شماری از باشنده‌گان ولسوالی مقر ولایت غزنی از کیفیت پایین خدمات بهداشتی در کلینیک دولتی این ولسوالی شکایت دارند. آنان می‌گویند که بیشتر کارمندان این کلینیک افراد غیرمسلکی هستند که به‌جای پزشکان متخصص به کار گماشته شده‌اند. به باور آنان، این افراد نه بر بنیاد تخصص، بلکه براساس واسطه و روابط قومی استخدام شده‌اند. به گفته آنان، این مساله مشکلات جدی برای بیماران به‌وجود آورده است. آنان می‌گویند که نبود کادر مجرب و خدمات صحی موثر، آن‌ها را ناگزیر کرده است تا برای درمان به مرکز ولایت غزنی یا ولایت‌های دیگر مراجعه کنند؛ کاری که برای بسیاری از خانواده‌ها پرهزینه و دشوار است.
برخی از باشنده‌گان مقر در گفت‌وگو با روزنامه ۸صبح از برخورد ناپسند شماری از کارکنان صحی با مراجعه‌کننده‌گان فارسی‌زبان نیز شکایت دارند. آنان می‌گویند که رفتار این کارکنان با مردم عادی محترمانه نیست، در حالی که نزدیکان و آشنایان‌شان با برخورد خوب و سهولت‌های ویژه مواجه می‌شوند.
گل‌محمد (مستعار)، یکی از باشنده‌گان ولسوالی مقر، از نبود کادر متخصص در مرکز درمانی این ولسوالی شکایت دارد. او می‌گوید که بیشتر کارمندان این مرکز نه براساس لیاقت و تخصص، بلکه به‌واسطه روابط و گرایش‌های قومی به کار گماشته شده‌اند. به گفته او، این وضعیت باعث شده است که باشنده‌گان ولسوالی برای درمان ناچار به سفر به مرکز ولایت غزنی یا ولایت‌های دیگر شوند.
این باشنده مقر می‌افزاید: «یکی از مشکلات عمده کلینیک لسگین‌لسو این است که کادر درمانی آن تخصصی نیست. بیشتر افرادی که در این کلینیک مقرر شده‌اند، یا براساس واسطه یا به‌خاطر قوم‌گرایی استخدام شده‌اند، نه بر بنیاد تخصص. علاوه بر این، تبعیض و قوم‌گرایی در این کلینیک وجود دارد؛ طوری که اگر مریض از خویشاوندان داکترها باشد، امتیازات بهتر دریافت می‌کند، اما اگر نباشد، خدمات به او با تاخیر یا بی‌توجهی عرضه می‌شود.»
سید (مستعار)، یکی دیگر از باشنده‌گان ولسوالی مقر، می‌گوید که در تمام این ولسوالی حتا یک پزشک متخصص گوش، گلو و بینی یا چشم وجود ندارد. او از طالبان می‌خواهد برای بهبود وضعیت صحی، یک پزشک متخصص در کلینیک دولتی این ولسوالی استخدام شود تا مشکلات صحی آن دسته از باشنده‌گانی که توانایی رفتن به بیرون از ولسوالی را ندارند، برطرف گردد.
این باشنده مقر می‌افزاید: «چند روز پیش برای درمان گوش برادرزاده‌ام مجبور شدیم به کابل برویم که هزینه زیادی در پی داشت. در تمام ولسوالی مقر حتا یک پزشک گوش، گلو و چشم وجود ندارد. از مسوولان می‌خواهیم به این موضوع توجه جدی داشته باشند.» او ادعا می‌کند که در کلینک دولتی مقر تبعیض قومی و زبانی وجود دار و با فارسی‌زبان‌ها برخورد ناعادلانه صورت می‌گیرد.
سید می‌گوید: «وقتی ما برای درمان به کلینیک دولتی ولسوالی مقر مراجعه می‌کنیم، با تبعیض شدید روبه‌رو می‌شویم. برای فارسی‌زبان‌ها نه دوا وجود دارد و نه هم خدمات درمانی مناسب. احساس می‌کنیم که از یک قبیله یا قوم دیگر آمده‌ایم.»
