هم‌زمان با فرارسیدن روز جهانی سبزیجات، شماری از کشاورزان به‌ویژه زنان کشاورز که در بخش سبزیجات در ولایت بلخ کار می‌کنند، از نبود بازار فروش و افزایش قیمت مواد خوراکی شکایت دارند.
در سال‌های گذشته از روز جهانی سبزیجات از سوی اداره زراعت، آبیاری و مالداری ولایت بلخ تجلیل می‌شد، اما امسال به دلیل فقر، تنگ‌دستی و ناتوانی‌های اقتصادی از یک سو و محدودیت‌ها و بی‌برنامه‌گی‌های طالبان از سوی دیگر، بیشتر برنامه به فراموشی سپرده شده است.
از سویی هم شماری از زنان کشاورز که در بخش کشت سبزیجات در شهر مزارشریف کار می‌کنند، می‌گویند که به دلیل بهای بلند مواد خوراکی در بازار‌ها، فروش محصولات آنان نمی‌تواند مصارف خانواده‌های‌شان را تامین کند.
زیبا احمدی، خانمی است که می‌گوید نفقه یک خانواده نُه‌نفری را بر دوش دارد و از دو سال بدین سو در محوطه خانه‌اش سبزیجات از جمله بادنجان رومی، بامیه، پیاز، گندنه، گشنیز، مولی و تره‌تیزک می‌کارد. او می‌گوید که با فروش این سبزیجات، لقمه‌ای نان برای خانواده‌اش پیدا می‌کند.
خانم احمدی در گفت‌وگو با روزنامه ۸صبح می‌گوید: «دو سال می‌شه که همی ترکاری کشت می‌کنیم. اول خو زیاد مشکل آب داریم. او طرف هم زیاد چیزا کاشته بودیم، آب نبود، خشک شد. دگه کمی گشنیز و تره‌تیزک خو وقتش تمام شده، حالی فعلاً گندنه، بادنجان رومی و بامیه و اینا کاریده‌گی است. خوب است دگه، می‌شه یک مصارف کم‌تر. کشت دهقان بازار نداره. مواد خوراکی که از بازار می‌خریم، ۴ تا ۵ هزار می‌شه؛ اما یک کیلو گندنه که یک بغل می‌شه، ۱۰ افغانی است. با این ۱۰ افغانی چه کار کنیم؟»
خانم احمدی در جریان صحبت‌هایش می‌گوید که در خانه کرایی نشسته است و ماهانه سه هزار افغانی کرایه می‌دهد. یک پسرش در یک فروشگاه روزانه در بدل ۱۰۰ افغانی کار می‌کند و با این پول تنها می‌تواند کرایه خانه را بپردازد.
از این خانم کشاورز در مورد روز جهانی سبزیجات پرسیدم. لحظه‌ای سکوت کرد و گفت: «خووو، امروز روز سبزیجات بوده؟ ما خو تلویزیون نداریم که از ای روز خبر شویم. دگه تلفن و فیس‌بوک اینا ره نداریم که معلومات بگیریم. می‌فامم تمام سبزیجات ره می‌شناسم. خودم کشاورزی شه یاد دارم، خو روزشه نمی‌فامم که امروز بوده یا نبوده. تمام روز ده غریبی گرفتار هستیم، کی اوقه وقت داریم که روز سبزیجات ره بفامیم. هر روزی که باشه، ده ما همی روز تیر شوه و جان جور باشه. روز خوب خو تیر نمی‌شه، روز ما خوب نیست.»
در همسایه‌گی زیبا احمدی، خانمی دیگر است که در باغچه خانه‌اش، در ماه‌های اول سال سبزیجات می‌کارد و در فصل گرما رشقه کشت می‌کند تا بتواند خانواده‌اش را پشتی‌بانی مالی کند.
خانم رمضانی با شوهرش زنده‌گی می‌کند و فرزندانش از وی جدا هستند. می‌گوید تنها منبع عایداتی آن‌ها همین باغچه و رشقه‌ها است.
خانم رمضانی می‌گوید: «ده همین زمین باغچه رشقه کشت می‌کنیم و با فروش همی رشقه‌ها زنده‌گی را سپری می‌کنیم. در یک ماه یک بار درو می‌کنیم، تمام‌شه به یک هزار و ۵۰۰ افغانی به فروش می‌رسانیم؛ یعنی ماهانه تنها یک هزار و ۵۰۰ افغانی درامد داریم؛ اما مصارف زنده‌گی خیلی زیاد است و به مشکل سپری می‌شود.»
خانم رمضانی می‌افزاید: «ما وقتی با چهار یا پنج هزار افغانی به بازار می‌رویم، هیچ چیزی خریده نمی‌توانیم؛ چون یک بوجی آرد دو هزار و700 افغانی و یک خریطه برنج سه هزار و یک ده لیتره روغن یک هزار و ۸۰۰ خریدیم. دگه با ای یک هزار و ۵۰۰ بسیار مشکل اس زنده‌گی کدن.»
این زنان کشاورز در اواخر زمستان سبزیجات را به‌شکل گل‌خانه‌ای پرورش می‌دهند تا شهروندان در ماه حمل بتوانند از آن استفاده کنند. زمانی که هوا گرم می‌شود، گل‌خانه‌ها را برداشته و سبزیجات را در فضای باز پرورش می‌دهند.
