باشندهگان ولایت ارزگان با ابراز نگرانی از نبود امکانات صحی در این ولایت میگویند که بسیاری از بیماریهای عادی در مراکز صحی درمان نمیشوند. به گفته آنان، روند ارایه خدمات صحی در این ولایت بهشدت ضعیف است.
محمدشفیق، یکی از باشندهگان ولسوالی گیزاب، میگوید که خدمات صحی در مراکز صحی این ولسوالی ضعیف است، شمار کارکنان صحی اندک است، داکتران مسلکی حضور ندارند و شماری از کارکنان صحی حتا از رشته پرستاری نیز فارغ نشدهاند. او میافزاید که فاصله میان مرکز ترینکوت و مرکز ولسوالی گیزاب حدود هشت ساعت با موتر است و خرابی جادهها باعث شده است که رانندهگان کرایههای زیادی از مردم بگیرند.
این باشنده گیزاب میگوید شفاخانه دولتی با کمبود شدید دارو روبهرو است و به بیمارانی که به این شفاخانه مراجعه میکنند، توصیه میشود داروهای مورد نیازشان را از بازار خریداری کنند.
شفیق میافزاید: «مجهزترین شفاخانه در ولسوالی ما، شفاخانه مرکزی ولسوالی است؛ اما در این شفاخانه حتا بیماریهای ساده مانند زکام نیز درمان نمیشود. ما بیماران خود را به ترینکوت میبریم. تا آنجا هشت ساعت راه است و اگر کسی موتر کرایه کند، باید پنج هزار افغانی کرایه بپردازد. وضعیت شفاخانه ولسوالی ما کاملاً به حالت وخیم رسیده است.»
تنها باشندگان گیزاب با این مشکلات روبهرو نیستند؛ باشندگان شماری دیگر از ولسوالیهای ارزگان نیز از وضعیت خدمات صحی شکایت دارند و میگویند که پس از روی سلطه طالبان، بخش صحت در این ولایت فلج شده است.
باشندهگان ولسوالی ارزگان خاص نیز از مشکلات صحی شکایت دارند و میگویند که طولانی بودن مسیرها، کمبود داکتران مسلکی، نبود تجهیزات صحی در شفاخانهها و ارایه خدمات ضعیف، مردم این ولسوالی را با مشکلات جدی روبهرو کرده است.
یکی از باشندهگان این ولسوالی میگوید که شماری از مراکز صحی در ارزگان خاص از سوی طالبان و برخی دیگر از سوی موسسات بینالمللی تمویل میشوند، اما وضعیت این مراکز بسیار نامناسب است و خدمات ارایهشده پاسخگوی نیازهای مردم نیست. او میگوید مردم بیماران خود را برای درمان به شفاخانه ولایتی ترینکوت یا ولسوالیهای جاغوری و مالستان در ولایت غزنی منتقل میکنند.
این باشنده ارزگان خاص میگوید: «در ولسوالی ما خدمات صحی بسیار ضعیف ارایه میشود. در شفاخانهها هیچ دارو و امکاناتی وجود ندارد. ما بیماران خود را به ترینکوت یا مالستان و جاغوری برای درمان میبریم.»
سیفالله، یکی از جوانان ولسوالی چنارتو که همسر بیمارش را برای درمان به یک شفاخانه خصوصی در شهر ترینکوت آورده است، میگوید که از یکسو وضعیت اقتصادی مردم بسیار خراب است و از سوی دیگر، در مراکز صحی دولتی خدمات درمانی مناسب ارایه نمیشود. او میگوید که در ولسوالی چنارتو هیچ داکتر زن وجود ندارد و در سراسر ولسوالی تنها دو قابله به بیماران زن خدمات ارایه میکنند.
این جوان میافزاید: «مردم نان صبح و شام ندارند و نمیدانند چگونه شب را سپری کنند. با شکم گرسنه میخوابند و وقتی بیمار میشوند، نمیدانند چگونه هزینه درمان بیمار خود را تامین کنند. در سراسر ولسوالی ما هیچ داکتر زن وجود ندارد و تنها یک یا دو قابله حضور دارند. دیگر کسی نیست. وضعیت مردم ولسوالیهای ما بسیار خراب است و نمیدانند چگونه خود و اعضای خانوادهشان را درمان کنند.»
شماری از فعالان مدنی در این ولایت میگویند که وضعیت مراکز صحی در ارزگان و دیگر مناطق افغانستان نامناسب است و کاهش کمکهای بینالمللی و آنچه آنان بیتوجهی طالبان میدانند، از عوامل اصلی این وضعیت است.
یک فعال مدنی در ارزگان که بهدلیل نگرانیهای امنیتی نخواست نامش در این گزارش ذکر شود، میگوید که شمار زیادی از مراکز صحی در این ولایت بهدلیل کاهش کمکها تعطیل شدهاند.
با این حال، یک منبع در یکی از موسساتی که مسوولیت تامین خدمات صحی در این ولایت را بر عهده دارد، میگوید که در حال حاضر ۱۰۵ مرکز صحی در سراسر ارزگان فعال است. او میافزاید که هنوز در شماری از مناطق «ساحههای سفید» وجود دارد که در آنها هیچ مرکز صحی فعالی نیست و لازم است خدمات صحی در این مناطق نیز ایجاد شود.