نبود دوا، کمبود تجهیزات طبی و پاک نبودن فضای مراکز صحی از دیگر مشکلات عمده‌ای است که باشنده‌گان ولسوالی مقر به آن اشاره می‌کنند. به گفته آنان، این وضعیت نه تنها کیفیت خدمات درمانی را تحت تاثیر منفی قرار داده، بلکه سلامت بیماران را نیز به خطر انداخته است. باشنده‌گان ولسوالی خواستار رسیده‌گی فوری و جدی نهادهای مسوول برای بهبود وضعیت موجود می‌باشند.
محمد، یکی از باشندگان ولسوالی مقر ولایت غزنی، می‌گوید که مراکز صحی این ولسوالی با کمبود شدید پرسونل متخصص و دارو مواجه‌اند. او می‌افزاید که بسیاری از کارکنان صحی در این مراکز فاقد مهارت و تخصص کافی بوده و قادر به ارائه خدمات لازم به بیماران نیستند. به گفته محمد، در غیاب پزشک و دارو، مردم ناچارند به دواخانه‌های خصوصی مراجعه کنند که این امر برای بسیاری از خانواده‌ها هزینه‌بر و دشوار است.
محمد، یکی دیگر از باشنده‌گان ولسوالی مقر، می‌گوید که مراکز صحی این ولسوالی با کمبود شدید پرسونل متخصص و دارو مواجه‌اند. او می‌افزاید که بسیاری از کارکنان صحی در این مراکز فاقد مهارت و تخصص کافی بوده و قادر به ارایه خدمات لازم به بیماران نیستند. به گفته محمد، در غیاب پزشک و دارو، مردم ناچارند به دواخانه‌های خصوصی مراجعه کنند که این امر برای بسیاری از خانواده‌ها هزینه‌بر و دشوار است.
این باشنده غزنی می‌گوید: «ما از نهادهای صحی می‌خواهیم تا پرسونل مسلکی، دوا و تجهیزات مورد نیاز را به مراکز صحی ولسوالی مقر فراهم کنند و با مردم همکاری جدی داشته باشند.»
صادق، باشنده دیگر مقر، می‌گوید که بیماران برای گرفتن نوبت‌های اولیه ملاقات با پزشک با مشکل مواجه‌اند، زیرا این نوبت‌ها یا به فروش گذاشته می‌شوند یا برای اقارب کارکنان نگه‌داشته می‌شوند. او می‌افزاید که در توزیع دارو نیز تبعیض وجود دارد و مراجعه‌کننده‌گان فارسی‌زبان به ندرت داروهای کامل را دریافت می‌کنند. به باور صادق، این وضعیت باعث نارضایتی گسترده مردم شده است.
صادق در ادامه می‌گوید: «پرسنل این شفاخانه حتا توانایی وصل کردن یک کنول را ندارند. کاش هیاتی از ریاست صحت بیاید، اما نه به‌صورت رسمی، بلکه به شکل ناشناس وارد کلینیک شود تا از نزدیک مشکلات مردم را ببیند. حتا در صف دوا هم تبعیض قومی وجود دارد؛ نسخه من را می‌گرفتند و به فرد دیگری هم نسخه می‌دادند، اما به او دارو به‌طور کامل داده می‌شد، در حالی که برای من فقط نیمی از دارو تجویز می‌شد.» به گفته او، در مواردی که بیماران از این کلینیک دوا دریافت کرده‌اند، تأثیر لازم را نداشته است. او می‌افزاید زمانی‌که بیماران به مراکز درمانی بزرگ‌تر مراجعه می‌کنند، از سوی پزشکان مورد انتقاد قرار می‌گیرند که چرا روند درمان را زودتر آغاز نکرده‌اند.
کلینیک دولتی ولسوالی مقر نه‌تنها تنها مرکز صحی برای صدها خانواده در این منطقه به‌شمار می‌رود، بلکه باشنده‌گان مناطق هم‌جوار مانند گیلان، ناوه، پیتو، شینکی، کوه‌بند و اوبند نیز برای دریافت خدمات درمانی به این مرکز مراجعه می‌کنند.
پیش از این، سازمان جهانی صحت از بسته‌شدن شماری از مرکزهای درمانی تحت حمایت خود در سال جاری میلادی در افغانستان خبر داده بود، اما در گزارش تازه‌اش اعلام کرده که هنوز هم از ۱۳۱ مرکز صحی ابتدایی در ۲۰ ولایت کشور حمایت می‌کند.
