریافت اسناد و مدارک تحصیلی خود به مسوولان دانشگاه مراجعه کرده‌ایم، اما متاسفانه هر بار با بهانه‌های مختلف مواجه شده‌ایم و تا کنون مدارک ما تحویل داده نشده است.»
این دانشجو با انتقاد از آنچه سیاست‌های سلیقه‌ای طالبان در قبال آموزش و تحصیلات عالی می‌خواند، می‌گوید: «ما دانشجویان نباید قربانی تصمیم‌ها و سیاست‌هایی شویم که هیچ نقشی در آن‌ها نداریم. اکنون هزینه و پیامد این تصمیم‌ها را ما با آینده تحصیلی خود می‌پردازیم. از مسوولان دانشگاه می‌خواهیم بیش از این با آینده دانشجویان بی‌توجهی نکنند. مدارک تحصیلی حق قانونی ماست، نه لطف و امتیازی که دانشگاه هر زمان بخواهد آن را در اختیار ما قرار دهد.»
جاوید (مستعار)، دانشجوی دیگری نیز نگرانی مشابهی دارد. او می‌گوید: «با بسته‌شدن دانشگاه، اکنون نمی‌دانم با سرنوشت تحصیلی خود چه کنم. ما با هزاران امید و آرزو درس خواندیم و وقت، هزینه و تلاش زیادی صرف کردیم تا بتوانیم آینده بهتری برای خود بسازیم؛ اما امروز نه امکان ادامه تحصیل در دانشگاه قبلی را داریم و نه می‌توانیم اسناد و مدارک تحصیلی خود را دریافت کنیم. چندین بار برای دریافت مدارک خود به مسوولان دانشگاه مراجعه کرده‌ام تا بتوانم تحصیلاتم را در یک دانشگاه دیگر آغاز کنم؛ اما متاسفانه تا کنون اسناد و مدارکم به من تحویل داده نشده است.»
این دانشجو می‌افزاید: «از مسوولان دانشگاه می‌خواهم دست‌کم به حقوق دانشجویان احترام بگذارند و اسناد و مدارک تحصیلی ما را در اختیارمان قرار دهند. ما هیچ نقشی در بسته‌شدن دانشگاه نداشته‌ایم و نباید پیامدهای این وضعیت را متحمل شویم.»
زهرا (مستعار)، می‌گوید: «من تا سمستر ششم درس خواندم، اما پس از آن‌که طالبان دختران را از رفتن به دانشگاه منع کردند، نتوانستم تحصیلاتم را تکمیل کنم. اکنون زمینه ادامه تحصیل برایم در خارج از کشور فراهم شده و قصد دارم برای ادامه آموزش به آن‌جا بروم؛ اما حالا که به اسناد و مدارک تحصیلی خود نیاز دارم، با بسته‌شدن دانشگاه، در دریافت آن‌ها با مشکل روبه‌رو شده‌ام. با وجود چندین بار مراجعه به دانشگاه، تا کنون موفق نشده‌ام مدارک خود را دریافت کنم.»
این در حالی است اواخر ماه سنبله منابع در گفت‌وگو با روزنامه ۸صبح گفته بودند که طالبان دانشگاه خاتم‌النبیین را مسدود کرده و به دانشجویان آن گفته‌اند که دیگر به این دانشگاه مراجعه نکنند و برای ادامه تحصیل، دانشگاه دیگری پیدا کنند.
محمدجواد محسنی، صاحب‌امتیاز دانشگاه خصوصی خاتم‌النبیین، گفته بود که جواز فعالیت این دانشگاه پس از نزدیک به دو دهه فعالیت، در پی فشارهای وزارت عدلیه طالبان و به دلایل «مذهبی و نژادی» لغو شده است.
مسوولان دانشگاه خصوصی دعوت در کابل نیز ۲۸ سنبله در اعتراض به تعیین هیات رهبری جدید از سوی وزارت تحصیلات عالی طالبان، این دانشگاه را بسته کردند.
دانشگاه دعوت افزوده بود که این هیات بدون موافقت اداره و موسسان دانشگاه تعیین شده‌اند و از نظر این نهاد آموزشی مشروعیت ندارند.
در اعلامیه این دانشگاه آمده بود که طالبان «بدون ارایه هیچ دلیل موجه شرعی، قانونی و اداری» و بدون رضایت اداره و موسسان، این دانشگاه را تصرف و هیات رهبری جدید تعیین کرده‌اند.
