طالبان در بیش از پنج سال گذشته، افراد متهم به روابط جنسی خارج از ازدواج یا هم‌جنس‌گرایی را به‌گونه گسترده، افزون بر زندانی‌کردن، در محضرعام نیز شلاق زده‌اند. برخی از افرادی که در ولایت قندهار از سوی طالبان شلاق زده شده‌اند، می‌گویند طالبان هنگام اجرای شلاق، نام آنان را از طریق بلندگو اعلام کرده و از مردم خواسته‌اند برای تماشای این صحنه‌ها حضور یابند. آنان می‌افزایند که بدون اثبات اتهام، فرصت دفاع از خود را نیافته و طالبان تنها ادعای خود را مبنای تصمیم قرار داده‌اند. این افراد پس از رهایی از زندان طالبان، با انزوای اجتماعی و نفرت مردم روبه‌رو شده‌اند.
شاپیری (مستعار)، زن ۳۳ ساله‌ای که در سال ۲۰۲۴ در ورزشگاه ولایت قندهار از سوی طالبان در محضرعام شلاق زده شده است، تجربه آن روز را با تلخی و اندوه فراوان در گفت‌وگو با ۸صبح روایت می‌کند. او می‌گوید طالبان در آن روز، افزون بر حبس، ۱۳ تن دیگر را نیز همراه با او در پیش چشم همه‌گان شلاق زده‌اند.
این زن می‌افزاید که طالبان او را به اتهام «روابط نامشروع» ابتدا ۴۵ روز در زندان نگهداشتند و سپس همراه با ۱۳ تن دیگر به میدان آوردند و در ملأعام شلاق زدند. او می‌گوید: «مردم زیادی جمع شده بودند. ما ۱۳ تن در میدان بزرگ نشسته بودیم، همه به ما نگاه می‌کردند و درباره ما بسیار بد فکر می‌کردند.» به گفته شاپیری، هنگامی که طالبان تصمیم گرفتند او را در ملأعام شلاق بزنند، از آنان خواسته بود که این کار را در برابر مردم انجام ندهند.
شاپیری می‌گوید طالبان نه‌تنها او را در برابر چشم مردم مجازات کردند، بلکه هویت کاملش را نیز از طریق بلندگو به حاضران اعلام کردند. او می‌گوید: «به آنان گفتم اگر می‌خواهید مرا مجازات کنید، در زندان نگه‌دارید، اما در ملأعام مجازاتم نکنید. آنان در همان‌جا نام، نام خانواده‌گی و تمامی مشخصات مرا برای مردم اعلام کردند.»
حبیب‌الله، جوان ۲۴ ساله دیگری از قندهار است که از سوی طالبان در ملأعام شلاق زده شده است. او که چشمانش پر از اشک است، می‌گوید: «والله، از مرگ خوشحال بودم. کاش در این جامعه این‌گونه بدنام نشده بودم.»
این جوان می‌گوید که در سال ۲۰۲۳، هنگامی که در یکی از مناطق دورافتاده قندهار مهمان خانه یکی از بستگانش بوده، طالبان شبانه به آنجا رفته و او و دو تن دیگر از باشنده‌گان روستا را به اتهام تجاوز جنسی به یک دختر بازداشت و به زندان منتقل کرده‌اند. به گفته او، پس از مدتی، دو فرد دیگر که واسطه داشتند، آزاد شدند و پرونده تجاوز جنسی تنها علیه او ثبت شد.
حبیب‌الله می‌افزاید که به قاضی طالبان گفته بود حاضر است افزون بر انجام معاینه پزشکی، سوگند نیز یاد کند که در این قضیه هیچ نقشی نداشته است؛ اما به گفته او، اجازه دفاع از خود را نیافته و طالبان او را به یک سال زندان و ۳۹ ضربه شلاق محکوم کرده‌اند. او می‌گوید نبود عدالت در محاکم طالبان و شنیده‌نشدن صدای متهمان، شماری از آنان را وادار کرده است که در زندان دست به خودکشی بزنند.
زنده‌گی قربانیان پس از شلاق زدن در محضر عام
افرادی که از سوی طالبان در ملأعام شلاق زده شده‌اند، می‌گویند زنده‌گی پس از آن برای‌شان بسیار دشوار شده است و نمی‌دانند چگونه خود را از سرزنش و نگاه منفی مردم در امان نگهدارند.
شاپیری می‌گوید پس از بازگشت به خانه، به‌جز مادرش، سایر اعضای خانواده از او متنفر بودند و به او می‌گفتند که با این کار به آبروی خانواده آسیب زده و نباید بخشیده شود. او می‌گوید بستگان، همسایه‌ها و دیگر مردم نیز از او دوری می‌کنند و او را سرزنش کرده و می‌گویند که نام خانواده‌اش را بد کرده است. به گفته این زن، چندین بار افرادی به خانه آنان آمده‌اند تا او را برای یکی از مردان خانواده خود خواستگاری کنند؛ اما پس از آن‌که متوجه شده‌اند او در ملأعام شلاق زده شده است، از ازدواج با او منصرف شده‌اند.
این زن می‌گوید: «هر کسی که اینجا می‌آید، از من متنفر است و با نگاه بد به من می‌بیند. حتا کسی با من ازدواج نمی‌کند. حالا اعضای خانواده‌ام می‌گویند تو را به عقد یک مرد درمی‌آوریم که همسرش قبلاً فوت کرده باشد.»
حبیب‌الله نیز شکایت مشابهی دارد و می‌گوید در جامعه از سوی مردم با نام بد یاد می‌شود و به‌عنوان فردی که مرتکب تجاوز جنسی شده، شناخته می‌شود. او می‌افزاید که چندین بار تصمیم گرفته است خودکشی کند، اما برخی دوستانش به او دلداری داده و گفته‌اند که مشکل از او نیست، بلکه مشکل از نبود عدالت در جامعه است.
این جوان می‌افزاید: «هر کسی می‌گوید این همان کسی است که شلاقش زدند. به من سرزنش می‌کنند و می‌پرسند طالبان چگونه تو را در ملأعام مجازات کردند. چندین بار از این پرسش‌ها و سرزنش‌ها خسته شده‌ام و با خود فکر می‌کنم کاش خودکشی کنم؛ اما دوستانم به من اطمینان می‌دهند که تو هیچ کاری نکرده‌ای و مشکل از نبود عدالت در جامعه است.»
قضاوت مردم
شماری از مردم در ولایت‌های جنوبی از تصمیم طالبان برای مجازات افراد در ملأعام حمایت می‌کنند؛ اما شمار زیادی دیگر این اقدام طالبان را به‌شدت محکوم کرده و می‌گویند که نباید مردم در ملأعام با مجازات‌های سخت مواجه شوند.
محمدقاسم، باشنده ناحیه اول شهر قندهار، می‌گوید مجازات افراد در ملأعام از سوی طالبان می‌تواند باعث کاهش جرایم جنایی و فساد اخلاقی در جامعه شود. او از طالبان می‌خواهد افرادی را که مرتکب جرم می‌شوند، به این شیوه مجازات کنند. او می‌گوید: «باید کسانی که مرتکب جرم می‌شوند، شلاق زده و در زندان نگه‌داری شوند تا میزان جرایم کاهش یابد.»
اما شماری دیگر از باشنده‌گان قندهار می‌گویند مجازات افراد در ملأعام در شرایط کنونی مناسب نیست و طالبان باید به راهکارهایی بیندیشند که از طریق آن میزان جرایم کاهش یابد و افراد به ارتکاب جرم یا فساد اخلاقی مجبور نشوند.
زین‌الله، یک فعال مدنی در قندهار، می‌گوید: «طالبان افرادی را که مرتکب جرایم اخلاقی شده، دزدی کرده یا وارد روابط نامشروع شده‌اند، مجازات می‌کنند؛ اما مجازات راه‌حل این مشکلات نیست. راه‌حل این است که برای مردم فرصت‌های کاری فراهم شود و در زمینه ازدواج سهولت ایجاد شود. شلاق‌زدن مردم در حضور دیگران راه‌حل این مشکلات نیست.»
اظهارات افرادی که برای این گزارش با آنان مصاحبه شده‌اند، نشان می‌دهد که اعلام هویت و اتهام‌های آنان در ملأعام باعث شده است با بدنامی اجتماعی، سرزنش و فشارهای خانواده‌گی مواجه شوند.
